Heinz Rudolf Kunze — Lebend Kriegt Ihr Mich Nicht songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lebend Kriegt Ihr Mich Nicht" van Heinz Rudolf Kunze.
Songteksten
In den Staedten bebte der Asphalt, es schwelte das Gestein.
Die Glatzen und die Dunklen schluen sich die Schaedel ein.
Die Fluesse schwollen schweflig an, der Dom zu Koeln versank.
Die Menschen wankten glasig durch den suesslichen Gestank.
Der Friese schrie aus seinem Evangelium.
Der Dichter schlang ihm schliesslich einen Knebel um.
Ich komme von der Grenze,
Wo die Haehne wie im Schlaf geworfne Babies kraehn,
Wo die unebetnen Fremden durch den Mischwald gehen.
Dort lernt man wilde Taenze
Und Schreie nach Vergeltung fuer die alte Schmach.
Ein graues Land. Und jede Menge Wut liegt brach.
«Wir leben in der Schande»,
So endete zuhause jedes Nachtgebet,
Und wahr war nur, was nirgends in den Buechern steht.
«Das Neue waechst am Rande»,
So plaerrten die Propheten uns die Ohren weich.
«Und eines Tages wuchern wir ins Herz vom Reich.»
Das alles steht geschrieben
In meinem Sterngesicht.
Lebend, lebend,
Lebend kriegt ihr mich nicht.
Wir spielten in Ruinen,
Die standen dort gut erhalten seit dem letzten Krieg.
Dazwischen bluehten neue mit der Aufschrift SIEG.
So mancher trat auf Minen,
Der wurde dekoriert und dann vom Sport befreit.
Und doch war es im Grunde eine schoene Zeit.
Ein Fernsehmoderator
Zerstoerte Mutters zweites Chirugiegesicht:
Sie lachte ueber ihn, und das vertrug es nicht.
Es ar mein eigner Vater,
Ein Inbegriff von Pflichtgefuehl und Tugend.
So viel, und kein Wort mehr, zu meiner Jugend.
Das alles steht geschrieben
In meinem Sterngesicht.
Lebend, lebend,
Lebend kriegt ihr mich nicht.
Ich hoerte nicht auf Lehrer,
Die schleifen Aktentaschen wie den eignen Sarg.
Ich flog aus jedem Institut, ich trieb es arg.
Brandzeicehn Ruhestoerer,
Der Anblick von Gebueckten macht mich wund und krank.
Mit Zwanzig ueberfiel ich eine satte Bank.
Drei Geiseln bei der Beute:
Ein fetter Friese, der sich fuern Erloeser hielt,
Ein Frollein, das stets mehr als sein Gehalt verspielt,
Zwei wirklich nette Leute.
Genau wie der Poet, der keinen Sinn mehr sah.
Der jubelte, weil endlich was mit ihm geschah.
Das alles steht geschrieben
In meinem Sterngesicht.
Lebend, lebend,
Lebend kriegt ihr mich nicht.
Ich lebe in den Waeldern,
Samt Geiseln und nem Dutzend von der Polizei,
Die liefen zu mir ueber und wir atmen frei.
Wir ernten von den Feldern,
Das Geld liegt unberuehrt in unserem Baumversteck,
Die Scheine welk wie Herbstlaub und gruenbraun wie Dreck.
Ich will zurueck zur Grenze,
Wo der Wind mich krault und meinen wahren Namen kennt,
Wo man Eiensinn noch Glueck und Frolleins Frollein nennt.
Dort lernt man wilde Taenze,
Und der Friese kann verkuenden, bis sein Mund ausfranst,
Und der Dichter lernen, wie man mit sich selber tanzt.
Das alles steht geschrieben
In meinem Sterngesicht.
Lebend, lebend,
Lebend kriegt ihr mich nicht.
Lebend kriegt ihr mich nicht!
Text: Kunze — Musik: Kunze, Luerig
Heinz Rudolf Kunze: Gesang, Gitarren
Heiner Luerig: Gitarren, Solo
Peter Miklis: Drums
Josef Kappl: Bass
Songtekstvertaling
In de steden schudde het asfalt, de steen smolde.
De kale en de duistere hebben de schapen ingeslikt.
De rivieren zwollen zwavelig op, de kathedraal zonk naar Keulen.
De mensen schudden glazig door de zoete stank.
De Fries riepen uit zijn evangelie.
De dichter wikkelde eindelijk een prop om hem heen.
Ik kom van de grens,
Waar de Haehne als in slaap gegooid baby ' s kraehn,
Waar de ongefundeerde vreemdelingen door het gemengde bos gaan.
Daar leer je wilde dansen
En roep om vergelding voor de oude schande.
Een grijs land. En er is genoeg woede gebroken.
"We leven in schaamte»,
Zo eindigde hij elke avond thuis in het gebed.,
En waar was alleen wat nergens in de boeken staat.
"Het nieuwe groeit aan de rand»,
Dus hebben de profeten onze oren verzacht.
"En op een dag groeien we in het hart van het Koninkrijk.»
Dit is allemaal geschreven.
In mijn sterrengezicht.
Leven, Leven,
Je krijgt me niet levend.
We speelden in ruines,
Ze stonden daar goed bewaard sinds de laatste oorlog.
In de tussentijd bloeiden er nieuwe met de inscriptie SIEG.
Sommigen trapten op mijnen.,
Het werd versierd en vervolgens bevrijd van de Sport.
En toch was het eigenlijk een mooie tijd.
Een Televisiepresentator
Verbrijzelde moeders tweede chirurgische gezicht:
Ze lachte hem uit en kon het niet verdragen.
Het is mijn eigen vader.,
Een belichaming van plicht en deugd.
Zo veel, en geen woord meer tegen mijn jeugd.
Dit is allemaal geschreven.
In mijn sterrengezicht.
Leven, Leven,
Je krijgt me niet levend.
Ik luisterde niet naar de leraar.,
De lus aktetassen als je eigen doodskist.
Ik vloog uit elk instituut, ik reed er slecht in.
Van De Sunnymen Van De Sunnymen Van De Sunnymen Van De Maan,
Het gezicht van gebogen maakt me pijnlijk en ziek.
Op m ' n twintigste heb ik een rijke Bank beroofd.
Drie gijzelaars met de buit.:
Een fat Fries die zijn eigen hield aan fuern Erloeser,
Een Frollein die altijd meer gokt dan zijn salaris.,
Twee hele aardige mensen.
Net als de dichter die geen zin meer zag.
Hij juichte omdat er eindelijk iets met hem gebeurde.
Dit is allemaal geschreven.
In mijn sterrengezicht.
Leven, Leven,
Je krijgt me niet levend.
Ik woon in het bos.,
Inclusief gijzelaars en een dozijn van de politie.,
Ze renden naar me toe en we ademen vrij.
We oogsten van de velden,
Het geld ligt onaangeroerd in onze schuilplaats.,
De biljetten verwelken als herfstbladeren en groenbruin als vuil.
Ik wil terug naar de grens.,
Waar de Wind me rusteloos maakt en mijn echte naam kent,
Waar men nog steeds ei zintuig geluk en Frollein Frollein noemt.
Daar leer je wilde dansen,
En de Fries kan bederven tot zijn mond breekt.,
En de dichter zal leren met zichzelf te dansen.
Dit is allemaal geschreven.
In mijn sterrengezicht.
Leven, Leven,
Je krijgt me niet levend.
Je krijgt me niet levend!
Tekst: Kunze Music: Kunze, Luerig
Heinz Rudolf Kunze: Zang, Gitaren
Heiner Luerig: Gitaren, Solo
Peter Miklis: Drums
Josef Kappl: Bass