Hannes Wader — Unterwegs nach Süden songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Unterwegs nach Süden" van Hannes Wader.

Songteksten

Ich bin unterwegs nach Süden und will weiter bis ans Meer
Will mich auf heiße Kiesel legen, und dort brennt die Sonne mir
Die Narben aus dem Nacken, jeden Kratzer, jeden Fleck
Dass von den tausend Händen, die mich das ganze Jahr
Befingert und geschlagen haben, keine Spur mehr übrig bleibt
Und wenn der Wind mir fetzenweise meine alte, tote Haut
Vom Rücken fegt als weiße Asche, steh' ich auf und bin gesund
Ich bin unterwegs nach Süden und will weiter bis ans Meer
Doch ich bin längst nicht mehr sicher, ob die Sonne diesmal hilft
Sie brennt so heiß wie immer, aber unter meinem Hemd
Spür' ich, wie die Kälte meine Haut zusammenzieht
Aber der Schweiß in meinen Stiefeln kocht und frißt an meinen Zeh’n
Und von dort, woher ich komme, trägt der Wind mir den Geruch
Von halb vergess’ner alter Angst, von Hass und Ekel wieder zu
Ich bin unterwegs nach Süden will nicht weiter bis ans Meer
Ich bin müde, will nur schlafen. Morgen, morgen schreibe ich
Meine Träume auf und sehe wie in der Vergangenheit
Der Schmutz in meinen Eingeweiden, im Rückenmark, im Hirn
Begonnen hat zu faulen und zu Gift geronnen ist
Morgen werde ich dann wissen, wie es heißt, woher es kommt
Und wenn ich erst den Namen kenne, bringt dies Gift mich nicht mehr um

Songtekstvertaling

Ik ga naar het zuiden en wil verder naar de zee.
Zal me leggen op hete steentjes, en daar brandt de zon me
De littekens van de nek, elke kras, elke vlek
Die van de duizend handen die me het hele jaar vasthielden
Gevingerd en geslagen, geen spoor meer.
En als de Wind mijn oude, dode huid blaast
Van de achterkant veegt als witte as, sta ik op en ben gezond
Ik ga naar het zuiden en wil verder naar de zee.
Maar ik weet niet of de zon deze keer zal helpen.
Ze brandt als altijd, maar onder mijn shirt.
Ik voel de kou mijn huid aan elkaar trekken
Maar het zweet in mijn laarzen kookt en eet aan mijn teen
En waar ik vandaan kom, draagt de wind de geur
Van half vergeten oude angst, van haat en walging tot
Ik ga naar het zuiden Ik wil niet verder naar de zee
Ik ben moe, Ik wil gewoon slapen. Morgen, morgen schrijf ik
Open mijn dromen en kijk zoals in het verleden
Het vuil in mijn darmen, ruggenmerg, hersenen
Is begonnen te rotten en is gestold om te vergiftigen.
Morgen zal Ik weten hoe het heet, waar het vandaan komt
En zodra ik de naam Weet, zal dit gif me niet meer doden.