Gregorian — Where the Wild Roses Grow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Where the Wild Roses Grow" van Gregorian.
Songteksten
They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day
From the first day I saw her I knew she was the one
She stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild
When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face
On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I’d seen
I said, «Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?»
On the second day he came with a single red rose
Said: «Will you give me your loss and your sorrow»
I nodded my head, as I lay on the bed
He said, «If I show you the roses, will you follow?»
On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt (stood smiling) above me with a rock in his fist
On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
And I kissed her goodbye, said, «All beauty must die»
And lent down and planted a rose between her teeth
Songtekstvertaling
Ze noemen me de Wilde Roos.
Maar mijn naam was Elisa Day.
Waarom noemen ze me zo?
Want mijn naam was Elisa Day.
Vanaf de eerste dag dat ik haar zag wist ik dat zij de ware was.
Ze staarde in mijn ogen en lachte
Want haar lippen waren de kleur van de rozen
Dat groeide in de rivier, helemaal bloederig en wild
Toen hij op mijn deur klopte en de kamer binnenkwam
Mijn trillen verdween in zijn zekere omhelzing.
Hij zou mijn eerste man zijn, en met een zorgvuldige hand.
Hij veegde de tranen weg die over mijn gezicht renden.
Op de tweede dag bracht ik haar een bloem
Ze was mooier dan elke vrouw die ik had gezien.
Ik zei, " Weet je waar de wilde rozen groeien
Zo zoet en rood en vrij?»
Op de tweede dag kwam hij met een enkele rode roos
Hij (ya ' Qôeb) zei: "zullen jullie mij verlies en jullie droefheid schenken?»
Ik knikte met mijn hoofd, terwijl ik op het bed lag.
Hij zei: "als ik jullie de rozen laat zien, zullen jullie dan volgen?»
Op de derde dag nam hij me mee naar de rivier.
Hij liet me de rozen zien en we kusten
En het laatste wat ik hoorde was een gemompeld woord.
Terwijl hij boven me knielde met een steen in zijn vuist.
Op de laatste dag nam ik haar mee waar de wilde rozen groeien
En ze lag op de bank, het windlicht als een dief
En ik kuste haar vaarwel, zei, " alle schoonheid moet sterven»
En hij leende en legde een roos tussen haar tanden.