Grand Corps Malade — Nos absents songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nos absents" van Grand Corps Malade.
Songteksten
C’est pas vraiment des fantômes, mais leur absence est tellement forte
Qu’elle crée en nous une présence qui nous rend faible ou nous supporte
C’est ceux qu’on a aimés qui créent un vide presque tangible
Car l’amour qu’on leur donnait est orphelin et cherche une cible
Pour certains on le savait, on s'était préparé au pire
Mais d’autres ont disparu d’un seul coup, sans prévenir
On leur a pas dit au revoir, ils sont partis sans notre accord
Car la mort a ses raisons que notre raison ignore
Alors on s’est regroupé d’un réconfort utopiste
À plusieurs on est plus fort mais on n’est pas moins triste
C’est seul qu’on fait son deuil, car on est seul quand on ressent
On apprivoise la douleur et la présence de nos absents
Nos absents sont toujours là, à l’esprit, dans nos souvenirs
Sur ce film de vacances, sur ces photos pleines de sourires
Nos absents nous entourent et resteront à nos côtés
Ils reprennent vie dans nos rêves, comme si de rien n'était
On se rassure face à la souffrance qui nous serre le cou
En se disant que là où ils sont, ils ont sûrement moins mal que nous
Alors on marche, on rit, on chante, mais leur ombre demeure
Dans un coin de nos cerveaux, dans un coin de notre bonheur
Nous, on a des projets, on dessine nos lendemains
On décide du chemin, on regarde l’avenir entre nos mains
Et au cœur de l’action, dans nos victoires ou nos enfers
On imagine de temps en temps que nos absents nous voient faire
Chaque vie est un miracle, mais le final est énervant
Je me suis bien renseigné, on n’en sortira pas vivant
Il faut apprendre à l’accepter pour essayer de vieillir heureux
Mais chaque année nos absents sont un petit peu plus nombreux
Chaque nouvelle disparition transforme nos cœurs en dentelle
Mais le temps passe et les douleurs vives deviennent pastel
Ce temps qui, pour une fois, est un véritable allié
Chaque heure passée est une pommade, il en faudra des milliers
Moi, les morts, les disparus, je n’en parle pas beaucoup
Alors j'écris sur eux, je titille mes sujets tabous
Ce grand mystère qui nous attend, notre ultime point commun à tous
Qui fait qu’on court après la vie, sachant que la mort est à nos trousses
C’est pas vraiment des fantômes, mais leur absence est tellement forte
Qu’elle crée en nous une présence qui nous rend faible ou nous supporte
C’est ceux qu’on a aimés qui créent un vide presque infini
Qu’inspirent des textes premier degré
Faut dire que la mort manque d’ironie
Songtekstvertaling
Het zijn niet echt geesten, maar hun afwezigheid is zo sterk.
Dat het in ons een aanwezigheid creëert die ons zwak maakt of ons ondersteunt
Het zijn degenen waarvan we hielden die een bijna tastbare leegte creëren.
Omdat de liefde die we hen gaven een wees is en een doelwit zoekt
Voor sommigen wisten we dat we voorbereid waren op het ergste.
Maar anderen verdwenen in één klap, zonder waarschuwing.
We hebben geen afscheid genomen, ze vertrokken zonder onze afspraak.
Want de dood heeft zijn redenen dat onze reden niet weet
Dus hergroepeerden we met een utopische troost.
Voor velen zijn we sterker, maar we zijn niet minder verdrietig.
Het is alleen dat we rouwen, omdat we alleen zijn als we voelen
We temmen de pijn en de aanwezigheid van onze afwezigen.
Onze afwezigen zijn er altijd, in gedachten, in onze herinneringen
Op deze vakantie film, op deze foto ' s vol met glimlachen
Onze afwezigen omsingelen ons en zullen aan onze zijde blijven
Ze komen terug tot leven in onze dromen, alsof er niets gebeurd is.
We zijn gerustgesteld door het lijden dat onze nek knijpt.
Door te zeggen dat waar ze zijn, ze zeker minder pijn hebben dan wij.
Dus we lopen, we lachen, we zingen, maar hun schaduw blijft
In een hoek van onze hersenen, in een hoek van ons geluk
We hebben plannen, we tekenen onze volgende dagen.
Wij bepalen het pad, wij kijken naar de toekomst in onze handen
En in het hart van de actie, in onze overwinningen of onze onderwereld
We stellen ons af en toe voor dat onze afwezigen ons zien.
Elk leven is een wonder, maar het einde is vervelend
Ik zorgde ervoor dat we er niet levend uit kwamen.
Je moet leren het te accepteren om oud te worden.
Maar elk jaar zijn onze afwezigen een beetje talrijker.
Elke nieuwe verdwijning verandert ons hart in kant.
Maar de tijd gaat voorbij en de scherpe pijn wordt pastel
Deze keer is dat voor één keer een echte bondgenoot.
Elk uur besteed is een zalf, het zal duizenden van hen
Ik, de doden, de vermisten, ik praat er niet veel over.
Dus ik schrijf over hen, kietel mijn taboe onderwerpen
Dit grote mysterie wacht ons, ons ultieme punt dat iedereen gemeen heeft.
Die ons laat vluchten naar het leven, wetende dat de dood achter ons aan zit.
Het zijn niet echt geesten, maar hun afwezigheid is zo sterk.
Dat het in ons een aanwezigheid creëert die ons zwak maakt of ons ondersteunt
Het zijn degenen waarvan we hielden die een bijna oneindige leegte creëren.
Wat inspireert teksten van de eerste graad
Het moet gezegd worden dat de dood geen ironie heeft.