Golem — The tower songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The tower" van Golem.
Songteksten
Withered flowers hem my toilsome way
The armies of spring defeated long ago
Where hopeful green once covered the land
Now decay and death rule everywhere
Shaggy crows, plaguing the soil, await the kingdom of frost
Grey and dirty the day laments, and a dust-hidden sunset blurs the sky
Through valleys of shadow, over hills of forlorn beauty
I drive my feet to a tower, where the night shall bring oblivion
(lead — Hilbert)
The highest mountains provoking
Black stone forms a needle
Piercing the clouds at the horizon
It marks my quests solution
Reaching the massive gate, darkness takes the land
With the moon racing the heavens, behind wild and hoary fog
Looking down from the spire
I see the world beneath my feet
In the safety of this place
My present to mankind reveals
All human eager firestorms, the foul stench of lost battles
Vast pains and bitter grief, for only one now to consume
I enlighten the fields below, thunder roars throughout the plane
Gathering the ancient demons, sorrows last tunes now begin
Calling the mighty forces
Of this buildings secret powers
A breach to the inner core
Opens as a voracious door
(lead — Hilbert)
With a black holes gravity
It inhales the outer tragedy
Gateways to exterminate
What we’ve done in our hate
My energy exhausted
My mind totally frosted
With all my memories erased
Here, as a guard I stay defaced
Songtekstvertaling
Verwelkte bloemen zijn mijn manier van werken
De legers van de lente verslagen lang geleden
Waar hoopvol groen ooit het land bedekte
Nu heerst verval en dood overal.
Shaggy kraaien, plagen de grond, wachten op het Koninkrijk der Vorst
Grijs en vuil de dag klaagt, en een stof-verborgen zonsondergang blaast de hemel
Door valleien van schaduw, over heuvels van verloren schoonheid
Ik rij met mijn voeten naar een toren, waar de nacht de vergetelheid zal brengen.
(lood-Hilbert)
De hoogste bergen provoceren
Zwarte steen vormt een naald
Door de wolken aan de horizon
Het markeert mijn quests oplossing.
Bij het bereiken van de enorme poort, neemt de duisternis het land.
Met de maan in de hemel, achter de mist
Neerkijkend vanuit de torenspits
Ik zie de wereld onder mijn voeten.
In de veiligheid van deze plek
Mijn geschenk aan de mensheid onthult
Alle menselijke gretige vuurstormen, de Smerige stank van verloren gevechten
Grote pijn en bitter verdriet, voor slechts één nu te consumeren
Ik verlicht de velden beneden, de donder brult door het hele vliegtuig.
Het verzamelen van de oude demonen, verdriet de laatste melodieën beginnen nu
Roep de machtige krachten
Van deze gebouwen geheime krachten
Een breuk in de binnenste kern
Opent als een vraatzuchtige deur
(lood-Hilbert)
Met zwarte gaten zwaartekracht
Het inhaleert de uiterlijke tragedie.
Gateways om uit te roeien
Wat we hebben gedaan in onze haat
Mijn energie is uitgeput.
Mijn geest is helemaal bevroren.
Met al mijn herinneringen gewist
Hier, als bewaker blijf ik bezoedeld.