Golem — Al-ghanor songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Al-ghanor" van Golem.
Songteksten
Now the time has come for destiny to steer my way
Now the time has come to welcome this stillborn day
A last faint doubt escapes into the first sunlights smile
Now I leave this earthly plane for things come to an end
The journey strains but with confidence these oceans I sail
Reaching your blooming realm again, recover and rejoice
My coming awaited I cross a timeless green
The vision well prepared, by gravity enslaved
(lead — Mai)
I draw near to our place; a slight scent loads the air
My memories released, your presence’s getting real
Fresh like a first kiss your beauty veils the sky
And your majestic wings fill my heart with pride
One knowing look suffices though aeons went by
Mounting your back, I force my melancholy aside
I smell your desire but for your forgiveness I long
Now as we unite nothing’s left to stop the tempest
Now the time has come to carry the final burden
To the outermost spheres we soar, empty shadows we pass
In the continuums disrupted core, the unavoidable we start
Backwards through the ages, we enkindle a deadly flame
The ultimate thunderstorm we unleash among the doomed
Like giant schematic drawings civilisations lie ahead
But loyal to our duty, their fate we must not fear
By my will I created and by my will now I erase
By our work, so skilful, history becomes undone
Perfection restoring, in silence worlds we drown
With your lethal breaths help to harmony constrained
(lead — Hilbert)
The black hole of our rage melts down time itself
Reconciling with the universe, the equilibrium we set
I look back into the dark, all movements paralysed
The mischief of evolution in a single point confined
The eternal night falls, for salvation I can’t hope
Your tragic reward, chapters now forever closed
Beyond your passion, your grief remains my curse
While quiet loneliness guides us through the void
Oh Al-Ghanor, how deep is your love?
Songtekstvertaling
Nu is de tijd gekomen voor het lot om mij de weg te wijzen.
Nu is de tijd gekomen om deze doodgeboren dag te verwelkomen.
Een laatste vage twijfel ontsnapt in de eerste zonnestralen glimlach
Nu verlaat ik dit aardse vlak voor de dingen ten einde komen
De reis is zwaar maar met vertrouwen deze oceanen zeil ik
Het bereiken van uw bloeiende rijk weer, herstellen en verheugen
Mijn komst wachtte ik kruiste een tijdloos groen
De visie goed voorbereid, door de zwaartekracht geknecht
(lood-Mai)
Ik kom in de buurt van onze plaats; een lichte geur laadt de lucht
Mijn herinneringen komen vrij, jouw aanwezigheid wordt echt.
Vers als een eerste kus je schoonheid sluist de lucht
En uw majestueuze vleugels vullen mijn hart met trots
Een kennende blik volstaat al gingen eonen voorbij
Als ik je rug opstap, dwing ik mijn melancholie opzij.
Ik ruik je verlangen maar voor je vergeving verlang ik
Nu we ons verenigen, is er niets meer over om de storm te stoppen.
Nu is het tijd om de laatste Last te dragen.
Naar de buitenste sferen zweven we, lege schaduwen passeren we
In de continuüms verstoorde kern, het onvermijdelijke dat we beginnen
Terug door de eeuwen heen, maken we een dodelijke vlam.
De ultieme onweersbui die we ontketenen onder de verdoemden.
Als gigantische schematische tekeningen liggen beschavingen voor ons.
Maar trouw aan onze plicht, hun lot mogen we niet vrezen.
Door mijn wil creëerde ik en door mijn wil nu wis ik
Door ons werk, zo bekwaam, wordt de geschiedenis ongedaan gemaakt.
Perfectie herstel, in stilte werelden verdrinken we
Met je dodelijke ademhalingen help je harmonie beperkt
(lood-Hilbert)
Het zwarte gat van onze woede smelt de tijd zelf.
Het verzoenen met het universum, het evenwicht dat we hebben ingesteld
Ik kijk terug in het donker, alle bewegingen verlamd
Het onheil van de evolutie in een enkel punt beperkt
De eeuwige nacht valt, voor verlossing kan ik niet hopen
Uw tragische beloning, hoofdstukken nu voor altijd gesloten
Buiten jouw passie, blijft jouw verdriet mijn vloek.
Terwijl stille eenzaamheid ons door de leegte leidt
Al-Ghanor, hoe diep is je liefde?