Glorior Belli — The Foolhardy Venturer songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Foolhardy Venturer" van Glorior Belli.
Songteksten
When Earth in its young prime languished with grotesqueness
Where solely wicked chimes loudy would resonate
A challenging saraph whose chants force hearts to break
Had divine glory found in sordid depths unknown
He reached a place so down he felt his wings perish
Crawling through desperate lands, not knowing night from day
For so long he remained dormant in such grey lairs
But never will ignore the essence of his strife
Painting a mournful world, by fierce natures engulfed
And from that brave journey a very beast was born
Sometimes he asks himself is truth still deafening
But then he laughs in panic of delight Satanic
Howling by the moonlight:
Father, I’ve raised you to renown
And laud your thousand names to despicable crowds
But had I wished to bring you down, revealing your secrets
Your shame would surely match your questionable pride
And without fame you’d be but a fool to deride!
Then thought no more, for suddenly his logic failed
Silence and utter night has become his temple
When Earth in its young prime withered with deviousness
Where solely blatant chimes would resonate
A confronting seraph whose chants could enlighten
Had divine glory found in a darkness that burns
Songtekstvertaling
Toen de aarde in haar jonge bloei kwijnde van groteskheid
Waar alleen slechte klokkenspel loudy zou resoneren
Een uitdagende saraph wiens gezangen harten dwingen te breken
Had goddelijke glorie gevonden in Smerige diepten onbekend
Hij bereikte een plek zo beneden voelde hij zijn vleugels vergaan
Kruipend door wanhopige landen, zonder de nacht van de dag te kennen
Zo lang bleef hij slapen in zulke grijze plekken.
Maar zal nooit de essentie van zijn strijd negeren.
Het schilderen van een rouwende wereld, door woeste natuur overspoeld
En van die dappere reis werd een beest geboren.
Soms vraagt hij zich af of de waarheid nog oorverdovend is.
Maar dan lacht hij in paniek van verrukking satanisch
Huilend bij het maanlicht:
Vader, Ik heb u opgevoed om beroemd te worden.
En loof je duizend namen naar verachtelijke menigten.
Maar als ik je zou willen neerhalen, je geheimen onthullen
Uw schaamte zou zeker overeenkomen met uw twijfelachtige trots
En zonder roem zou je maar een dwaas zijn om te bespotten!
Toen dacht ik er niet meer aan, want plotseling mislukte zijn logica.
Stilte en absolute nacht is zijn tempel geworden.
Toen de aarde in haar jonge jaren verdorde.
Waar alleen flagrante klokkenspel zou resoneren
Een confronterende seraph wiens gezang kan verlichten
Had goddelijke glorie gevonden in een duisternis die brandt