Ginie Line — Les hommes en blanc songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les hommes en blanc" van Ginie Line.

Songteksten

Y'a des hommes en blanc autour de moi
Tous les jours déambulent et font les cent pas
Oh, je les entends parler tout bas...
Mais je te jure, faut croire tout se
Qu'ils disent sur moi
Je me fous bien de leurs colombes
Des morales et des lois
J'attends que le verdict tombe
Enroulée dans mes draps
Dis moi seulement quand tu viendras
Dans ces nuits de camisoles
Aux hommes en blanc, arrache-moi
Avant qu'ils me rendent folle...
Tout le monde fait comme si je n'était pas la
Qu'est-ce que ça peut bien faire que je parle aux miroirs ?
Les dimanches se suivent et se ressemblent
On court après des cris et des portes qui tremblent
Ici rien n'est comme dans la vie
Les jardins sont rêves
Même les fleurs nous on appris
A ne pas les toucher
Dis moi seulement quand tu viendras
Dans ces nuits de camisoles
Aux hommes en blanc, arrache-moi
Avant qu'ils me rendent folle...
Je lis des lettres a haute voix
Que tu n'envoies jamais
J'ai écrit ton prénom mille fois
Sur les vitres embuées
Et que mon âme
Aille dans les flammes
Si je ne suis que démence

Sois dans mon coeur
Je n'ai pas peur
De payer mon innocence
Tous les étés sont meurtrier
Ils ont des parfums d'éthers
D'éternité, de jours fériés
Si tu entends mes prières...
Dis moi seulement quand tu viendras
Dans ces nuits de camisoles
Aux hommes en blanc, arrache-moi
Avant qu'ils me rendent folle...
Avant qu'ils me rendent folle...

Songtekstvertaling

Er lopen elke dag mannen in het wit rond en lopen honderd stappen. ik hoor ze laag praten...
Maar ik zweer je, geloof alles wat ze over mij zeggen ... Ik geef niets om hun duiven van moraal en wetten ... ik wacht tot het vonnis in mijn lakens valt ... vertel het me alleen als je in deze nachten van camisoles naar mannen in het wit komt, ruk me af voordat ze me gek maken...
Iedereen doet alsof ik niet tegen de spiegels praat .
De zondagen volgen en lijken op elkaar.we rennen na kreten en deuren die hier trillen. niets is zoals in het leven. de tuinen zijn dromen. zelfs de bloemen die we geleerd hebben ze niet aan te raken vertellen het me alleen als je in deze nachten van camisoles naar mannen in het wit komt, rip me af voordat ze me gek maken...
Ik lees hardop brieven die je nooit stuurt ik heb je naam duizend keer geschreven op de mistige ramen en laat mijn ziel in de vlammen gaan als ik dementie ben in mijn hart Ik ben niet bang om mijn onschuld te betalen elke zomer zijn moorddadig ze hebben parfums van ethers van eeuwigheid, vakanties als je mijn gebeden hoort...
Vertel me wanneer je in die witte mannen hun camisole avonden komt, me bestelen voordat ze me gek maken...
Voordat ze me gek maken...