Gillian Grassie — Sweet Metallic songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sweet Metallic" van Gillian Grassie.
Songteksten
Fear tastes like rust sucked inside your mouth
A sweet metallic you can’t spit out
We just can’t plan for this kind of thing
But what were we expecting?
We can’t stay, can’t leave, can’t force the peace
We can’t make our gods do anything
Men stand like tall white stones
Lined in a thousand tidy rows
See, we dwell in a house of cedar
No fear here, no love either
But there’s a woman sitting there on a hard kitchen chair
Scared to death of the knock on her doorway
«Don't let him be gone; I can’t do this alone
We’ve got three kids, got a family»
What am I but a single girl?
Armed with just five senses in a senseless world
Everybody wants their answers
But getting the question right’s what really matters
You know this used to be our home
It wasn’t much but it was our own
And the waters kept on rising up
And no one came to save us
We heard «Bye Bye Blackbird»
From the edge of a stern
That was pulling away
We built ourselves on unity
And a land of opportunity
And shame, shame, shame
Fear tastes like rust sucked inside your mouth
A sweet metallic you can’t spit out
Songtekstvertaling
Angst smaakt naar roest gezogen in je mond
Een zoete metalen die je niet kunt uitspugen
We kunnen dit niet plannen.
Maar wat hadden we verwacht?
We kunnen niet blijven, niet weggaan, de vrede niet forceren.
We kunnen onze goden niets laten doen.
Mannen staan als grote witte stenen
In duizend rijen gevoerd
Zie je, wij wonen in een huis van ceder
Geen angst hier, geen liefde ook niet
Maar er zit een vrouw op een harde keukenstoel.
Doodsbang voor de klop op haar deur.
"Laat hem niet weggaan, ik kan dit niet alleen.
We hebben drie kinderen, een gezin.»
Ben ik maar een single meisje?
Gewapend met slechts vijf zintuigen in een zinloze wereld
Iedereen wil zijn antwoorden.
Maar de vraag juist krijgen is wat er echt toe doet.
Dit was vroeger ons thuis.
Het was niet veel, maar het was van ons.
En het water bleef stijgen.
En niemand kwam ons redden.
We hoorden "Bye Bye Blackbird»
Van de rand van een achtersteven
Dat trok zich terug.
We bouwden ons op eenheid.
En een land van kansen
En schaamte, schaamte, schaamte
Angst smaakt naar roest gezogen in je mond
Een zoete metalen die je niet kunt uitspugen