Gilles Servat — On Raglan road (Dans Raglan road) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "On Raglan road (Dans Raglan road)" van Gilles Servat.
Songteksten
On Raglan Road of an autumn day I saw her first and knew
That her dark hair would weave a snare that I might one day rue.
I saw the danger and I passed along the enchanted way
and I said let grief be a fallen leaf at the dawning of the day.
On Grafton Street in November we tripped lightly along the lay
of a deep ravine where can be seen the worth of passions play.
The queen of hearts still making tarts and I not making hay.
Oh, I love too much and by such, by such is happiness thrown away.
I gave her gifts of the mind I gave her the secret sign
Known to the artists who have known the true Gods of sound and stone.
And words and tint I did not stint, I gave her poems to say.
With her own name there and her own dark hair like clouds over the fields of May.
On a quiet street where old ghosts meet, I see her walking now
away from me so hurriedly my reason must allow
that I had loved not as I should a creature made of clay.
When the angel woos the clay he’ll lose his wings at the dawn of the day.
Songtekstvertaling
Op Raglan Road van een herfstdag zag ik haar voor het eerst en wist
Dat haar donkere haar een strik zou weven die ik misschien ooit zou betreuren.
Ik zag het gevaar en ik ging langs de betoverde weg.
en ik zei, Laat verdriet een gevallen blad zijn bij de dageraad van de dag.
Op Grafton Street In November struikelden we licht over de lay
van een diep ravijn waar je de waarde van passies kunt zien spelen.
De Hartenkoningin maakt nog steeds taartjes en ik maak geen hooi.
Oh, Ik hou te veel en daardoor wordt het geluk weggegooid.
Ik gaf haar gaven van de geest Ik gaf haar het geheime teken
Bekend bij de kunstenaars die de ware goden van geluid en steen kennen.
En woorden en tint ik niet stint, ik gaf haar gedichten om te zeggen.
Met haar eigen naam daar en haar eigen donker haar als wolken boven de velden van mei.
Op een rustige straat waar oude geesten elkaar ontmoeten, zie ik haar nu lopen.
weg van mij zo haastig mijn reden moet toestaan
dat ik niet had liefgehad zoals ik zou moeten een schepsel gemaakt van klei.
Als de engel de klei Woost, verliest hij zijn vleugels aan het begin van de dag.