Gilberto Gil — A Rua songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Rua" van Gilberto Gil.
Songteksten
Toda rua tem seu curso
Tem seu leito de água clara
Por onde passa a memória
Lembrando histórias de um tempo
Que não acaba
De uma rua, de uma rua
Eu lembro agora
Que o tempo, ninguém mais
Ninguém mais canta
Muito embora de cirandas
(Oi, de cirandas)
E de meninos correndo
Atrás de bandas
Atrás de bandas que passavam
Como o rio Parnaíba
Rio manso
Passava no fim da rua
E molhava seus lajedos
Onde a noite refletia
O brilho manso
O tempo claro da lua
Ê, São João, ê, Pacatuba
Ê, rua do Barrocão
Ê, Parnaíba passando
Separando a minha rua
Das outras, do Maranhão
De longe pensando nela
Meu coração de menino
Bate forte como um sino
Que anuncia procissão
Ê, minha rua, meu povo
Ê, gente que mal nasceu
Das Dores, que morreu cedo
Luzia, que se perdeu
Macapreto, Zé Velhinho
Esse menino crescido
Que tem o peito ferido
Anda vivo, não morreu
Ê, Pacatuba
Meu tempo de brincar já foi-se embora
Ê, Parnaíba
Passando pela rua até agora
Agora por aqui estou com vontade
E eu volto pra matar esta saudade
Ê, São João, ê, Pacatuba
Ê, rua do Barrocão
Songtekstvertaling
Elke straat heeft zijn koers
Het heeft zijn heldere waterbed
Waar gaat het geheugen heen?
Herinneringen van verhalen uit een tijd
Dat houdt niet op.
Van een straat, van een straat
Ik weet het weer.
Die keer, niemand anders.
Niemand anders zingt
Hoewel uit cirandas
(OI, uit cirandas)
En jongens rennen
Achter bands
Achter passerende bands
Zoals de rivier Parnaíba
Rio manso
Voorbij aan het einde van de straat
En maakte zijn lajedos nat.
Waar de nacht weerspiegelde
De tamme gloed
De lichttijd van de maan
Be, St. John, be, Pacatuba
É, rua do Barrocão
Is, Parnaíba passing
Mijn straat scheiden
Van de anderen, van de Maranhão
Vanuit de verte denkend aan haar
Mijn jongen hart
Het slaat hard als een bel.
Aankondiging van processie
Het is, mijn straat, mijn mensen
Mensen die nauwelijks geboren zijn
Van de pijn, die vroeg stierf
Luzia, die verdwaald is.
Macapreto, Zé Velhinho
Deze volwassen jongen.
Die een pijnlijke borst heeft
Hij leeft, hij is niet dood.
E, Pacatuba
Mijn speeltijd is al voorbij.
Ê, Parnaíba
Ik passeerde de straat tot nu toe.
Nu ben ik in de stemming.
En ik kom terug om dit verlangen te doden
Be, St. John, be, Pacatuba
É, rua do Barrocão