Гера Грач — Серый волк songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Серый волк" van Гера Грач.
Songteksten
На Тамбовщине, лютой зимою,
Рядом с логовом, прям на земле,
Серый волк с серой волчьей судьбою
На снегу белом выл при луне.
Ну, а рядышком, в логове тёплом
Спят волчица и трое волчат,
И матёрый волк изредка смотрит,
Как три серых комочка сопят.
Вдруг под утро — истошные крики,
Лай собак изо всех уголков,
Это люди пришли веселиться,
Это люди погонят волков.
И волчица мгновенно проснулась,
Ощетинив стальные клыки,
А волчата в неё окунулись,
Чтоб найти в тёплой шерсти соски.
Снег на землю кружил,
Медленно, медленно таял,
Лес вдруг от криков ожил —
Значит, значит смерть рядом.
Серый волк, фыркнув, резко поднялся,
На волчицу взглянул и детей,
И секунду ещё задержался,
Пасть оскалил и прыгнул в метель.
Побежал он навстречу безумью,
Побежал он на встречу с судьбой,
Чтоб по снегу, по тропочке лунной
Всю толпу увести за собой.
И собаки, почуявши волка,
Завизжали, как стадо свиней,
И рыча, и скуля без умолку,
Потащили по следу людей.
Волк гнал свору от часу за часом,
Пока снова не стало темнеть,
И на дальнем овраге за чащей
Серый волк захотел умереть.
Тут легавые псы подбежали,
И запрыгали, лая, вокруг,
Но все сразу напасть не решались,
И живой обозначился круг.
Он порвал самых смелых в секунду,
И стоял, словно серый утёс,
И спешили со всех сторон люди,
И трещал между веток мороз.
Когда люди сюда прибежали,
Каждый радостно в воздух стрелял,
Восемь псов неживые лежали,
Ну, а волк, весь шатаясь, стоял.
Только был он не серый, а красный,
Выделяясь на белом снегу,
И смотрел он спокойно и ясно
На кричащую рядом толпу.
Люди молча собак оттащили,
И вплотную к нему подошли,
И, ругаясь, его пристрелили,
И с собой, матерясь, унесли.
А весной, по проточной водице,
В тот глубокий и дальний овраг
Привела молодая волчица
Трёх весёлых, подвижных волчат.
Songtekstvertaling
In de regio Tambov, woeste winter,
Bij het hol, op de grond.,
Een grijze wolf met het lot van een grijze wolf
In de sneeuw huilde hij in het maanlicht.
Nou, zij aan zij, in een warm hol
Slapende wolf en drie welpen,
En de oude wolf kijkt af en toe,
Zoals drie grijze klontjes snuiven.
Plotseling in de ochtend-hartverscheurend geschreeuw,
Honden blaffen uit alle hoeken van de,
Dit zijn mensen die plezier komen maken.,
Het zijn de mensen die de wolven zullen drijven.
En de wolf werd onmiddellijk wakker,
Borsteltanden van staal,
En de welpen sprongen erin.,
Om de tepels in de warme wol te vinden.
Sneeuw op de grond omcirkeld,
Langzaam, langzaam, smolt het,
Het bos kwam plotseling tot leven met geschreeuw —
Dat betekent dat de dood nabij is.
De grijze wolf snoof en stond abrupt op.,
Ik keek naar de wolf en de kinderen.,
Hij pauzeerde even.,
Hij ontblootte zijn tanden en sprong in de sneeuwstorm.
Hij rende naar de waanzin.,
Hij rende naar het lot.,
Dus op sneeuw, maar op de maan
Neem de hele menigte mee.
En honden die een wolf ruiken,
Ze schreeuwden als een kudde varkens.,
En grommen en jammeren onophoudelijk,
Ze sleepten mensen langs het pad.
De wolf reed de roedel van uur tot uur.,
Tot het weer donker werd.,
En op het Verre ravijn achter het struikgewas
De grijze wolf wilde sterven.
Toen kwamen de honden aanrennen.,
En ze sprongen rond, blaffende,
Maar tegelijk durfde hij niet aan te vallen.,
En toen verscheen er een cirkel.
Hij verscheurde de dapperste in een seconde,
Het stond als een grijze klif,
En de mensen haastten zich van alle kanten,
En de vorst brak tussen de takken.
Wanneer kwamen hier mensen aanrennen?,
Iedereen schoot vrolijk de lucht in.,
Acht honden lagen dood.,
Nou, de wolf, wankelend, stond.
Maar het was niet grijs, het was rood.,
Staand in de witte sneeuw,
En hij zag er kalm en helder uit.
Op de schreeuwende menigte in de buurt.
Mensen sleepten de honden stilletjes weg.,
En ze kwamen recht op hem af.,
En, vloeken, hij werd neergeschoten.,
En ze namen het mee, vloekend.
En in het voorjaar, over stromend water,
In dat diepe en verre ravijn
Bracht een jonge wolf
Drie vrolijke, mobiele welpen.