Georges Moustaki — L'inconsolable songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'inconsolable" van Georges Moustaki.
Songteksten
le regard lointain
le sourire éteint
l’inconsolable se tait
son visage est lisse
pas de cicatrice
pas même un grain de beauté
frêle est sa poitrine
il a les mains fines
et le dos un peu voûté
comme si l’orage
avait dans sa rage
tenté de le dévaster
comme si l’orage
avait dans sa rage
tenté de le dévaster
il a vu la guerre
il a vu ses frères
pleurer avant de partir
son masque impassible
semble être insensible
aux douleurs du souvenir
ses rêves d’enfant
ont suivi le vent
qui passe et qui disparaît
ses peines d’amour
ont fait demi-tour
sur le chemin des regrets
ses peines d’amour
ont fait demi-tour
sur le chemin des regrets
le regard lointain
le sourire éteint
l’inconsolable s’en va digne et nonchalant
il marche à pas lents
en route vers l’au-delà
il prend tout son temps
car nul ne l’attend
il sait bien qu’on l’oubliera
qu’il ne sera plus
qu’une âme éperdue
que le ciel accueillera
qu’il ne sera plus
qu’une âme éperdue
que le ciel accueillera
il prend tout son temps
car nul ne l’attend
il sait bien qu’on l’oubliera
qu’il ne sera plus
qu’une âme éperdue
que le ciel accueillera
qu’il ne sera plus
qu’une âme éperdue
que le ciel consolera
(Merci à Noel Veronique pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
de verre blik
de glimlach stond uit.
de ontroostbare was stil.
haar gezicht is glad.
geen litteken
zelfs geen mol.
zwak is haar borst.
hij heeft dunne handen.
en de rug een beetje gebogen
alsof de storm
had in zijn woede
probeerde hem te verwoesten.
alsof de storm
had in zijn woede
probeerde hem te verwoesten.
hij zag de oorlog.
hij zag zijn broers.
huilen voordat je weggaat
zijn schaamteloze masker.
lijkt ongevoelig
op de pijn van de herinnering
zijn kinderdromen
volgde de wind
wie passeert en wie verdwijnt
haar verdriet van de liefde
zijn omgedraaid
op het pad van spijt
haar verdriet van de liefde
zijn omgedraaid
op het pad van spijt
de verre blik
de glimlach stond uit.
de ontroostbare verlaat waardig en nonchalant
hij loopt langzaam.
op weg naar het hiernamaals
hij neemt al zijn tijd.
omdat niemand het verwacht.
hij weet dat we hem zullen vergeten.
dat hij niet langer
dat een verloren ziel
dat de hemel zal verwelkomen
dat hij niet langer
dat een verloren ziel
dat de hemel zal verwelkomen
hij neemt al zijn tijd.
omdat niemand het verwacht.
hij weet dat we hem zullen vergeten.
dat hij niet langer
dat een verloren ziel
dat de hemel zal verwelkomen
dat hij niet langer
dat een verloren ziel
dat de hemel zal troosten
(Dank aan Noel Veronique voor deze woorden)