Georges Moustaki — La ligne droite songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La ligne droite" van Georges Moustaki.
Songteksten
Je ne t’attends pas au bout d’une ligne droite
Je sais qu’il faudra faire encore des détours
Et voir passer encore des jours et des jours
Mais sans que rien ne vienne éteindre notre hâte
Il pleut chez toi, chez moi le soleil est de plomb
Quand pourrons-nous enfin marier nos saisons
Quand pourrons-nous rentrer ensemble à la maison
Nous avons le temps, mais pourquoi est-ce si long
Mes habits ont parfois des traces de poussière
Et le parfum fané des amours passagères
Qui m’ont rendu ma solitude plus légère
A l’aube de mes nuits blanches et solitaires
Et toi mon bel amour, dis moi s’il y a des hommes
Qui t’ont rendu la vie un peu moins monotone
Qui t’aident à supporter l’hiver après l’automne
Et les silences obstinés du téléphone
Nous nous raconterons nos triomphes, nos fêtes
Mais comment s’avouer toutes nos défaites
L’angoisse qui nous tient, l’angoisse qui nous guette
Et s’accroche à chaque pensée, à chaque geste
Je sais que tu seras au bout de mes voyages
Je sais que tu viendras malgré tous les détours
Nous dormirons ensemble et nous ferons l’amour
Dans un monde réinventé à notre image
Songtekstvertaling
Ik wacht niet op je aan het eind van een rechte lijn.
Ik weet dat we meer omwegen moeten maken.
En zie dagen en dagen gaan voorbij
Maar zonder dat er iets komt om onze haast te blussen
Het regent in jouw huis, in mijn huis de zon is lood
Wanneer kunnen we eindelijk trouwen met onze seizoenen
Wanneer kunnen we samen naar huis?
We hebben tijd, maar waarom is het zo lang
Mijn kleren hebben soms sporen van stof.
En de vervaagde geur van vluchtige liefde
Dat maakte mijn eenzaamheid lichter
Bij het aanbreken van mijn eenzame witte nachten
En jij mijn mooie liefde, vertel me of er mannen zijn
Dat maakte je leven een beetje minder eentonig
Die je helpen de winter na de herfst te doorstaan
En de koppige stiltes van de telefoon
We vertellen elkaar onze triomfen, onze feesten
Maar hoe al onze nederlagen op te biechten
De angst die ons vasthoudt, de angst die ons te wachten staat
En klampt zich vast aan elke gedachte, elk gebaar
Ik weet dat je aan het eind van mijn reis bent.
Ik weet dat je komt ondanks alle omwegen.
We slapen samen en vrijen.
In een wereld opnieuw uitgevonden naar ons beeld