Georges Moustaki — Alexandrie songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Alexandrie" van Georges Moustaki.
Songteksten
Je vous chante ma nostalgie
Ne riez pas si je rougis
Mes souvenirs n’ont pas vieilli
J’ai toujours le mal du pays
�?a fait pourtant vingt cinq années
Que je vis loin d’où je suis né
Vingt cinq hivers que je remue
Dans ma mémoire encore émue
Le parfum les odeurs les cris
De la cité d’Alexandrie
Le soleil qui brûlait les rues
Où mon enfance a disparu
Le chant la prière à cinq heures
La paix qui nous montait au coeur
L’oignon cru et le plat de fève
Nous semblaient un festin de rêve
La pipe à eau dans les cafés
Et le temps de philosopher
Avec les vieux les fous les sages
Et les étrangers de passage
Arabes Grecs Juifs Italiens
Tous bons Méditerranéens
Tous compagnons du même bord
L’amour et la folie d’abord
Je veux chanter pour tous ceux qui
Ne m’appelaient pas Moustaki
On m’appelait Jo ou Joseph
C'était plus doux c'était plus bref
Amis des rues ou du lycée
Amis du joli temps passé
Nos femmes étaient des gamines
Nos amours étaient clandestines
On apprenait à s’embrasser
On n’en savait jamais assez
�?a fait presqu’une éternité
Que mon enfance m’a quitté
Elle revient comme un fantôme
Elle me ramène en son royaume
Comme si rien n’avait changé
Et que le temps s'était figé
Elle ramène mes seize ans
Elle me les remet au présent
Pardonnez-moi si je radote
Je n’ai pas trouvé l’antidote
Pour guérir de ma nostalgie
Ne riez pas si je rougis
On me comprendra j’en suis sûr
Chacun de nous a sa blessure
Son coin de paradis perdu
Son petit jardin défendu
Le mien s’appelle Alexandrie
Et c’est là-bas loin de Paris.
Songtekstvertaling
Ik zing je mijn nostalgie
Lach niet als ik bloos.
Mijn herinneringen zijn niet ouder geworden.
Ik krijg Altijd Heimwee.
�?heeft nog 25 jaar
Dat ik ver weg woon van waar ik geboren ben.
25 winters roer ik
In mijn geheugen nog steeds bewogen
Parfum stinkt.
Uit de stad Alexandrië
De zon die de straten verbrandde
Waar mijn jeugd verdween
Zingend gebed om vijf uur
De vrede die in ons hart was
Rauwe ui en bonen
We leken een droomfeest.
De waterleiding in cafés
En de tijd om te filosoferen
Met de oude, de gekke, de wijze
En buitenlanders die voorbij komen
Griekse Arabieren Italiaanse Joden
Alle goede Middellandse Zee
Alle metgezellen van dezelfde rand
Liefde en waanzin eerst
Ik wil zingen voor iedereen die
Hij noemde me geen Moustaki.
Ze noemden me Jo of Joseph.
Het was zachter. het was korter.
Straatvrienden of schoolvrienden
Vrienden van de mooie tijd doorgebracht
Onze vrouwen waren kinderen.
Onze liefdes waren clandestien.
Vroeger leerden we kussen.
We wisten nooit genoeg.
�?is bijna altijd geweest
Dat mijn jeugd me verlaten heeft
Ze komt terug als een geest.
Ze brengt me terug naar haar Koninkrijk.
Alsof er niets was veranderd.
En die tijd was bevroren
Ze brengt mijn zestien jaar terug.
Ze geeft ze nu aan mij.
Vergeef me als ik lach
Ik heb het tegengif niet gevonden.
Om te genezen van mijn nostalgie
Lach niet als ik bloos.
Ik weet zeker dat ze het zullen begrijpen.
Ieder van ons heeft zijn wond.
Zijn verloren uithoek van het paradijs
Haar kleine tuin verdedigde
De mijne heet Alexandria.
En het is ver van Parijs.