Georges Chelon — La maison blanche songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La maison blanche" van Georges Chelon.
Songteksten
Les vieux s’asseyent sur le banc
Pour regarder les estivants
Déambuler sous les platanes
C’est la promenade du soir
Chacun y va de son bonsoir
On bavarde, on flâne
Après la chaleur d’aujourd’hui
On s’accorde un peu de répit
Il fait bon
Elle, elle passe l'été
Comme chaque année
Dans la maison blanche
Lui, l’enfant du pays
Rêve d’elle le jour et la nuit
Il l’aime en silence
Les petits vieux sont sur leur banc
C’est l’heure pour les estivants
De faire une pétanque
Sous un rectangle de lumière
Ils frappent les boules de fer
Ou bien les manquent
On peut boire sans trop de peine
Directement à la fontaine
Et c’est bon
Elle, elle a un copain
Qui lui prend la main
Quand elle se promène
Lui, il la suit de loin
Il sait que ce n’est pas bien
Mais il la suit quand même
Les petits vieux quittent leur banc
Saluent les derniers estivants
C’est la fin des vacances
On jure de se retrouver
On échange des bouts de papier
Perdus d’avance
Dix heures sonnent au clocher
Il est temps d’aller se coucher
Pour de bon
Lui, il va se maudire
De ne pas avoir osé lui dire
Qu’il l’aime en silence
Elle, pour une longue année
Referme les volets
De la maison blanche
Songtekstvertaling
Oude mensen zitten op de bank
Om naar de zomer te kijken
Wandelen onder vlakke bomen
Het is de avondwandeling.
Iedereen gaat er heen van hun goede avond.
We chatten, we dwalen
Na de hitte van vandaag
We geven elkaar wat respijt.
Het is goed.
Ze brengt de zomer door.
Zoals elk jaar
In het Witte Huis
Hij, het kind van het land
Droom van haar dag en nacht
Hij houdt van haar in stilte.
De kleintjes zitten op hun bank.
Het is tijd voor de zomer.
Hoe maak je een petanque
Onder een rechthoek van licht
Ze raken de ijzeren ballen.
Of ze missen.
We kunnen drinken zonder veel pijn.
Direct naar de fontein
En het is goed
Ze heeft een vriend.
Wie neemt haar hand
Als ze loopt
Hij volgt haar van ver.
Hij weet dat het niet goed is.
Maar hij volgt haar nog steeds.
Kleine oude mensen verlaten hun bank
Groet de laatste zomer
Het is het einde van de vakantie.
We zweren elkaar te ontmoeten.
We wisselen stukjes papier uit.
Van tevoren verloren
Bel de klokkentoren.
Het is tijd om naar bed te gaan.
Voorgoed
Hij gaat zichzelf vervloeken.
Omdat ik het haar niet durfde te vertellen.
Dat hij van haar houdt in stilte.
Ze, voor een lang jaar
Kleppen sluiten
Van het Witte Huis