Georges Brassens — Supplique pour être enterré à la plage de Sète songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Supplique pour être enterré à la plage de Sète" van Georges Brassens.
Songteksten
La Camarde qui ne m’a jamais pardonné
D’avoir semé des fleurs dans les trous de son nez
Me poursuit d’un zèle imbécile.
Alors cerné de près par les enterrements,
J’ai cru bon de remettre à jour mon testament,
De me payer un codicille.
Trempe dans l’encre bleue du Golfe du Lion,
Trempe, trempe ta plume, ô mon vieux tabellion,
Et de ta plus belle écriture,
Note ce qu’il faudrait qu’il advînt de mon corps
Lorsque mon âme et lui ne seront plus d’accord,
Que sur un seul point: la rupture.
Quand mon âme aura pris son vol à l’horizon
Vers celle de Gavroche et de Mimi Pinson,
Celles des titis, des grisettes,
Que vers le sol natal mon corps soit ramené,
Dans un sleeping du Paris-Méditerranée,
Terminus en gare de Sète.
Mon caveau de famille, hélas! n’est pas tout neuf,
Vulgairement parlant, il est plein comme un œuf,
Et d’ici que quelqu’un n’en sorte,
Il risque de se faire tard et je ne peux,
Dire à ces braves gens: «Poussez-vous donc un peu,
Place aux jeunes en quelque sorte.»
Juste au bord de la mer, à deux pas des flots bleus,
Creusez si c’est possible un petit trou moelleux,
Une bonne petite niche,
Auprès de mes amis d’enfance, les dauphins,
Le long de cette grève où le sable est si fin,
Sur la plage de la corniche.
C’est une plage où même à ses moments furieux,
Neptune ne se prend jamais trop au sérieux,
Où quand un bateau fait naufrage,
Le capitaine crie: «Je suis le maître à bord!
Sauve qui peut, le vin et le pastis d’abord,
Chacun sa bonbonne et courage.»
Et c’est là que jadis à quinze ans révolus,
À l'âge où s’amuser tout seul ne suffit plus,
Je connus la prime amourette.
Auprès d’une sirène, une femme-poisson,
Je reçus de l’amour la première leçon,
Avalai la première arête.
Déférence gardée envers Paul Valéry,
Moi l’humble troubadour sur lui je renchéris,
Le bon maître me le pardonne.
Et qu’au moins si ses vers valent mieux que les miens,
Mon cimetière soit plus marin que le sien,
Et n’en déplaise aux autochtones.
Cette tombe en sandwich entre le ciel et l’eau,
Ne donnera pas une ombre triste au tableau,
Mais un charme indéfinissable.
Les baigneuses s’en serviront de paravent,
Pour changer de tenue et les petits enfants,
Diront: «Chouette, un château de sable!»
Est-ce trop demander: sur mon petit lopin,
Plantez, je vous en prie, une espèce de pin,
Pin parasol de préférence,
Qui saura prémunir contre l’insolation
Les bons amis venus faire sur ma concession
D’affectueuses révérences.
Tantôt venant d’Espagne et tantôt d’Italie,
Tous chargés de parfums, de musiques jolies,
Le Mistral et la Tramontane,
Sur mon dernier sommeil verseront les échos,
De villanelle, un jour, un jour de fandango,
De tarentelle, de sardane.
Et quand prenant ma butte en guise d’oreiller,
Une ondine viendra gentiment sommeiller,
Avec moins que rien de costume,
J’en demande pardon par avance à Jésus,
Si l’ombre de ma croix s’y couche un peu dessus,
Pour un petit bonheur posthume.
Pauvres rois pharaons, pauvre Napoléon,
Pauvres grands disparus gisant au Panthéon,
Pauvres cendres de conséquence,
Vous envierez un peu l'éternel estivant,
Qui fait du pédalo sur la vague en rêvant,
Qui passe sa mort en vacances.
Vous envierez un peu l'éternel estivant,
Qui fait du pédalo sur la vague en rêvant,
Qui passe sa mort en vacances.
Songtekstvertaling
De Camarda die me nooit vergaf
Bloemen zaaien in de gaten van zijn neus
Hij achtervolgt me met een dwaze ijver.
Zo dicht omringd door begrafenissen,
Ik dacht dat het goed was om mijn testament te updaten.,
Om een codicil voor me te kopen.
Dip in de Blauwe Inkt van de Golf van Leeuw,
Stop je pen, o mijn oude tafel,
En je mooiste handschrift.,
Noteer wat er voor nodig is om het uit mijn lichaam te krijgen.
Als mijn ziel en hij het niet meer eens zijn,
Maar op één punt: de breuk.
Als mijn ziel naar de horizon vlucht
Naar Gavroche en Mimi Pinson.,
Die van de titis, de grisettes,
Moge mijn lichaam terug gebracht worden naar de inheemse bodem.,
In een slapende Paris-Mediterranean,
Terminus op station Sète.
Mijn familiekluis, helaas! is niet gloednieuw,
Vulgair gesproken, het is vol als een ei,
En tegen de tijd dat iemand vrijkomt,
Het kan laat worden en ik kan het niet.,
Om tegen deze dappere mensen te zeggen: "dus duw jezelf een beetje,
Plaats voor jonge mensen op een of andere manier.»
Vlak bij de zee, op een steenworp afstand van de blauwe golven,
Graaf zo mogelijk een klein pluizig gat,
Een goede kleine niche,
Op mijn jeugdvrienden, dolfijnen,
Langs deze staking waar het zand zo fijn is,
Op het strand van de corniche.
Het is een strand waar zelfs in zijn furieuze momenten,
Neptunus neemt zichzelf nooit te serieus.,
Waar als een schip zinkt,
De kapitein roept: "Ik ben de meester aan boord!
Redt wie kan, wijn en pastis eerst,
Elk zijn snoep en moed.»
En daar was ik toen ik vijftien was.,
Op de leeftijd dat plezier alleen niet meer genoeg is,
Ik ken de eerste amourette.
Met een zeemeermin, een vrouw-vis,
Ik ontving van de liefde de eerste les,
De eerste bergkam ingeslikt.
Eerbied voor Paul Valery,
I the humble troubadour on him I raise,
De goede meester vergeeft me.
En dat tenminste als zijn verzen beter zijn dan de mijne.,
Mijn begraafplaats is meer marine dan de jouwe.,
En de inboorlingen vinden het niet erg.
Deze tombe zit tussen de hemel en het water.,
Zal geen trieste schaduw geven aan het beeld,
Maar een ongedefinieerde charme.
Zwemmers gebruiken het als scherm,
Voor het verschonen van kleding en kleine kinderen,
Zij zullen zeggen: "Ow! een zandkasteel.»
Is het te veel gevraagd op mijn kleine plot,
Plant, alsjeblieft, een soort pijnboom,
Pijnboomparasol bij voorkeur,
Wie zal beschermen tegen zonnesteek
Goede vrienden kwamen om te doen op mijn dealer
Aanhankelijke eerbied.
Soms uit Spanje en soms uit Italië,
Vol parfum, mooie muziek.,
De Mistral en het Tramontaan,
Op mijn laatste slaap zal echo ' s gieten.,
Van villanelle, een dag, een dag van fandango,
Tarantella, sardane.
En bij het nemen van mijn heuvel als een kussen,
Een golf komt zachtjes sluimerend,
Met minder dan niets pak,
Ik vraag Jezus vooraf om vergeving.,
Als de schaduw van mijn kruis er een beetje op lag,
Voor een beetje postuum geluk.
Arme Farao koningen, arme Napoleon,
Arme grote vermissing liggend in het Pantheon,
Slechte as Van gevolg,
Je zult de eeuwige oproeper een beetje benijden.,
Wie is pedalo op de Golf dromend,
Die zijn dood doorbrengt op vakantie.
Je zult de eeuwige oproeper een beetje benijden.,
Wie is pedalo op de Golf dromend,
Die zijn dood doorbrengt op vakantie.