Gearoid MacLachlainn — The Ballad Of Reading Gaol songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Ballad Of Reading Gaol" van Gearoid MacLachlainn.
Songteksten
He did not wear his scarlet coat,
For blood and wine are red,
And blood and wine were on his hands
When they found him with the dead,
The poor dead woman whom he loved,
And murdered in her bed.
He walked amongst the Trial Men
In a suit of shabby gray;
A cricket cap was on his head,
And his step seemed light and gay;
But I never saw a man who looked
So wistfully at the day.
I never saw a man who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every drifting cloud that went
With sails of silver by.
I walked, with other souls in pain,
Within another ring,
And was wondering if the man had done
A great or little thing,
When a voice behind me whispered low,
«That fellow’s got to swing.»
Dear Christ! the very prison walls
Suddenly seemed to reel,
And the sky above my head became
Like a casque of scorching steel;
And, though I was a soul in pain,
My pain I could not feel.
I only knew what hunted thought
Quickened his step, and why
He looked upon the garish day
With such a wistful eye;
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.
Yet each man kills the thing he loves,
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!
Some kill their love when they are young,
And some when they are old;
Some strangle with the hands of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.
Some love too little, some too long,
Some sell, and others buy;
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.
He does not die a death of shame
On a day of dark disgrace,
Nor have a noose about his neck,
Nor a cloth upon his face,
Nor drop feet foremost through the floor
Into an empty space.
He does not sit with silent men
Who watch him night and day;
Who watch him when he tries to weep,
And when he tries to pray;
Who watch him lest himself should rob
The prison of its prey.
He does not wake at dawn to see
Dread figures throng his room,
The shivering Chaplain robed in white,
The Sheriff stern with gloom,
And the Governor all in shiny black,
With the yellow face of Doom.
He does not rise in piteous haste
To put on convict-clothes,
While some coarse-mouthed Doctor gloats, and notes
Each new and nerve-twitched pose,
Fingering a watch whose little ticks
Are like horrible hammer-blows.
He does not know that sickening thirst
That sands one’s throat, before
The hangman with his gardener’s gloves
Slips through the padded door,
And binds one with three leathern thongs,
That the throat may thirst no more.
He does not bend his head to hear
The Burial Office read,
Nor while the terror of his soul
Tells him he is not dead,
Cross his own coffin, as he moves
Into the hideous shed.
He does not stare upon the air
Through a little roof of glass:
He does not pray with lips of clay
For his agony to pass;
Nor feel upon his shuddering cheek
The kiss of Caiaphas.
II Six weeks the guardsman walked the yard,
In the suit of shabby gray:
His cricket cap was on his head,
And his step seemed light and gay,
But I never saw a man who looked
So wistfully at the day.
I never saw a man who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every wandering cloud that trailed
Its ravelled fleeces by.
He did not wring his hands, as do Those witless men who dare
To try to rear the changeling Hope
In the cave of black Despair:
He only looked upon the sun,
And drank the morning air.
He did not wring his hands nor weep,
Nor did he peek or pine,
But he drank the air as though it held
Some healthful anodyne;
With open mouth he drank the sun
As though it had been wine!
And I and all the souls in pain,
Who tramped the other ring,
Forgot if we ourselves had done
A great or little thing,
And watched with gaze of dull amaze
The man who had to swing.
For strange it was to see him pass
With a step so light and gay,
And strange it was to see him look
So wistfully at the day,
And strange it was to think that he Had such a debt to pay.
For oak and elm have pleasant leaves
That in the spring-time shoot:
But grim to see is the gallows-tree,
With its alder-bitten root,
And, green or dry, a man must die
Before it bears its fruit!
The loftiest place is that seat of grace
For which all worldlings try:
But who would stand in hempen band
Upon a scaffold high,
And through a murderer’s collar take
His last look at the sky?
It is sweet to dance to violins
When Love and Life are fair:
To dance to flutes, to dance to lutes
Is delicate and rare:
But it is not sweet with nimble feet
To dance upon the air!
So with curious eyes and sick surmise
We watched him day by day,
And wondered if each one of us Would end the self-same way,
For none can tell to what red Hell
His sightless soul may stray.
At last the dead man walked no more
Amongst the Trial Men,
And I knew that he was standing up In the black dock’s dreadful pen,
And that never would I see his face
In God’s sweet world again.
Like two doomed ships that pass in storm
We had crossed each other’s way:
But we made no sign, we said no word,
We had no word to say;
For we did not meet in the holy night,
But in the shameful day.
A prison wall was round us both,
Two outcast men we were:
The world had thrust us from its heart,
And God from out His care:
And the iron gin that waits for Sin
Had caught us in its snare.
III
In Debtors' Yard the stones are hard,
And the dripping wall is high,
So it was there he took the air
Beneath the leaden sky,
And by each side a Warder walked,
For fear the man might die.
Or else he sat with those who watched
His anguish night and day;
Who watched him when he rose to weep,
And when he crouched to pray;
Who watched him lest himself should rob
Their scaffold of its prey.
The Governor was strong upon
The Regulations Act:
The Doctor said that Death was but
A scientific fact:
And twice a day the Chaplain called,
And left a little tract.
And twice a day he smoked his pipe,
And drank his quart of beer:
His soul was resolute, and held
No hiding-place for fear;
He often said that he was glad
The hangman’s hands were near.
But why he said so strange a thing
No Warder dared to ask:
For he to whom a watcher’s doom
Is given as his task,
Must set a lock upon his lips,
And make his face a mask.
Or else he might be moved, and try
To comfort or console:
And what should Human Pity do Pent up in Murderer’s Hole?
What word of grace in such a place
Could help a brother’s soul?
With slouch and swing around the ring
We trod the Fools' Parade!
We did not care: we knew we were
The Devil’s Own Brigade:
And shaven head and feet of lead
Make a merry masquerade.
We tore the tarry rope to shreds
With blunt and bleeding nails;
We rubbed the doors, and scrubbed the floors,
And cleaned the shining rails:
And, rank by rank, we soaped the plank,
And clattered with the pails.
We sewed the sacks, we broke the stones,
We turned the dusty drill:
We banged the tins, and bawled the hymns,
And sweated on the mill:
But in the heart of every man
Terror was lying still.
So still it lay that every day
Crawled like a weed-clogged wave:
And we forgot the bitter lot
That waits for fool and knave,
Till once, as we tramped in from work,
We passed an open grave.
With yawning mouth the yellow hole
Gaped for a living thing;
The very mud cried out for blood
To the thirsty asphalte ring:
And we knew that ere one dawn grew fair
Some prisoner had to swing.
Right in we went, with soul intent
On Death and Dread and Doom:
The hangman, with his little bag,
Went shuffling through the gloom:
And each man trembled as he crept
Into his numbered tomb.
That night the empty corridors
Were full of forms of Fear,
And up and down the iron town
Stole feet we could not hear,
And through the bars that hide the stars
White faces seemed to peer.
He lay as one who lies and dreams
In a pleasant meadow-land,
The watchers watched him as he slept,
And could not understand
How one could sleep so sweet a sleep
With a hangman close at hand.
But there is no sleep when men must weep
Who never yet have wept:
So we—the fool, the fraud, the knave—
That endless vigil kept,
And through each brain on hands of pain
Another’s terror crept.
Alas! it is a fearful thing
To feel another’s guilt!
For, right within, the sword of Sin
Pierced to its poisoned hilt,
And as molten lead were the tears we shed
For the blood we had not spilt.
The Warders with their shoes of felt
Crept by each padlocked door,
And peeped and saw, with eyes of awe,
Gray figures on the floor,
And wondered why men knelt to pray
Who never prayed before.
All through the night we knelt and prayed,
Mad mourners of a corse!
The troubled plumes of midnight were
The plumes upon a hearse:
And bitter wine upon a sponge
Was the savour of Remorse.
The gray cock crew, the red cock crew,
But never came the day:
And crooked shapes of Terror crouched,
In the corners where we lay:
And each evil sprite that walks by night
Before us seemed to play.
They glided past, they glided fast,
Like travellers through a mist:
They mocked the moon in a rigadoon
Of delicate turn and twist,
And with formal pace and loathsome grace
The phantoms kept their tryst.
With mop and mow, we saw them go,
Slim shadows hand in hand:
About, about, in ghostly rout
They trod a saraband:
And damned grotesques made arabesques,
Like the wind upon the sand!
With the pirouettes of marionettes,
They tripped on pointed tread:
But with flutes of Fear they filled the ear,
As their grisly masque they led,
And loud they sang, and long they sang,
For they sang to wake the dead.
«Oho!» they cried, «the world is wide,
But fettered limbs go lame!
And once, or twice, to throw the dice
Is a gentlemanly game,
But he does not win who plays with Sin
In the Secret House of Shame.»
No things of air these antics were,
That frolicked with such glee:
To men whose lives were held in gyves,
And whose feet might not go free,
Ah! wounds of Christ! they were living things,
Most terrible to see.
Around, around, they waltzed and wound;
Some wheeled in smirking pairs;
With the mincing step of a demirep
Some sidled up the stairs:
And with subtle sneer, and fawning leer,
Each helped us at our prayers.
The morning wind began to moan,
But still the night went on:
Through its giant loom the web of gloom
Crept till each thread was spun:
And, as we prayed, we grew afraid
Of the Justice of the Sun.
The moaning wind went wandering round
The weeping prison-wall:
Till like a wheel of turning steel
We felt the minutes crawl:
O moaning wind! what had we done
To have such a seneschal?
At last I saw the shadowed bars,
Like a lattice wrought in lead,
Move right across the whitewashed wall
That faced my three-plank bed,
And I knew that somewhere in the world
God’s dreadful dawn was red.
At six o’clock we cleaned our cells,
At seven all was still,
But the sough and swing of a mighty wing
The prison seemed to fill,
For the Lord of Death with icy breath
Had entered in to kill.
He did not pass in purple pomp,
Nor ride a moon-white steed.
Three yards of cord and a sliding board
Are all the gallows' need:
So with rope of shame the Herald came
To do the secret deed.
We were as men who through a fen
Of filthy darkness grope:
We did not dare to breathe a prayer,
Or to give our anguish scope:
Something was dead in each of us,
And what was dead was Hope.
For Man’s grim Justice goes its way
And will not swerve aside:
It slays the weak, it slays the strong,
It has a deadly stride:
With iron heel it slays the strong,
The monstrous parricide!
We waited for the stroke of eight:
Each tongue was thick with thirst:
For the stroke of eight is the stroke of Fate
That makes a man accursed,
And Fate will use a running noose
For the best man and the worst.
We had no other thing to do,
Save to wait for the sign to come:
So, like things of stone in a valley lone,
Quiet we sat and dumb:
But each man’s heart beat thick and quick,
Like a madman on a drum!
With sudden shock the prison-clock
Smote on the shivering air,
And from all the gaol rose up a wail
Of impotent despair,
Like the sound the frightened marshes hear
From some leper in his lair.
And as one sees most fearful things
In the crystal of a dream,
We saw the greasy hempen rope
Hooked to the blackened beam,
And heard the prayer the hangman’s snare
Strangled into a scream.
And all the woe that moved him so That he gave that bitter cry,
And the wild regrets, and the bloody sweats,
None knew so well as I:
For he who lives more lives than one
More deaths than one must die.
IV There is no chapel on the day
On which they hang a man:
The Chaplain’s heart is far too sick,
Or his face is far too wan,
Or there is that written in his eyes
Which none should look upon.
So they kept us close till nigh on noon,
And then they rang the bell,
And the Warders with their jingling keys
Opened each listening cell,
And down the iron stair we tramped,
Each from his separate Hell.
Out into God’s sweet air we went,
But not in wonted way,
For this man’s face was white with fear,
And that man’s face was gray,
And I never saw sad men who looked
So wistfully at the day.
I never saw sad men who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
We prisoners called the sky,
And at every careless cloud that passed
In happy freedom by.
But there were those amongst us all
Who walked with downcast head,
And knew that, had each got his due,
They should have died instead:
He had but killed a thing that lived,
Whilst they had killed the dead.
For he who sins a second time
Wakes a dead soul to pain,
And draws it from its spotted shroud,
And makes it bleed again,
And makes it bleed great gouts of blood,
And makes it bleed in vain!
Like ape or clown, in monstrous garb
With crooked arrows starred,
Silently we went round and round
The slippery asphalte yard;
Silently we went round and round,
And no man spoke a word.
Silently we went round and round,
And through each hollow mind
The Memory of dreadful things
Rushed like a dreadful wind,
And Horror stalked before each man,
And Terror crept behind.
The Warders strutted up and down,
And kept their herd of brutes,
Their uniforms were spick and span,
And they wore their Sunday suits,
But we knew the work they had been at,
By the quicklime on their boots.
For where a grave had opened wide,
There was no grave at all:
Only a stretch of mud and sand
By the hideous prison-wall,
And a little heap of burning lime,
That the man should have his pall.
For he has a pall, this wretched man,
Such as few men can claim:
Deep down below a prison-yard,
Naked for greater shame,
He lies, with fetters on each foot,
Wrapt in a sheet of flame!
And all the while the burning lime
Eats flesh and bone away,
It eats the brittle bone by night,
And the soft flesh by day,
It eats the flesh and bone by turns,
But it eats the heart alway.
For three long years they will not sow
Or root or seedling there:
For three long years the unblessed spot
Will sterile be and bare,
And look upon the wondering sky
With unreproachful stare.
They think a murderer’s heart would taint
Each simple seed they sow.
It is not true! God’s kindly earth
Is kindlier than men know,
And the red rose would but glow more red,
The white rose whiter blow.
Out of his mouth a red, red rose!
Out of his heart a white!
For who can say by what strange way,
Christ brings His will to light,
Since the barren staff the pilgrim bore
Bloomed in the great Pope’s sight?
But neither milk-white rose nor red
May bloom in prison air;
The shard, the pebble, and the flint,
Are what they give us there:
For flowers have been known to heal
A common man’s despair.
So never will wine-red rose or white,
Petal by petal, fall
On that stretch of mud and sand that lies
By the hideous prison-wall,
To tell the men who tramp the yard
That God’s Son died for all.
Yet though the hideous prison-wall
Still hems him round and round,
And a spirit may not walk by night
That is with fetters bound,
And a spirit may but weep that lies
In such unholy ground,
He is at peace—this wretched man—
At peace, or will be soon:
There is no thing to make him mad,
Nor does Terror walk at noon,
For the lampless Earth in which he lies
Has neither Sun nor Moon.
They hanged him as a beast is hanged:
They did not even toll
A requiem that might have brought
Rest to his startled soul,
But hurriedly they took him out,
And hid him in a hole.
They stripped him of his canvas clothes,
And gave him to the flies:
They mocked the swollen purple throat,
And the stark and staring eyes:
And with laughter loud they heaped the shroud
In which their convict lies.
The Chaplain would not kneel to pray
By his dishonoured grave:
Nor mark it with that blessed Cross
That Christ for sinners gave,
Because the man was one of those
Whom Christ came down to save.
Yet all is well; he has but passed
To Life’s appointed bourne:
And alien tears will fill for him
Pity’s long-broken urn,
For his mourners will be outcast men,
And outcasts always mourn.
I know not whether Laws be right,
Or whether Laws be wrong;
All that we know who lie in gaol
Is that the wall is strong;
And that each day is like a year,
A year whose days are long.
But this I know, that every Law
That men have made for Man,
Since first Man took his brother’s life,
And the sad world began,
But straws the wheat and saves the chaff
With a most evil fan.
This too I know—and wise it were
If each could know the same—
That every prison that men build
Is built with bricks of shame,
And bound with bars lest Christ should see
How men their brothers maim.
With bars they blur the gracious moon,
And blind the goodly sun:
And they do well to hide their Hell,
For in it things are done
That Son of God nor son of Man
Ever should look upon!
The vilest deeds like poison weeds
Bloom well in prison-air:
It is only what is good in Man
That wastes and withers there:
Pale Anguish keeps the heavy gate,
And the Warder is Despair.
For they starve the little frightened child
Till it weeps both night and day:
And they scourge the weak, and flog the fool,
And gibe the old and gray,
And some grow mad, and all grow bad,
And none a word may say.
Each narrow cell in which we dwell
Is a foul and dark latrine,
And the fetid breath of living Death
Chokes up each grated screen,
And all, but Lust, is turned to dust
In Humanity’s machine.
The brackish water that we drink
Creeps with a loathsome slime,
And the bitter bread they weigh in scales
Is full of chalk and lime,
And Sleep will not lie down, but walks
Wild-eyed, and cries to Time.
But though lean Hunger and green Thirst
Like asp with adder fight,
We have little care of prison fare,
For what chills and kills outright
Is that every stone one lifts by day
Becomes one’s heart by night.
With midnight always in one’s heart,
And twilight in one’s cell,
We turn the crank, or tear the rope,
Each in his separate Hell,
And the silence is more awful far
Than the sound of a brazen bell.
And never a human voice comes near
To speak a gentle word:
And the eye that watches through the door
Is pitiless and hard:
And by all forgot, we rot and rot,
With soul and body marred.
And thus we rust Life’s iron chain
Degraded and alone:
And some men curse, and some men weep,
And some men make no moan:
But God’s eternal Laws are kind
And break the heart of stone.
And every human heart that breaks,
In prison-cell or yard,
Is as that broken box that gave
Its treasure to the Lord,
And filled the unclean leper’s house
With the scent of costliest nard.
Ah! happy they whose hearts can break
And peace of pardon win!
How else may man make straight his plan
And cleanse his soul from Sin?
How else but through a broken heart
May Lord Christ enter in?
And he of the swollen purple throat,
And the stark and staring eyes,
Waits for the holy hands that took
The Thief to Paradise;
And a broken and a contrite heart
The Lord will not despise.
The man in red who reads the Law
Gave him three weeks of life,
Three little weeks in which to heal
His soul of his soul’s strife,
And cleanse from every blot of blood
The hand that held the knife.
And with tears of blood he cleansed the hand,
The hand that held the steel:
For only blood can wipe out blood,
And only tears can heal:
And the crimson stain that was of Cain
Became Christ’s snow-white seal.
VI In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.
And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie:
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.
And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword.
Songtekstvertaling
Hij droeg zijn rode jas niet.,
Want bloed en wijn zijn rood,
En bloed en wijn zaten aan zijn handen.
Toen ze hem vonden met de doden,
De arme dode vrouw van wie hij hield,
En vermoord in haar bed.
Hij liep tussen de mensen van het proces.
In een pak van sjofel grijs.;
Een cricketpet op zijn hoofd,
En zijn stap leek licht en homo;
Maar ik zag nooit een man die keek
Zo treurig op de dag.
Ik heb nog nooit een man gezien die keek.
Met zo ' n weemoedig oog
Op dat kleine tentje van blauw
Welke gevangenen de hemel noemen,
En bij elke zwevende wolk die ging
Met zilveren zeilen.
Ik liep, met andere zielen in pijn,
Binnen een andere ring,
En vroeg zich af of de man
Een groot of klein ding,
Toen een stem achter me zachtjes fluisterde,
"Die kerel moet slaan.»
Lieve Hemel. de gevangenismuren
Plotseling leek te rollen,
En de hemel boven mijn hoofd werd
Als een kast van gloeiend staal;
En, hoewel ik een ziel in pijn was,
Mijn pijn kon ik niet voelen.
Ik wist alleen wat er gejaagd werd.
Versnelde zijn stap, en waarom
Hij keek naar de stralende dag
Met zo ' n weemoedig oog;
De man had het ding gedood waar hij van hield.,
En dus moest hij sterven.
Maar elke man doodt wat hij liefheeft.,
Bij ieder laat dit worden gehoord,
Sommigen doen het met een bittere blik.,
Sommigen met een vleiend woord,
De lafaard doet het met een kus,
De dappere man met een zwaard!
Sommigen doden hun liefde als ze jong zijn.,
En sommige als ze oud zijn;
Sommigen wurgen met de handen van Lust.,
Sommigen met de handen van goud:
De aardigste gebruiken een mes, omdat
De doden worden zo snel koud.
Sommige liefde te weinig, sommige te lang,
Sommigen verkopen, anderen kopen.;
Sommigen doen de daad met veel tranen.,
En sommigen zonder zucht:
Want elke man doodt wat hij liefheeft.,
Toch sterft niet iedere man.
Hij sterft niet een dood van schaamte
Op een dag van schande,
En hij heeft geen strop om zijn nek.,
Noch een doek op zijn gezicht,
En laat geen voeten door de grond zakken.
In een lege ruimte.
Hij zit niet bij stille mannen.
Die hem nacht en dag in de gaten houden;
Die naar hem kijken als hij probeert te huilen,
En als hij probeert te bidden;
Die hem in de gaten houden, opdat hij niet zelf zou beroven.
De gevangenis van zijn prooi.
Hij wordt niet wakker in de ochtend om te zien
Dread figures throng his room,
De huiverende kapelaan in het wit,
De Sheriff stern met somberheid,
En de gouverneur helemaal in glanzend zwart,
Met het gele gezicht van de ondergang.
Hij staat niet op in treurige haast.
Om veroordeelde kleren aan te trekken.,
Terwijl een of andere Brutale dokter zich leegt en aantekeningen maakt.
Elke nieuwe en zenuwtrekkende houding,
Een horloge Vingeren waarvan de kleine tikken
Zijn als verschrikkelijke hamer-slagen.
Hij weet niet dat hij misselijk wordt van de dorst.
De keel van die sands, daarvoor
De beul met de handschoenen van de tuinman.
Glipt door de gewatteerde deur,
En bindt een met drie leathern thongs,
Dat de keel niet meer dorst.
Hij buigt zijn hoofd niet om te horen
De begrafenisdienst leest,
Noch terwijl de angst van zijn ziel
Zegt hem dat hij niet dood is.,
Kruis zijn eigen doodskist, als hij beweegt
In de afschuwelijke schuur.
Hij staart niet naar de lucht.
Door een klein dak van glas:
Hij bidt niet met de lippen van klei.
Voor zijn kwelling voorbij gaat;
Noch voelen op zijn huiverende Wang
De kus van Kajafas.
Zes weken lang liep de bewaker over de binnenplaats.,
In het pak van shabby gray:
Zijn cricketpet zat op zijn hoofd.,
En zijn stap leek licht en homo,
Maar ik zag nooit een man die keek
Zo treurig op de dag.
Ik heb nog nooit een man gezien die keek.
Met zo ' n weemoedig oog
Op dat kleine tentje van blauw
Welke gevangenen de hemel noemen,
En bij elke wolk die rondliep
Zijn ravelled fleces by.
Hij wrong zijn handen niet, net als die dwaze mannen die durven
Om de wisselende hoop te versterken
In de grot van zwarte wanhoop:
Hij keek alleen naar de zon,
En dronk de ochtendlucht.
Hij draaide zijn handen niet en huilde niet.,
Noch gluurde hij of pine,
Maar hij dronk de lucht alsof hij hem vasthield.
Een gezonde anodyne.;
Met open mond dronk hij de zon
Alsof het wijn was.
En ik en alle zielen in pijn,
Die de andere ring overtrad.,
Vergeten als we het zelf gedaan hadden
Een groot of klein ding,
En met de blik der verdrietige verbazing
De man die moest slaan.
Voor strange was het om hem te zien passeren
Met een stap zo licht en gay,
En vreemd was het om hem te zien kijken
Zo wispelturig op de dag,
Vreemd dat hij zo ' n schuld moest betalen.
Voor eiken en elm hebben aangename bladeren
Dat in de lente-tijd shoot:
Maar grimmig om te zien is de galg-boom,
Met zijn alderbeten wortel,
En, groen of droog, een man moet sterven
Voordat het zijn vruchten draagt!
De mooiste plek is die zetel van genade.
Waarvoor alle worldlings proberen:
Maar wie zou er in de hempen band staan?
Op een hooggelegen plaats,,
En door de halsband van een moordenaar
Zijn laatste blik op de lucht?
Het is lief om op violen te dansen
Als liefde en het leven eerlijk zijn:
Om te dansen op fluiten, om te dansen op Luiten
Is delicaat en zeldzaam:
Maar het is niet zoet met lenige voeten
Om op de lucht te dansen!
Dus met nieuwsgierige ogen en zieke vermoedens
We keken dag na dag naar hem.,
En vroeg zich af of ieder van ons op dezelfde manier zou eindigen.,
Want niemand weet wat de rode hel is.
Zijn zielloze ziel kan afdwalen.
Eindelijk liep de dode man niet meer.
Onder de mensen van het proces,
En ik wist dat hij in de zwarte dok ' s vreselijke pen stond.,
En dat ik zijn gezicht nooit zou zien
In Gods lieve wereld weer.
Als twee verdoemde schepen die in storm passeren
We waren elkaars weg gekruist.:
Maar we maakten geen teken, we zeiden geen woord,
We hadden niets te zeggen.;
Want we hebben elkaar niet ontmoet in de heilige nacht,
Maar op de schandelijke dag.
Er was een gevangenismuur om ons heen.,
We waren twee verschoppelingen.:
De wereld had ons uit zijn hart geduwd.,
En God uit zijn zorg:
En de ijzeren gin die wacht op zonde
Had ons betrapt in zijn val.
III
In de tuin van de schuldenaar zijn de stenen hard.,
En de druipende muur is hoog,
Dus daar was hij. hij nam de lucht in.
Onder de lucht,
En aan elke kant liep een bewaker,
Uit angst dat de man zou sterven.
Of anders zat hij bij degenen die toekeken
Zijn angst, dag en nacht;
Die naar hem keek toen hij opstond om te huilen.,
En wanneer hij zich neerknielde om te bidden.;
Die hem in de gaten hield, opdat hij zich niet zou beroven.
Hun steiger van zijn prooi.
De gouverneur was sterk op
De Regulations Act:
De dokter zei dat de dood ...
Een wetenschappelijk feit:
En twee keer per dag belde de kapelaan,
En liet een klein stukje achter.
En twee keer per dag rookte hij zijn pijp.,
En dronk zijn liter bier.:
Zijn ziel was vastberaden, en hield
Geen schuilplaats voor angst.;
Hij zei vaak dat hij blij was.
De beulhanden waren dichtbij.
Maar waarom zei hij zo vreemd?
Geen bewaker durfde het te vragen.:
Voor wie de bestraffing van een Waker is
Wordt gegeven als zijn taak,
Moet een slot op zijn lippen zetten,
En maak een masker van zijn gezicht.
Of anders wordt hij verplaatst en probeert
Om te troosten of te troosten:
En wat moet menselijk medelijden doen in het gat van de moordenaar?
Welk woord van genade in zo ' n plaats
Kan de ziel van een broer helpen?
Met slungel en zwaai rond de ring
We trotseerden de dwazen Parade!
Het kon ons niet schelen: we wisten dat we
De eigen Brigade van de duivel:
En geschoren hoofd en voeten lood
Maak een vrolijke Maskerade.
We scheurden het touw aan flarden.
Met stompe en bloedende nagels;
We wreven over de deuren en schrobden de vloeren.,
En reinigde de glanzende rails:
En wij hebben de plank volledig misgeslagen.,
En geklapt met de emmers.
We naaiden de zakken, braken de stenen.,
We draaiden de stoffige boor:
We neukten de blikken, en brulden de hymnen.,
En op de molen gezweet:
Maar in het hart van elke man
Terreur lag stil.
Dus toch lag het dat elke dag
Gekropen als een wiet-verstopte Golf:
En wij vergaten het bittere lot.
Die wacht op de dwaas en de Hartenboer,
Tot een keer, toen we binnenkwamen van het werk,
We passeerden een open graf.
Met geeuwende mond het gele gat
Geoogst voor een levend wezen;
De modder riep om bloed.
Naar de dorstige asfaltring:
En we wisten dat er een zonsopgang was
Een gevangene moest slaan.
We gingen naar binnen, met de bedoeling van onze ziel.
Over de dood, vrees en verdoemenis.:
De beul met z ' n tasje.,
Ging schuifelen door de duisternis:
En iedere man beefde terwijl hij kroop.
In zijn genummerde tombe.
Die nacht de lege gangen
Waren vol van vormen van angst,
And up and down the iron town
Voeten gestolen die we niet konden horen,
En door de tralies die de sterren verbergen
Witte gezichten leken te kijken.
Hij lag als iemand die liegt en droomt
In een aangenaam weiland,
De wachters keken naar hem terwijl hij sliep.,
En kon het niet begrijpen
Hoe kun je zo lekker slapen?
Met een beul in de buurt.
Maar er is geen slaap als mannen moeten huilen
Die nog nooit hebben gehuild:
Dus wij—de dwaas, de fraudeur, de Hartenboer—
Die eindeloze Wake gehouden,
En door elke hersenen op handen van pijn
Another ' s terror kroop.
Helaas! het is iets verschrikkelijks.
Om de schuld van een ander te voelen!
Want, recht van binnen, het zwaard van de zonde
Doorboord tot het vergiftigde heft,
En als gesmolten lood waren de tranen die we vergoten
Voor het bloed dat we niet vergoten hadden.
De bewakers met hun schoenen van vilt
Gekropen door elke deur met hangsloten,
En gluurde en zag, met de ogen van ontzag. ,
Grijze figuren op de vloer,
En vroeg me af waarom mensen knielden om te bidden
Die nog nooit gebeden heeft.
De hele nacht knielde en bad,
Mad treurers of a corse!
De onrustige pluimen van middernacht waren
De pluimen op een lijkwagen:
En bittere wijn op een spons
Was de smaak van wroeging.
The gray cock crew, The red cock crew,
Maar kwam nooit de dag:
En kromme vormen van verschrikking.,
In de hoeken waar we lagen:
En elk kwaad dat ' s nachts wandelt
Voor ons leek te spelen.
Ze vlogen voorbij, ze zweefden snel.,
Als reizigers door een mist:
Ze bespotten de maan in een rigadoon.
Van delicate draai en twist,
En met formeel tempo en walgelijke gratie
De fantomen hielden hun afspraak.
Met dweil en mow zagen we ze gaan.,
Dunne schaduwen hand in hand:
Over, ongeveer, In spookachtige rout
Ze troffen een saraband.:
En verdomde grotesken maakten arabesques,
Zoals de wind op het zand!
Met de pirouettes van marionetten,
Ze struikelden over puntig loopvlak.:
Maar met fluiten van angst vulden ze het oor,
Als hun akelige Maskerade leidden zij,
En luid zongen ze, en lang zongen ze,
Ze zongen om de doden wakker te maken.
"Oho!"ze riepen:" de wereld is wijd.,
Maar geketende ledematen worden kreupel!
En een of twee keer, om de dobbelstenen te gooien
Is een beschaafd spel,
Maar hij wint niet wie speelt met zonde
In het geheime huis van schaamte.»
Geen lucht.,
Die met zo ' n blijdschap dartelde:
Op mannen wier levens in gyves werden vastgehouden.,
En wiens voeten misschien niet vrij komen,
Ah! wonden van Christus! ze leefden nog.,
Vreselijk om te zien.
Rond, rond, walsten ze en verwonden;
Sommige wieltjes in grijnzende paren;
Met de Mining step van een demirep
Sommigen liepen de trap op.:
En met subtiele grijns, en gevloek leer,
Ieder hielp ons bij onze gebeden.
De ochtendwind begon te kreunen.,
Maar toch ging de nacht door.:
Door zijn gigantische weefgetouw het web van duisternis
Gekropen tot elke draad gesponnen was:
En, terwijl we baden, werden we bang.
Van de gerechtigheid van de zon.
De kreunende wind liep rond
De huilende gevangenismuur:
Tot als een wiel van draaiend staal
We voelden de minuten kruipen.:
O kreunende wind! wat hadden we gedaan?
Om zo ' n seneschal te hebben?
Eindelijk zag ik de schaduw repen.,
Als een raster van lood,
Ga over de witte muur.
Dat tegenover mijn drie-plank bed,
En ik wist dat ergens in de wereld
Gods vreselijke dageraad was rood.
Om zes uur hebben we onze cellen schoongemaakt.,
Op zeven was alles nog steeds,
Maar de tak en zwaai van een machtige vleugel
De gevangenis leek te vullen.,
Voor de Heer van de dood met ijzige adem
Hij kwam binnen om te doden.
Hij is niet geslaagd in paarse paarse pracht,
En ook niet op een maanwit paard.
Drie yards snoer en een schuifbord
Zijn alle galg ' s nodig:
Dus met een touw van schaamte kwam de Herald
Om de geheime daad te doen.
We waren als mannen die door een fen
Van Smerige duisternis betast:
We durfden geen gebed in te ademen.,
Of om onze angst ruimte te geven:
Er was iets dood in ieder van ons.,
En wat dood was, was hoop.
Want de grimmige gerechtigheid van de mens gaat zijn weg
En hij zal zich niet afwenden.:
Het doodt de zwakken, het doodt de sterken.,
Het heeft een dodelijke slag.:
Met ijzeren hiel doodt het de sterken.,
De monsterlijke parricide!
We wachtten op de slag van acht.:
Elke tong had dorst.:
Want de slag van acht is de slag van het lot
Dat maakt een mens vervloekt.,
En het lot zal een strop gebruiken
Voor de getuige en de ergste.
We hadden niets anders te doen.,
Wacht tot het teken komt.:
Dus, zoals dingen van steen in een vallei eenzaam,
Stil zaten we en Dom:
Maar ieders hart klopt dik en snel,
Als een gek op een trommel!
Met een plotselinge schok de gevangenis klok
Smote op de rillende lucht,
En van al de gevangenis stond een gril op
Van impotente wanhoop,
Zoals het geluid dat de bange moerassen horen
Van een melaatse in zijn hol.
En als men ziet de meest angstige dingen
In het kristal van een droom,
We zagen het vette hempen touw.
Aangesloten op de zwarte balk,
En hoorde het gebed van de beul.
Gewurgd in een schreeuw.
En al het verdriet dat hem bewoog zodat hij die bittere schreeuw gaf,
En de wilde spijt, en het bloedige zweet,
Niemand wist zo goed als ik.:
Want hij die meer leeft dan een
Meer doden dan één moet sterven.
IV er is geen kapel op de dag
Waarop ze een man ophangen:
Het hart van de kapelaan is veel te ziek.,
Of zijn gezicht is veel te wan,
Of er is dat geschreven in zijn ogen
Waar niemand naar moet kijken.
Dus hielden ze ons dicht tot het middaguur.,
En toen luidden ze de bel.,
En de bewakers met hun jingling sleutels
Elke luistercel geopend,
En door de ijzeren trap trapten we,
Ieder van zijn eigen hel.
In Gods zoete lucht gingen we,
Maar niet op de wonde manier.,
Want zijn gezicht was wit van angst.,
En het gezicht van die man was grijs.,
En ik heb nooit trieste mannen gezien die keken.
Zo treurig op de dag.
Ik heb nooit trieste mannen gezien die keken.
Met zo ' n weemoedig oog
Op dat kleine tentje van blauw
Wij gevangenen noemen de hemel,
En bij elke onzorgvuldige wolk die voorbij ging.
In happy freedom by.
Maar er waren er onder ons allemaal.
Met nedergeslagen hoofd.,
En wist dat, had ieder zijn verdiende loon,
Ze hadden moeten sterven.:
Hij had maar een ding gedood dat leefde.,
Terwijl ze de doden hadden gedood.
Voor wie een tweede maal zondigt
Wekt een dode ziel tot pijn,
En hij trekt haar uit haar doodskleed.,
En laat het weer bloeden.,
En laat het bloeden grote gaatjes van bloed,
En laat het voor niets bloeden!
Zoals aap of clown, in monsterlijk gewaad.
Met kromme pijlen,
Stilletjes gingen we rond en rond
De glibberige asfaltwerf;
Stilletjes gingen we rond en rond,
En niemand sprak een woord.
Stilletjes gingen we rond en rond,
En door elke holle geest
De herinnering aan vreselijke dingen
Gehaast als een vreselijke wind,
En verschrikking voor elke man,
En terreur kroop achter.
De bewakers liepen op en neer,
En hielden hun kudde van bruten,
Hun uniformen waren spik en span.,
En ze droegen hun zondagse pakken.,
Maar we wisten wat voor werk ze hadden gedaan.,
Bij de ongebluste kalk op hun laarzen.
Want waar een graf wijd was geopend,
Er was helemaal geen graf.:
Slechts een stuk modder en zand
Bij de afgrijselijke muur.,
En een hoopje brandende limoen,
Dat de man zijn ballen moet hebben.
Want hij heeft een gal, deze ellendige man,
Zoals weinig mannen kunnen beweren:
Diep onder de gevangenis.,
Naakt voor grotere schaamte,
Hij liegt, met boeien om elke voet. ,
In een vlammenzeep.
En al die tijd de brandende kalk
Eet vlees en bot weg,
Het eet het broze bot ' s nachts op.,
En het zachte vlees overdag,
Het eet het vlees en het bot om beurten.,
Maar het eet het hart altijd op.
Drie lange jaren zullen ze niet zaaien.
Of wortel of ZAAD Daar:
Voor drie lange jaren de ongebleekte plek
Zal steriel zijn en kaal,
En kijk naar de hemel
Met een ongerepte blik.
Ze denken dat het hart van een moordenaar zou bezoedelen.
Elk simpel zaadje dat ze zaaien.
Het is niet waar! Gods vriendelijke aarde
Is vriendelijker dan mannen weten.,
En de rode roos zou meer rood gloeien,
De witte roos witter slag.
Uit zijn mond een rode, rode roos!
Uit zijn hart een witte!
Want wie kan zeggen op welke vreemde manier,
Christus brengt zijn wil aan het licht,
Sinds de dorre staf de pelgrim droeg
Bloeide in de ogen van de grote Paus?
Maar noch Melk-Witte Roos, noch rood
May bloom in gevangenis lucht;
De scherf, de kiezelsteen en de vuursteen,
Zijn wat ze ons daar geven:
Want bloemen zijn gekend om te genezen
De wanhoop van een gewone man.
Dus nooit zal wijn - rode roos of wit,
Petal door petal, fall
Op dat stuk modder en zand dat ligt
Bij de afgrijselijke muur.,
Om de mannen die de tuin vertrappen te vertellen
Dat Gods Zoon voor iedereen stierf.
Maar hoewel de afschuwelijke gevangenismuur
Hij is nog steeds rond en rond.,
En een geest mag niet ' s nachts lopen.
Die gebonden is door boeien,
En een geest kan alleen maar huilen dat liegt
In zo ' n onheilige grond.,
Hij is in vrede - deze ellendige man—
In vrede, of binnenkort:
Er is niets om hem kwaad te maken.,
Noch loopt de angst rond de middag.,
Voor de aarde zonder lamp waarin hij zich bevindt.
Heeft noch zon, noch maan.
Ze hebben hem opgehangen als een beest wordt opgehangen.:
Ze Tolden niet eens.
Een requiem dat
Rust tot zijn geschrokken ziel,
Maar haastig namen ze hem mee.,
En verborg hem in een gat.
Ze hebben hem zijn canvas kleren afgenomen.,
En gaf hem aan de vliegen.:
Ze bespotten de gezwollen paarse keel.,
En de starende en starende ogen:
En met luid gelach stapelden zij de lijkwade op.
Waarin hun veroordeelde liegt.
De kapelaan zou niet knielen om te bidden.
Bij zijn onteerde graf.:
Markeer het ook niet met dat gezegende Kruis.
Die Christus voor zondaars gaf,
Want de man was een van die
Die Christus kwam redden.
Alles is goed, hij is slechts voorbijgegaan.
Op het leven aangewezen bourne:
En buitenaardse tranen zullen voor hem vullen.
Medelijden is lang gebroken urn.,
Want zijn rouwenden zullen verschoppelingen zijn.,
En verschoppelingen rouwen altijd.
Ik weet niet of wetten juist zijn.,
Of dat wetten verkeerd zijn;
Alles wat we weten wie er in de gevangenis ligt.
Is dat de muur sterk is;
En dat elke dag als een jaar is,
Een jaar waarvan de dagen lang zijn.
Maar dit Weet ik, dat elke wet
Die mannen hebben gemaakt voor de mens,
Sinds de eerste Man het leven van zijn broer nam,
En de trieste wereld begon,
Maar Stroot het koren en redt het kaf
Met een kwaadaardige fan.
Ook dit Weet ik—en wijs was het
Als ieder hetzelfde kon weten—
Dat elke gevangenis die mannen bouwen
Is gebouwd met stenen van schaamte,
En gebonden met tralies opdat Christus niet zou zien
Hoe mannen hun broers verminken.
Met tralies vervagen ze de gracieuze maan,
En de goede zon verblinden:
En zij doen er goed aan hun hel te verbergen.,
Want daarin worden dingen gedaan
De Zoon van God noch de zoon van de mens
Nooit moeten kijken!
De smerigste daden als vergif onkruid
Bloei goed in de gevangenis-lucht:
Het is alleen wat goed is in de mens.
Dat afval en verdorren daar:
Bleke angst houdt de zware poort,
En de bewaker is wanhoop.
Want ze verhongeren het kleine bange kind.
Tot het dag en nacht huilt:
En zij geselen de zwakken, en drijven de dwaas.,
En gibe de oude en grijze,
En sommigen worden gek, en ze worden allemaal slecht.,
En niemand mag iets zeggen.
Elke smalle cel waarin we wonen
Is een vuile en donkere latrine,
En de fetid adem van de levende dood
Verstikt elk geraspt scherm,
En alles, behalve Lust, is tot stof veranderd.
In de machine van de mensheid.
Het brak water dat we drinken
Engerds met een walgelijk slijm,
En het bittere brood, dat zij in schalen wegen.
Zit vol kalk en kalk.,
En slaap zal niet gaan liggen, maar wandelt
Wild-eyed, en huilt tot de tijd.
Maar hoewel mager honger en groene dorst
Zoals asp met adder fight,
We hebben weinig zorg voor het gevangenisgeld.,
Voor wat rillingen en moorden regelrecht
Is dat elke steen die men met de dag opheft
Wordt je hart ' s nachts.
Met middernacht altijd in je hart,
En schemering in iemands cel,
We draaien de crank, of scheuren het touw.,
Ieder in zijn eigen hel.,
En de stilte is nog veel verder
Dan het geluid van een brutale bel.
En nooit komt er een menselijke stem in de buurt
Om een zacht woord te spreken:
En het oog dat door de deur kijkt
Is meedogenloos en hard:
En vergeten, we rotten en rotten,
Met ziel en lichaam verscheurd.
En zo verroesten wij de ijzerketting van het leven.
Gedegradeerd en alleen:
En sommige mannen vloeken, en sommige mannen huilen,
En sommige mannen kreunen niet:
Maar Gods eeuwige wetten zijn vriendelijk.
En het hart van steen breken.
En elk menselijk hart dat breekt,
In de gevangenis of in de tuin,
Is als die gebroken doos die
Zijn schat aan de Heer,
En vulde het huis van de onreine melaatse.
Met de geur van kostbaarste nard.
Ah! gelukkig zij wiens harten kunnen breken
En vrede van gratie win!
Hoe kan de mens anders zijn plan rechtzetten?
En zijn ziel reinigen van de zonde?
Hoe anders dan door een gebroken hart
Mag Heer Christus meedoen?
En hij van de gezwollen paarse keel,
En de starende en starende ogen,
Wacht op de heilige handen die
De dief naar het paradijs;
En een gebroken hart en een berouwvol hart
De Heer zal niet verachten.
De man in het rood die de wet leest
Gaf hem drie weken van zijn leven.,
Drie kleine weken om te genezen
Zijn ziel van de strijd van zijn ziel,
En reinig van elke bloedvlek.
De hand die het mes vasthield.
En met tranen van bloed reinigde hij de hand,
De hand die het staal vasthield:
Want alleen bloed kan bloed uitroeien.,
En alleen tranen kunnen genezen:
En de karmozijnrode vlek die van Kaïn was
Werd Christus ' Sneeuwwitje zeehond.
VI in het lezen van de gevangenis door Reading town
Er is een put van schaamte,
En daarin is een ellendige Man.
Opgegeten door vlammentanden,
In een brandende wikkel ligt hij,
En zijn graf heeft geen naam.
En daar, tot Christus de doden roept,
In stilte laat hem liggen:
Je hoeft die stomme traan niet te verspillen.,
Of de wind zucht:
De man had het ding gedood waar hij van hield.,
En dus moest hij sterven.
En alle mannen doden het ding waar ze van houden,
Laat dit gehoord worden.,
Sommigen doen het met een bittere blik.,
Sommigen met een vleiend woord,
De lafaard doet het met een kus,
De dappere man met een zwaard.