Garrison Frost — Poetry In Poltergeists songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Poetry In Poltergeists" van Garrison Frost.
Songteksten
Youth is just a playground where the idealistic play
It’s where I made mistakes that got me where I am today
I learned how to treat a lady there and how to make a friend
Inflicted on me wounds that even time could never mend
But I am just a traveler and a solitary man
I don’t want to be a burden to you now
I’m no fine wine, I’m rotted meat and soured milk
I dreamt in burlap when I should have dreamt in silk
The hatred of the memory fuels the fire in the fight
It’s all I have now in the twilight of my life
But I am just a traveler and a solitary man
I don’t want to be a burden to you now
Though now I’m old I was turned blind when I was young
Was taught to stand up tall but was blinded by the sun
Now every friend I have is a ghost who’s gone away
And the poetry in poltergeists is the only game I play
What could you do, what could you say?
Too hopelessly naive to see we all just wait around 'til our dying day
Hope is an expense I can’t afford to pay
I look down at my watch and it’s just tick, tick, ticking time 'til my dying day
So why don’t you write a song and within it say
There’s hope and love and peace but you’re just really wasting time 'til your
dying day
But this is just a song about a tired man
Who’s been broken by the rhythm of the second hand
Whose life, I feel, filled with missed opportunity
That, somewhere, I was cheated of my destiny
But a friend in need is so transparent in his worth
And seeing as I’ve been cursed from now back 'til my day of birth
But I am just a traveler and a solitary man
I don’t want to be a burden to you now
Though now I’m old I was turned blind when I was young
Was taught to stand up tall but was blinded by the sun
Now every friend I have is a ghost who’s gone away
And the poetry in poltergeists is the only game I play
Songtekstvertaling
De jeugd is slechts een speeltuin waar het idealistische spel
Het is waar ik fouten heb gemaakt die me hebben gebracht waar ik nu ben.
Ik heb geleerd hoe je een dame daar moet behandelen en hoe je een vriendin moet maken.
Hij heeft me wonden toegebracht die zelfs de tijd niet kon genezen.
Maar ik ben maar een reiziger en een eenzame man.
Ik wil je nu niet tot Last zijn.
Ik ben geen goede wijn, Ik ben verrot vlees en verzuurde melk
Ik droomde in jute toen ik in zijde had moeten dromen
De haat van het geheugen voedt het vuur in het gevecht.
Het is alles wat ik nu heb in de schemering van mijn leven.
Maar ik ben maar een reiziger en een eenzame man.
Ik wil je nu niet tot Last zijn.
Maar nu ben ik oud. Ik werd blind toen ik jong was.
Werd geleerd om hoog op te staan, maar werd verblind door de zon
Nu is elke vriend die ik heb een geest die weg is.
En de poëzie in klopgeesten is het enige spel dat ik speel.
Wat kon je doen, wat kon je zeggen?
Te naïef om te zien dat we allemaal wachten tot onze sterfdag.
Hoop is een uitgave die ik me niet kan veroorloven om te betalen.
Ik kijk naar mijn horloge en het is gewoon tik, tik, tikkende tijd tot mijn sterfdag
Dus waarom schrijf je geen lied en daarin staat:
Er is hoop en liefde en vrede maar je verspilt gewoon tijd tot je
sterfdag
Maar dit is gewoon een lied over een vermoeide man
Wie is gebroken door het ritme van de tweede hand?
Wiens leven, voel ik, gevuld met gemiste kansen
Dat, ergens, Ik werd bedrogen van mijn lot
Maar een vriend in nood is zo doorzichtig in zijn waarde
En aangezien ik vervloekt ben van nu af aan tot aan mijn geboortedag.
Maar ik ben maar een reiziger en een eenzame man.
Ik wil je nu niet tot Last zijn.
Maar nu ben ik oud. Ik werd blind toen ik jong was.
Werd geleerd om hoog op te staan, maar werd verblind door de zon
Nu is elke vriend die ik heb een geest die weg is.
En de poëzie in klopgeesten is het enige spel dat ik speel.