Frankie HI-NRG MC — Autodafè songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Autodafè" van Frankie HI-NRG MC.
Songteksten
Prendo le distanze da me
Perché non voglio avere niente a cui spartire con me
Da condividere con chi come me non fa nulla per correggersi
Sono il mio nemico, il più acerrimo
Carceriere di me stesso con la chiave in tasca
Invoco libertà ma per adesso so che questa cella resterà sprangata
A triplice mandata dall’interno
Sono l’anima dannata messa a guardia del mio inferno
Reprimo ogni possibile me
Inflessibile, inarrestabile nel mio restare fermo immobile
Segno i giorni scorrere sul calendario
Faccio: la vittima, il mandante ed il sicario
Sono l’Uomo Nero che turbava i sogni quando li facevo
Credevo di esser libero
Ma non mi conoscevo come adesso
Ed ego non mi absolvo neanche quando mi confesso
Dei peccati che ho commesso
In cattiva compagnia soprattutto se sto solo
Negativo come i G in una picchiata
Prendo il volo, salgo, stallo e aspetto il peggio
Che non sta nella caduta ma nell’atterraggio
Come dice Hubert
Malato immaginario più di quello di Molière
Sono il mio gregario e mi comporto da Salieri
E non chiedermi il perché
Che come il Tethered quando perdo il filo poi non mi puoi più riprendere
«Parlo per me stesso
Parlo per me stesso
Parlo per me stesso
E non mi pare poco»
Caro amico non ti scrivo, non ti cerco e non ti chiamo mai
Batti un colpo se ci sei e se stai ascoltandomi
Strappami da questo mio torpore atarassico
Mi son perso dentro un parco che è giurassico e non trovo vie d’uscita
Vieni a prendermi o precipito, scivolo
Come Maximillian, verso il buco nero del fastidio
Nel tedio per me non c'è rimedio
E me ne accorgo perché sono sotto assedio mentre tu mi fai l’embargo
Critico, m’arrampico su cattedre che non mi spettano
E mi accorgo solo dopo un attimo che esagero
Ma come al solito il danno fatto è irreparabile
La storia è irreversibile
La mia memoria è labile, lavabile
Abito quest’ombra con contratto ad equo-canone
Pagando la pigione all’abitudine
E prendendo l’eccezione come regola di vita
Sto di casa a pianterreno e gioco a fare lo stilita
Vago, divago, come il dr. Zivago
Io mi sbraccio e non mi vedi
Cerco mani e spesso trovo piedi
Cerco fumi e trovo lumi che mi bruciano
Ed io so bene che le cicatrici restano
Carta, penna e poco più per stare a galla
Nella testa il mio pensiero è come un ragno in una bolla
Seduto in riva al fiume aspetta di veder passare il mio cadavere…
Pazientemente…
Songtekstvertaling
Ik distantieer me van mezelf.
Omdat ik niets met me wil delen.
Om te delen met mensen zoals ik die niets doen om zichzelf te corrigeren.
Ik ben mijn vijand, de meest bittere
Cipier zelf met sleutel in zak
Ik doe een beroep op vrijheid, maar voor nu Weet ik dat deze cel gebroken zal worden.
Drieweg intern
Ik ben de verdoemde ziel die mijn hel bewaakt
Ik verdring elke mogelijke ik.
Onbuigzaam, niet te stoppen in mijn stilliggen
Teken de dagen op de kalender
Het slachtoffer, de dader en de huurmoordenaar.
Ik ben de zwarte man die dromen in de war bracht toen ik ze maakte.
Ik dacht dat ik vrij was.
Maar ik kende mezelf niet zoals nu.
En ik vergeef mezelf niet, zelfs niet als ik beken.
Van de zonden die ik heb begaan
In slecht gezelschap, vooral als ik alleen ben.
Negatief als G in een beroerte
Ik vlieg, klim, sta stil en wacht op het ergste.
Niet in de herfst, maar in de landing.
Zoals Hubert zegt.
Meer denkbeeldig dan dat van Molière.
Ik ben mijn groep en ik gedraag me als Salieri.
En vraag me niet waarom.
Als ik de draad kwijtraak, kun je me niet meer terugnemen.
"Ik spreek voor mezelf
Ik spreek voor mezelf.
Ik spreek voor mezelf.
En ik denk het niet.»
Beste vriend Ik schrijf je niet, ik zoek je niet en ik bel je nooit
Probeer het als je er bent en als je naar me luistert.
Ruk me uit deze ataraxische stupor van mij
Ik raakte verdwaald in een park dat Jurassisch is en ik kan geen uitweg vinden
Kom me halen of ik schiet, ik glijd
Net als Maximillian, naar het zwarte gat van ergernis.
In verveling voor mij is er geen remedie
En ik realiseer me dat, omdat ik onder vuur lig terwijl jij me in de weg staat.
Critic, ik klim op stoelen die niet van mij zijn.
En ik realiseer me pas na een moment dat ik overdrijf
Maar zoals gewoonlijk is de schade onherstelbaar.
De geschiedenis is onomkeerbaar.
Mijn geheugen is labiel, wasbaar
Ik draag deze schaduw met een eerlijk contract.
De huur betalen aan de gewoonte
En de uitzondering nemen als een regel van het leven
Ik ben thuis op de begane grond en ik speel om de stylita te doen
Vaag, rammelend, zoals Dr Zivago.
Ik kleed me uit en je ziet me niet.
Ik zoek handen en vind vaak voeten.
Ik zoek naar dampen en vind lichten die me verbranden.
En ik weet heel goed dat de littekens blijven
Papier, pen en nog wat meer om te overleven
In mijn hoofd is mijn gedachte als een spin in een bubbel
Zittend bij de rivier wachtend om mijn lijk voorbij te zien komen…
Geduldig…