Francis Cabrel — Les chemins de traverse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les chemins de traverse" van Francis Cabrel.
Songteksten
Moi je marchais les yeux par terre
Toi t’avais toujours le nez en l’air
Et c’est comme ça qu’on s’est connu
On avait chacun sa guitare
On n'était pas loin d’une gare
C’est le hasard qui l’a voulu
Et tu m’as dis quand leurs ailes sont mortes
Les papillons vont où le vent les porte
On a pris le premier chemin venu
Et quand la nuit est tombée
Sur la voie ferrée
On était bien loin de la ville
On n’entendait que des notes
Et le bruit de nos bottes
Sous la pleine lune immobile
On a traversé les semaines
Comme de vrais fêtes foraines
Sans même penser au retour
On s’est perdu dans les nuages
Comme les oiseaux de passages
A suivre les fils d’un jour
Et pour ne pas que des fous nous renverssent,
On prenait les chemins de traverse
Même s’ils ne sont jamais les plus courts
Et quand la nuit tombait
Sur la voie ferrée
On était bien loin de la ville
On n’entendait que des notes
Et le bruit de nos bottes
Sous la pleine lune immobile
Et quelques fois je me souviens
Ceux qui nous ont laché les chiens
Et jeté des pierres au visage
Ils n’ont rien empêché quand même
Puisque le seul métier qu’on aime
C’est la bohème et le voyage
Et quand la nuit va tomber
Sur la voie ferrée
On sera bien loin de la ville
On n’entendra que des notes
Et le bruit de nos bottes
Sous la pleine lune immobile
Et quand la nuit va tomber
Sur la voie ferrée
On sera bien loin de la ville
On n’entendra que des notes
Et le bruit de nos bottes
Sous la pleine lune immobile
Sous la pleine lune immobile.
Songtekstvertaling
Ik liep met mijn ogen op de grond
Je had altijd je neus in de lucht.
En zo leerden we elkaar kennen.
We hadden allemaal onze eigen gitaar.
We waren niet ver van een treinstation.
Het was een kans die het wilde.
En je vertelde me toen hun vleugels stierven.
Vlinders gaan waar de wind ze brengt
We namen het eerste pad.
En wanneer de nacht valt
Op de spoorweg
We waren ver weg van de stad.
Alles wat we konden horen waren notities.
En het geluid van onze laarzen
Onder de onbeweeglijke volle maan
We hebben de weken doorgenomen.
Zoals echte kermissen.
Zonder na te denken over de terugkeer
We verdwaalden in de wolken
Als vogels van doorgangen
Om de zonen van een dag te volgen
En laat gekke mensen ons niet terugsturen.,
We namen vroeger de zeswalks.
Zelfs als ze nooit de kortste zijn
En wanneer de nacht valt
Op de spoorweg
We waren ver weg van de stad.
Alles wat we konden horen waren notities.
En het geluid van onze laarzen
Onder de onbeweeglijke volle maan
En soms herinner ik me
Degenen die ons de honden gaven.
En stenen in het gezicht gooide.
Ze hebben toch niets gestopt.
Sinds de enige baan waar we van houden
Het is Bohemen en reizen
En wanneer de nacht valt
Op de spoorweg
We zijn ver weg van de stad.
Alleen noten zullen worden gehoord
En het geluid van onze laarzen
Onder de onbeweeglijke volle maan
En wanneer de nacht valt
Op de spoorweg
We zijn ver weg van de stad.
Alleen noten zullen worden gehoord
En het geluid van onze laarzen
Onder de onbeweeglijke volle maan
Onder de volle maan onbeweeglijk.