Francesco Guccini — Signora Bovary songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Signora Bovary" van Francesco Guccini.
Songteksten
Miscellaneous
Signora Bovary
Signora Bovary (Francesco Guccini)
Ma che cosa c’e' in fondo a quest’oggi
di mezza festa e di quasi male,
di coppie che passano sfilacciate
come garze stese contro il secco cielo autunnale,
di gente che si frantuma in un fiato
senza soffrire, senza capire
tra addormentarsi e morire.
ma che cosa c’e' in fondo a questa notte,
quando l’ora del lupo guaisce
e il nuovo giorno non arriva mai
e il buio e' un fischio lontano che non finisce;
di minuti lunghi come il sudore
di ore che tagliano come falci
e i tuoi pensieri solo un cane in chiesa
che tutti prendono a calci.
ma cosa c’e', cosa c’e'…
atrii a piastrelle di stazioni secondarie,
strade piu' strade di avventure solitarie,
clown della notte,
valigie vuote,
piene di trucchi per tragedie immaginarie…
telecomandi per i quotidiani inferni,
battute argute di architetti postmoderni,
amanti andate,
piaceri a rate,
pallottolieri per contare estati e inverni.
Ma cosa c’e' proprio in fondo in fondo,
quando bene o male faremo due conti,
e i giorni gocciolerannmo come i rubinetti nel buio
e diremo «…un momento… aspetti…» per non
essere mai pronti;
signora Bovary, coraggio pure,
tra gli assassini e gli avventurieri…
in fondo a qust’oggi c’e' ancora la notte,
in fondo alla notte c’e' ancora, c’e' ancora…
Songtekstvertaling
Uiteenlopende
Mevrouw Bovary
Mevrouw Bovary (Francesco Guccini))
Maar wat is er op de bodem van vandaag
half-Party en bijna slecht,
van passerende stellen
als gaas uitgestrekt tegen de droge herfsthemel,
van mensen die in één adem breken
zonder lijden, zonder begrip
tussen in slaap vallen en sterven.
maar wat is er aan de onderkant van deze nacht,
als het uur des oordeels plotseling zal komen.
en de nieuwe dag komt nooit
en de duisternis is een verre fluit die nooit eindigt;
minuten lang als zweet
van uren maaien als maaimachines
en je gedachten zijn gewoon een hond in de kerk
dat iedereen schopt.
Wat is er?…
betegelde atria van secundaire stations,
straten meer straten van eenzame avonturen,
clown van de nacht,
lege koffer,
vol trucjes voor denkbeeldige tragedies.…
afstandsbediening van dagbladen,
slimme grappen over postmoderne architecten,
geliefden gaan,
genoegens in termijnen,
kogels om zomers en winters te tellen.
Maar wat is er aan de onderkant,
wanneer goed of slecht doen we twee tellen,
en de dagen druppelden als taps in het donker
en dan zeggen we: "wacht even, wacht even."
wees nooit klaar;
Mevrouw Bovary, ook moed.,
onder moordenaars en avonturiers…
op de bodem van vandaag is nog steeds de nacht,
aan het eind van de nacht is er nog, is er nog steeds…