Francesco Guccini — Le Piogge D'Aprile songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le Piogge D'Aprile" van Francesco Guccini.
Songteksten
Ma dove sono andate quelle piogge d' aprile che in mezz' ora lavavano un' anima
o una strada
e lucidavano in fretta un pensiero o un cortile bucando la terra dura e nuova
come una spada?
Ma dove quelle piogge in primavera quando dormivi supina, e se ti svegliavo
ridevi,
poi piano facevi ridere anche me con i tuoi giochi lievi?
Ma dove quelle estati senza fine, senza sapere la parola nostalgia,
solo colore verde di ramarri e bambine e in bocca lo schioccare secco di epifania?
Ma dove quelle stagioni smisurate quando ogni giorno figurava gli anni a venire
e dove a ogni autunno quando finiva l' estate trovavi la voglia precisa di ripartire?
Che ci farai ora di questi giorni che canti, dei dubbi quasi doverosi che ti sono sorti
dei momenti svuotati, ombre incalzanti di noi rimorti,
che ci potrai fare di quelle energie finite, di tutte quelle frasi storiche da dopocena;
consumato per sempre il tempo di sole e ferite,
basta vivere appena, basta vivere appena…
E ora viviamo in questa stagione di mezzo, spaccata e offesa da giorni
agonizzanti e disperati,
lungo i quali anche i migliori si danno un prezzo e ti si seccano attorno i vecchi amori sciagurati,
dove senza piùstoria giriamo il mondo ricercando soltanto un momento sincero,
col desiderio inconscio di arrivare piùin fondo per essere piùvero…
Ma dove sono andate quelle piogge d' aprile? Io qui le aspetto come uno
schiaffo improvviso,
come un gesto, un urlo o un umore sottile fino ad esserne intriso,
io chiedo che cadano ancora sul mio orizzonte angusto e avaro di queste voglie
corsare,
per darmi un’occasione ladra, un infinito o un ponte per ricominciare…
Songtekstvertaling
Maar waar hebben die April-regen die in een half uur een ziel waste
of een weg
en ze hebben snel een gedachte of een binnenplaats gepolijst door de harde en nieuwe aarde te doorboren.
zoals een zwaard?
Maar waar die regen in de lente toen je sliep SUP, en als ik je wakker maakte
lachen,
en toen liet je me langzaam lachen met je lichtspelletjes?
Maar waar die eindeloze zomers zonder het woord nostalgie kennen,
alleen groene kleur van ramarri en kleine meisjes en in de mond de droge snap van epiphany?
Maar waar die over-gemeten seizoenen, toen elke dag dacht aan de komende jaren
en waar elke herfst, toen de zomer voorbij was, vond je de exacte wens om weer te vertrekken?
Wat ga je nu met ons doen van deze dagen dat je zingt, van de bijna terechte twijfels die naar je zijn opgestaan
lege momenten, drukkende schaduwen van ons berouwvol,
wat kun je doen met die eindige energieën, al die historische zinnen na het eten?;
verteerd voor altijd de tijd van zon en wonden,
leef nauwelijks, leef nauwelijks.…
En nu leven we in dit middenseizoen, gebroken en beledigd door dagen
gekweld en wanhopig,
langs welke zelfs de beste een prijs geven en je droogt rond de oude liefde ellendig,
waar we zonder meer geschiedenis de wereld veranderen op zoek naar een oprecht moment,
met het onbewuste verlangen om dieper te gaan om meer waar te zijn…
Maar waar zijn die April-regen gebleven? Ik wacht hier op je als één.
plotse klap,
als een gebaar, een schreeuw of een subtiele stemming totdat het doorweekt is.,
Ik vraag dat ze nog steeds vallen op mijn smalle en gierige horizon van deze verlangens.
corsare,
om me een kans te geven dief, een oneindigheid of een brug om opnieuw te beginnen…