Francesco Guccini — La Locomotiva songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Locomotiva" van Francesco Guccini.
Songteksten
Non so che viso avesse, neppure come si chiamava,
con che voce parlasse, con quale voce poi cantava,
quanti anni avesse visto allora, di che colore i suoi capelli,
ma nella fantasia ho l’immagine sua:
gli eroi son tutti giovani e belli,
gli eroi son tutti giovani e belli,
gli eroi son tutti giovani e belli…
Conosco invece l’epoca dei fatti, qual' era il suo mestiere:
i primi anni del secolo, macchinista, ferroviere,
i tempi in cui si cominciava la guerra santa dei pezzenti
sembrava il treno anch' esso un mito di progresso
lanciato sopra i continenti,
lanciato sopra i continenti,
lanciato sopra i continenti…
E la locomotiva sembrava fosse un mostro strano
che l’uomo dominava con il pensiero e con la mano:
ruggendo si lasciava indietro distanze che sembravano infinite,
sembrava avesse dentro un potere tremendo,
la stessa forza della dinamite,
la stessa forza della dinamite,
la stessa forza della dinamite.
Ma un' altra grande forza spiegava allora le sue ali,
parole che dicevano «gli uomini son tutti uguali»
e contro ai re e ai tiranni scoppiava nella via
la bomba proletaria e illuminava l' aria
la fiaccola dell' anarchia,
la fiaccola dell' anarchia,
la fiaccola dell' anarchia…
Un treno tutti i giorni passava per la sua stazione,
un treno di lusso, lontana destinazione:
vedeva gente riverita, pensava a quei velluti, agli ori,
pensava al magro giorno della sua gente attorno,
pensava un treno pieno di signori,
pensava un treno pieno di signori,
pensava un treno pieno di signori…
Non so che cosa accadde, perchèprese la decisione,
forse una rabbia antica, generazioni senza nome
che urlarono vendetta, gli accecarono il cuore:
dimenticòpietà, scordòla sua bontà,
la bomba sua la macchina a vapore,
la bomba sua la macchina a vapore,
la bomba sua la macchina a vapore…
E sul binario stava la locomotiva,
la macchina pulsante sembrava fosse cosa viva,
sembrava un giovane puledro che appena liberato il freno
mordesse la rotaia con muscoli d' acciaio,
con forza cieca di baleno,
con forza cieca di baleno,
con forza cieca di baleno…
E un giorno come gli altri, ma forse con piùrabbia in corpo
pensòche aveva il modo di riparare a qualche torto.
Salìsul mostro che dormiva, cercòdi mandar via la sua paura
e prima di pensare a quel che stava a fare,
il mostro divorava la pianura,
il mostro divorava la pianura,
il mostro divorava la pianura…
Correva l' altro treno ignaro e quasi senza fretta,
nessuno immaginava di andare verso la vendetta,
ma alla stazione di Bologna arrivòla notizia in un baleno:
«notizia di emergenza, agite con urgenza,
un pazzo si èlanciato contro al treno,
un pazzo si èlanciato contro al treno,
un pazzo si èlanciato contro al treno…»
Ma intanto corre, corre, corre la locomotiva
e sibila il vapore e sembra quasi cosa viva
e sembra dire ai contadini curvi il fischio che si spande in aria:
«Fratello, non temere, che corro al mio dovere!
Trionfi la giustizia proletaria!
Trionfi la giustizia proletaria!
Trionfi la giustizia proletaria!»
E intanto corre corre corre sempre piùforte
e corre corre corre corre verso la morte
e niente ormai puòtrattenere l' immensa forza distruttrice,
aspetta sol lo schianto e poi che giunga il manto
della grande consolatrice,
della grande consolatrice,
della grande consolatrice…
La storia ci racconta come finìla corsa
la macchina deviata lungo una linea morta…
con l' ultimo suo grido d' animale la macchina eruttòlapilli e lava,
esplose contro il cielo, poi il fumo sparse il velo:
lo raccolsero che ancora respirava,
lo raccolsero che ancora respirava,
lo raccolsero che ancora respirava…
Ma a noi piace pensarlo ancora dietro al motore
mentre fa correr via la macchina a vapore
e che ci giunga un giorno ancora la notizia
di una locomotiva, come una cosa viva,
lanciata a bomba contro l' ingiustizia,
lanciata a bomba contro l' ingiustizia,
lanciata a bomba contro l' ingiustizia!
Songtekstvertaling
Ik weet niet wat zijn gezicht was, zelfs niet hoe hij heette.,
met welke stem sprak hij, met welke stem zong hij toen,
hoe oud had hij toen gezien, welke kleur zijn haar had?,
maar in fantasie heb ik zijn beeld:
de helden zijn allemaal jong en mooi,
de helden zijn allemaal jong en mooi,
de helden zijn allemaal jong en mooi…
Maar ik ken de tijd van de gebeurtenissen, wat was zijn vak:
de eerste jaren van de eeuw, treinbestuurder, treinwayman,
the times when the holy war of the pezzenti began
het leek erop dat de trein ook een mythe van vooruitgang was.
gelanceerd over de continenten,
gelanceerd over de continenten,
gelanceerd over de continenten…
En de locomotief leek een vreemd monster te zijn.
die man gedomineerd door denken en met zijn hand:
brullend achtergelaten afstanden die eindeloos leken,
het leek een enorme kracht te hebben.,
dezelfde kracht als dynamiet.,
dezelfde kracht als dynamiet.,
dezelfde kracht als dynamiet.
Maar een andere grote kracht legde toen zijn vleugels uit.,
woorden die zeiden: "mannen zijn allemaal hetzelfde»
en tegen Koningen en tirannen brak hij uit op de weg.
de proletarische bom en de lucht
de fakkel van anarchie,
de fakkel van anarchie,
de fakkel van anarchie…
Elke dag passeerde er een trein langs zijn station.,
een luxe trein, ver weg bestemming:
hij zag gerespecteerde mensen, dacht aan die velvets, het goud,
hij dacht aan de dunne dag van zijn mensen in de buurt.,
hij dacht aan een trein vol Heren.,
hij dacht aan een trein vol Heren.,
hij dacht aan een trein vol Heren.…
Ik weet niet wat er gebeurd is, want het is besloten.,
misschien een oude woede, naamloze generaties.
die wraak riep, zijn hart verblindde:
vergat medelijden, vergat zijn goedheid.,
de bom zijn stoommachine,
de bom zijn stoommachine,
de bom zijn stoommachine…
En op het spoor stond de locomotief,
de pulserende machine leek levend te zijn.,
hij zag eruit als een jonge colt die net de rem losliet.
bijt op de reling met stalen spieren,
met blinde kracht van baleno,
met blinde kracht van baleno,
met blinde kracht van baleno…
En een dag als de anderen, maar misschien met morerrab in het lichaam
hij dacht dat hij een manier had om het goed te maken.
Hij klom op het slapende monster, probeerde zijn angst weg te sturen.
en voordat ik dacht aan wat hij aan het doen was,
het monster verslond de vlakte.,
het monster verslond de vlakte.,
het monster verslond de vlakte.…
De andere trein liep nietsvermoedend en bijna onbezorgd.,
niemand had gedacht wraak te nemen.,
maar op het Bologna station kwam het nieuws in een haast:
"nood nieuws, actie dringend,
een gek rende de trein in.,
een gek rende de trein in.,
een gek rende de trein in.…»
Maar in de tussentijd rennen, rennen, rijden de locomotief
en slis de stoom en het lijkt bijna levend ding
en het schijnt de kromme boeren te vertellen het fluitje dat zich verspreidt in de lucht:
"Broeder, vrees niet, dat ik mijn plicht doe!
Triomf proletarische gerechtigheid!
Triomf proletarische gerechtigheid!
Triomf proletarische gerechtigheid!»
En in de tussentijd Run run run meer en sterker
Ren ren ren ren ren ren ren ren naar de dood
en niets kan nu de immense vernietigende kracht vasthouden,
wacht op de crash en dan komt de mantel
van de grote Trooster,
van de grote Trooster,
van de grote Trooster…
Het verhaal vertelt ons hoe de race eindigde.
de auto omgeleid langs een dode lijn…
met zijn laatste dierenkreet, brak de auto uit en waste,
het explodeerde tegen de lucht, toen spreidde de rook de sluier:
ze pakten hem op die nog ademde.,
ze pakten hem op die nog ademde.,
ze pakten hem op die nog ademde.…
Maar we denken er nog steeds graag aan achter de motor.
tijdens het wegrennen van de stoommachine
En moge het nieuws ons nog één dag bereiken.
van een locomotief, als een levend ding,
gebombardeerd tegen onrecht,
gebombardeerd tegen onrecht,
gebombardeerd tegen onrecht!