Francesco Guccini — Il Pensionato songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Pensionato" van Francesco Guccini.
Songteksten
Lo sento da oltre il muro che ogni suono fa passare,
l' odore quasi povero di roba da mangiare,
lo vedo nella luce che anch' io mi ricordo bene
di lampadina fioca, quella da trenta candele,
fra mobili che non hanno mai visto altri splendori,
giornali vecchi ed angoli di polvere e di odori,
fra i suoni usati e strani dei suoi riti «idiani:
mangiare, sgomberare, poi lavare piatti e mani.
Lo sento quando torno stanco e tardi alla mattina
aprire la persiana, tirare la tendina
e mentre sto fumando ancora un’altra sigaretta,
andar piano, in pantofole, verso il giorno che lo aspetta
e poi lo incontro ancora quando viene l' ora mia,
mi dàun piacere assurdo la sua antica cortesia:
«Buon giorno, professore. Come sta la sua signora?
E i gatti? E questo tempo che non si rimette ancora…»
Mi dice cento volte fra la rete dei giardini
di una sua gatta morta, di una lite coi vicini
e mi racconta piano, col suo tono un po' sommesso,
di quando lui e Bologna eran piùgiovani di adesso…
Io ascolto e i miei pensieri corron dietro alla sua vita,
a tutti i volti visti dalla lampadina antica,
a quell' odore solito di polvere e di muffa,
a tutte le minestre riscaldate sulla stufa,
a quel tic-tac di sveglia che enfatizza ogni secondo,
a come da quel posto si puòmai vedere il mondo,
a un' esistenza andata in tanti giorni uguali e duri,
a come anche la storia sia passata fra quei muri…
Io ascolto e non capisco e tutto attorno mi stupisce
la vita, com'èfatta e come uno la gestisce
e i mille modi e i tempi, poi le possibilità,
le scelte, i cambiamenti, il fato, le necessità
e ancora mi domando se sia stato mai felice,
se un dubbio l' ebbe mai, se solo oggi si assopisce,
se un dubbio l' abbia avuto poche volte oppure spesso,
se èstato sufficiente sopravvivere a se stesso…
Ma poi mi accorgo che probabilmente èsolo un tarlo
di uno che ha tanto tempo ed anche il lusso di sprecarlo:
non posso o non so dir per niente se peggiore sia,
a conti fatti, la sua solitudine o la mia…
Diremo forse un giorno: «Ma se stava cosìbene…»
Avràil marmo con l' angelo che spezza le catene
coi soldi risparmiati un po' perchènon si sa mai,
un po' per abitudine: «eh, son sempre pronti i guai».
Vedremo visi nuovi, voci dai sorrisi spenti:
«Piacere», «E' mio», «Son lieto», «Eravate suoi parenti?»
E a poco a poco andràvia dalla nostra mente piena:
soltanto un' impressione che ricorderemo appena…
Songtekstvertaling
Ik hoor het van achter de muur dat elk geluid voorbijgaat.,
de bijna slechte geur van eten.,
Ik zie het in het licht dat ik me ook goed herinner.
van dimlicht, dat van dertig kaarsen,
tussen meubels die nog nooit andere pracht hebben gezien,
oude kranten en hoeken van stof en geuren,
onder de gebruikte en vreemde geluiden van zijn "Idian" riten:
eten, opruimen, dan afwassen en handen wassen.
Ik voel het als ik moe en laat in de ochtend terugkom.
doe de luiken open, doe het gordijn open.
en terwijl ik nog een sigaret rook,
langzaam wandelend, in slippers, naar de dag die hem te wachten staat
en dan ontmoet ik hem weer als mijn tijd komt,
het geeft me een absurd plezier, je oude hoffelijkheid.:
"Goedemorgen, professor. Hoe is het met je Dame?
En katten? En deze keer is dat nog niet hersteld…»
Hij vertelt me honderd keer in het netwerk van tuinen.
van een dode kat van hem, van een ruzie met de buren
en hij vertelt me langzaam, in zijn toon een beetje gedempt,
toen hij en Bologna jonger waren dan nu.…
Ik luister en mijn gedachten lopen achter zijn leven.,
op alle gezichten gezien door de oude gloeilamp,
de gebruikelijke geur van stof en schimmel,
op alle verwarmde soepen op het fornuis,
op die wekker die elke seconde benadrukt,
hoe kun je vanaf die plek nooit de wereld zien?,
op een bestaan dat op zoveel gelijke en moeilijke dagen is gegaan,
hoe zelfs de geschiedenis door die muren is gegaan…
Ik luister en begrijp het niet en alles om me heen verbaast me
leven, hoe het wordt gedaan en hoe men het beheert
en de duizend manieren en tijden, dan de mogelijkheden,
keuzes, veranderingen, lot, behoeften
en ik vraag me nog steeds af of hij ooit gelukkig was.,
als er ooit twijfel was geweest, als hij vandaag maar in slaap viel.,
als u een paar keer of vaak heeft getwijfeld,
of het voldoende was om alleen te overleven…
Maar dan realiseer ik me dat het waarschijnlijk gewoon een worm is.
van iemand die zoveel tijd heeft en zelfs de luxe om het te verspillen.:
Ik kan niet of kan helemaal niet zeggen of het erger is.,
zijn eenzaamheid of de mijne.…
We kunnen op een dag zeggen: "maar als het zo goed was…»
Je zult het marmer hebben met de engel die de kettingen breekt
met het geld een beetje gespaard omdat je nooit weet,
een beetje uit gewoonte: "eh, problemen zijn altijd klaar."
We zullen nieuwe gezichten zien, stemmen met gedempte glimlach:
"Leuk je te ontmoeten, "" hij is van mij, "" Ik ben blij, "" waren jullie familie?»
En geleidelijk zal het verdwijnen van onze volle geest:
gewoon een indruk die we ons gewoon zullen herinneren.…