Francesco Guccini — Farewell songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Farewell" van Francesco Guccini.
Songteksten
E sorridevi e sapevi sorridere coi tuoi vent' anni portati così,
come si porta un maglione sformato su un paio di jeans;
come si sente la voglia di vivere
che scoppia un giorno e non spieghi il perchè:
un pensiero cullato o un amore che ènato e non sai che cos'è.
Giorni lunghi fra ieri e domani, giorni strani,
giorni a chiedersi tutto cos' era, vedersi ogni sera;
ogni sera passare su a prenderti con quel mio buffo montone orientale,
ogni sera là, a passo di danza, a salire le scale
e sentire i tuoi passi che arrivano, il ticchettare del tuo buonumore,
quando aprivi la porta il sorriso ogni volta mi entrava nel cuore.
Poi giùal bar dove ci si ritrova, nostra alcova,
era tanto potere parlarci, giocare a guardarci,
tra gli amici che ridono e suonano attorno ai tavoli pieni di vino,
religione del tirare tardi e aspettare mattino;
e una notte lasciasti portarti via, solo la nebbia e noi due in sentinella,
la cittàaddormentata non era mai stata cosìtanto bella.
Era facile vivere allora ogni ora,
chitarre e lampi di storie fugaci, di amori rapaci,
e ogni notte inventarsi una fantasia da bravi figli dell' epoca nuova,
ogni notte sembravi chiamare la vita a una prova.
Ma stupiti e felici scoprimmo che era nato qualcosa piùin fondo,
ci sembrava d' avere trovato la chiave segreta del mondo.
Non fu facile volersi bene, restare assieme
o pensare d' avere un domani e stare lontani;
tutti e due a immaginarsi: «Con chi sarà?"In ogni cosa un pensiero costante,
un ricordo lucente e durissimo come il diamante
e a ogni passo lasciare portarci via da un' emozione non piena, non colta:
rivedersi era come rinascere ancora una volta.
Ma ogni storia ha la stessa illusione, sua conclusione,
e il peccato fu creder speciale una storia normale.
Ora il tempo ci usura e ci stritola in ogni giorno che passa correndo,
sembra quasi che ironico scruti e ci guardi irridendo.
E davvero non siamo piùquegli eroi pronti assieme a affrontare ogni impresa;
siamo come due foglie aggrappate su un ramo in attesa.
«The triangle tingles and the trumpet plays slow»…
Farewell, non pensarci e perdonami se ti ho portato via un poco d' estate
con qualcosa di fragile come le storie passate:
forse un tempo poteva commuoverti, ma ora èinutile credo, perchè
ogni volta che piangi e che ridi non piangi e non ridi con me…
Songtekstvertaling
En je glimlachte en je wist hoe je moest lachen met je twintig jaar gedragen als dit,
hoe een vormloze trui te dragen op een spijkerbroek;
Hoe voelt het verlangen om te leven
dat breekt uit op een dag en verklaart niet waarom:
een beduusde gedachte of een liefde die is geboren en je weet niet wat het is.
Lange dagen tussen gisteren en morgen, vreemde dagen,
dagen die zich afvragen wat het was, elkaar elke nacht zien;
elke avond kom ik je ophalen met die grappige Oosterse RAM van me.,
elke avond dansen, de trap op klimmen.
en voel je voetstappen komen, het tikken van je goede humeur,
toen ik de deur opende, ging de glimlach elke keer in mijn hart.
Dan naar de bar waar we elkaar ontmoeten, onze alkoof.,
het was zo erg om met ons te kunnen praten, spelen om naar ons te kijken.,
onder vrienden lachen en spelen rond tafels vol wijn,
religie van de late pull en wait morning;
en op een nacht liet je jezelf gaan, alleen de mist en wij twee in de wacht.,
de slapende stad was nog nooit zo mooi geweest.
Het was makkelijk om toen elk uur te leven.,
gitaren en flitsen van vluchtige verhalen, van roofzuchtige liefdes,
en elke nacht komen met een fantasie als goede kinderen van het nieuwe tijdperk,
elke avond leek je het leven een test te noemen.
Maar verbaasd en blij kwamen we erachter dat er iets dieper was geboren.,
we dachten dat we de geheime sleutel van de wereld hadden gevonden.
Het was niet makkelijk om van elkaar te houden, om bij elkaar te blijven.
of denk aan een morgen en blijf weg;
ze denken allebei: "met wie zal hij zijn?"In alles een constante gedachte,
een herinnering zo glanzend en hard als de diamant
en laat ons bij elke stap meegesleept worden door een emotie die niet vol is, niet begrepen:
elkaar weer zien was als herboren worden.
Maar elk verhaal heeft dezelfde illusie, zijn conclusie,
en zonde was speciaal om een normaal verhaal te geloven.
Nu vermoeit de tijd ons en verplettert ons elke dag die voorbij gaat rennen.,
het lijkt bijna ironisch om naar ons te kijken en naar ons te kijken in woede.
En echt zijn we niet langer die helden die samen klaar zijn om elke prestatie onder ogen te zien.;
we zijn als twee bladeren die op een tak wachten.
"De driehoek tintelt en de trompet speelt langzaam»…
Vaarwel, denk er niet aan en vergeef me als ik wat zomer heb meegenomen
met iets zo fragiel als vroegere verhalen:
misschien verplaatste het je, maar nu heeft het geen zin, want
elke keer als je huilt en lacht huil niet en lach niet met me…