Flavio César — Soledad (( La Solitudine)) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Soledad (( La Solitudine))" van Flavio César.
Songteksten
Ella se ha marchado para no volver,
el tren de la mañana llega sin su piel.
Es sólo corazón con alma de metal
en esa niebla gris que envuelve la ciudad.
Su barca está vacía, ella sigue en mí.
La siento respirar, pienso que sigue aquí.
Ni la distancia enorme puede dividir
dos corazones y un solo latir.
Quizás si tú piensas en mí,
si a nadie tú quieres hablar,
si tú te escondes como yo,
si huyes de todo y si te vas
pronto a la cama sin cenar,
si aprietas fuerte contra ti
la almohada y te echas a llorar,
si tú no sabes cuánto mal
te hará la soledad.
Miro en mi diario tu fotografía
con ojos de muchacha un poco tímida.
La aprieto contra el pecho y me parece que
estás aquí entre inglés y matemáticas.
Tu padre y sus consejos, ¡qué monotonía!
por causa del trabajo y otras tonterías
te ha llevado lejos sin contar contigo.
Te ha dicho: ---un día lo comprenderás.
Quizás si tú piensas en mí
con tus amigos te verás
tratando sólo de olvidar,
no es nada fácil la verdad.
En clase ya no puedo más
y por las tardes es peor.
No tengo ganas de estudiar,
por ti mi pensamiento va.
Es imposible dividir así
la vida de los dos.
Por eso espérame, cariño mío,
conserva la ilusión.
La soledad entre los dos,
este silencio en mi interior,
pensar que tú debes pasar así
la vida sin amor.
Por eso espérame porque
esto no puede suceder.
Es imposible separar así
la historia de los dos.
La soledad entre los dos,
este silencio en mi interior,
pensar que tú debes pasar así
la vida sin amor.
Por eso espérame porque
esto no puede suceder.
Es imposible separar así
la historia de los dos.
La soledad…
Songtekstvertaling
Ze is weg, dus ze komt niet terug.,
de ochtendtrein komt aan zonder haar huid.
Het is gewoon hart met metalen ziel
in die grijze Mist die de stad omringt.
Haar boot is leeg, ze zit nog steeds op mij.
Ik voel haar ademen, ik denk dat ze nog steeds hier is.
Noch de enorme afstand kan verdelen
twee harten en één slag.
Misschien als je aan me denkt.,
als je met niemand wilt praten,
als je je verstopt zoals ik,
als je wegloopt van alles en als je weggaat
snel naar bed zonder eten,
als je hard tegen jezelf drukt
het kussen en je begint te huilen,
als je niet weet hoe erg
het zal je eenzaam maken.
Ik kijk in mijn dagboek op jouw foto.
met de ogen van een verlegen meisje.
Ik knijp het tegen mijn borst en het lijkt me dat
je bent hier tussen Engels en wiskunde.
Je vader en zijn advies, wat een eentonigheid!
vanwege werk en andere onzin.
hij nam je mee zonder jou.
Hij zei: "ooit zul je het begrijpen."
Misschien als je aan me denkt.
met je vrienden zul je zien
ik probeer het te vergeten.,
het is niet gemakkelijk de waarheid.
In de klas kan ik niet meer
en ' s Avonds is het erger.
Ik heb geen zin om te studeren.,
voor jou gaat mijn gedachte.
Het is onmogelijk om zo te verdelen.
het leven van ons beiden.
Daarom moet je op me wachten.,
hou de illusie.
De eenzaamheid tussen de twee,
deze stilte in mij,
om te denken dat je zo zou moeten zijn
leven zonder liefde.
Daarom wacht je op mij.
dit kan niet.
Het is onmogelijk om zo te scheiden.
het verhaal van jullie twee.
De eenzaamheid tussen de twee,
deze stilte in mij,
om te denken dat je zo zou moeten zijn
leven zonder liefde.
Daarom wacht je op mij.
dit kan niet.
Het is onmogelijk om zo te scheiden.
het verhaal van jullie twee.
Eenzaamheid…