Fjoergyn — Der Himmel fällt songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Der Himmel fällt" van Fjoergyn.
Songteksten
Ich bin das Licht, schwarz ist die Welt.
Am tag an dem mein Schaffen bricht,
Die Bahn verlässt in Stücke fällt.
Heut verliert ihr mich!
Seit Jahren wand’re ich umher
Auf festen Bahnen durch die Nacht
Der Horizont wär' gar zu leer
Wenn dort nicht mehr mein Körper wacht.
Am Himmel ragt und immer scheint
Die Nacht begrüßt und niemals weint
Heut' Abend werd' ich untergeh’n
In den Schoß des Ozeans
Ich lasse euch im Dunkeln steh’n
Und trete aus der Umlaufbahn
Der Himmel hat die Sonn' gefragt
Und sie hat all ihr Leid geklagt
Reicht ihm die Hand, er lässt sie gehen
Die Welt bleibt schwarz im Regen stehn…
Erst eins und zwei, dann drei und vier
Regentropfen fallen hier
Fünf und sechs, dann sieben und acht
Der Himmel scheint gar aufgebracht
Neun und zehn, es fallen zig
Der Himmel trauert bitterlich
Elf und zwölf, nein es sind mehr.
Der Himmel zerbricht, die Last war zu schwer
Ihr dachtet stets ich würde brennen
Millionen Jahre in die Zeit,
Doch heut' hab ich die Lust verloren
Und ihr tut mir nicht einmal Leid.
Eure Tage sind gezählt
Zu lang habt ihr dies Welt gequält
Mit Worten, Taten, Heuchelei
Doch heute geht auch dies vorbei
Ich steig hinab, Ihr schaut mich an.
Sitz am Rand vom Ozean.
Besinnlich träumend in Gedanken,
seht ihr meinen Körper wanken.
Wie er in den Abgrund fällt
Und am Meeresgrund zerschellt!
Songtekstvertaling
Ik ben het licht, zwart is de wereld.
Op de dag dat mijn werk pauzeert,
De trein valt in stukken.
Vandaag raak je me kwijt.
Ik loop al jaren rond.
Op vaste sporen door de nacht
De horizon zou te leeg zijn.
Als mijn lichaam daar niet meer wakker wordt.
In de hemel uitsteekt en altijd schijnt
De nacht verwelkomt en huilt nooit
Vanavond ga ik naar beneden.
In de boezem van de oceaan
Ik laat je in het donker.
En verlaat de baan.
De hemel heeft de zon gevraagd
En ze heeft al haar lijden betreurd
Steek zijn Hand uit, hij laat het gaan.
De wereld blijft zwart in de regen…
Eerst één en twee, dan drie en vier.
Regendruppels vallen hier
Vijf en zes, dan zeven en acht.
De hemel lijkt overstuur.
Negen en tien, tienduizenden vallen.
De hemel rouwt bitter
Elf en twaalf, er zijn er niet meer.
De hemel breekt, de last was te zwaar
Je dacht altijd dat ik zou branden.
Miljoenen jaren in de tijd,
Maar vandaag heb ik het verlangen verloren
En ik heb niet eens medelijden met je.
Je dagen zijn geteld.
Te lang heb je deze wereld gekweld
Met Woorden, Daden, Hypocrisie
Maar vandaag zal ook dit voorbij gaan.
Ik klim naar beneden, jij kijkt naar mij.
Zittend op de rand van de oceaan.
Contemplatief dromen in gedachten,
je ziet mijn lichaam wankelen.
Hoe hij in de afgrond valt
En verbrijzeld op de bodem van de zee!