Fiorella Mannoia — Lunaspina songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lunaspina" van Fiorella Mannoia.
Songteksten
Io mi vesto normalmente
come chi ha poca fantasia
come chi mette qualcosa
e poi non deve andare via
mi avvicino alle persiane
sento il mondo che fa rumore
e gli orologi di una casa
non si fermano mai.
E mi fido facilmente
delle ombre via via
che riesco ad essere assente
e non cercarmi compagnia
e di notte sento bene
i ritmi del mio stesso cuore
e le voci di una casa
non s’imparano mai.
Ho un lavoro qui vicino
il mio lavoro non mi piace
perchémi consuma gli occhi
e poi mi mangia le giornate
e in tutto questo on vedere
in tutto questo non ricordare
in tutto questo non amare
io sono qui che vivo.
Io no, io no, io no, io no io non ho terre da sognare
io non ho voci da seguire
io sono qui che aspetto.
Io no, io no, io no, io no io non ho lettere da spedire
non ho parole da imparare
per cantarle sola.
Come tarda questa notte
la mia lunaspina
venga giùalla finestra
quella luce bambina
venga giùdal silenzio
mia cara compagnia
con i mie muscoli stanchi
sono qui che aspetto.
Eh no, eh no, eh no, eh no io ne avrei terre da sognare
ne avrei di voci da seguire
io non èvero che aspetto.
Eh no, eh no, eh no, eh no io non ho lettere da spedire
ne avrei parole da imparare
per non cantarle sola.
Eh no, io no, io no, io no io ne avrei dette di parole
io non l’ho amato il mio dolore
io non èvero che aspetto.
Eh no, eh no, eh no, eh no ne ho gridate di parole
e non l’ho amato il mio dolore
e adesso canto sola.
Come se fosse facile
convincersi
a non ridere troppo
di sé.
Songtekstvertaling
Ik kleed me normaal.
als die weinig fantasie heeft
zoals wie iets plaatst.
en dan hoeft hij niet weg te gaan.
Ik benader de luiken.
Ik voel de wereld geluid maken
en de klokken van een huis
ze stoppen nooit.
En ik vertrouw gemakkelijk
van de schaduwen
dat ik afwezig kan zijn
en zoek geen gezelschap.
en ' s nachts voel ik me goed
de ritmes van mijn eigen hart
en de stemmen van een huis
je leert het nooit.
Ik heb een baan in de buurt.
Ik hou niet van mijn werk.
waarom het mijn ogen verteert
en dan eet het mijn dagen op.
en in dit alles zie
in dit alles niet herinneren
in dit alles niet liefhebben
hier woon ik.
Ik heb geen land om over te dromen.
Ik heb geen stemmen om te volgen.
Ik wacht hier.
Ik heb geen brieven te sturen.
Ik heb geen woorden te leren.
om alleen voor haar te zingen.
Hoe laat vanavond
mijn lunaspina
kom naar het raam.
dat kleine lichtje
kom uit de stilte.
mijn lieve gezelschap.
met mijn vermoeide spieren
Ik wacht hier.
Eh Nee, eh Nee, eh Nee, eh Nee, eh Nee, Ik zou land hebben om van te dromen
Ik moet wat stemmen volgen.
Ik wacht niet echt.
Nee, Ik heb geen brieven te sturen.
Ik moet woorden leren.
niet om alleen voor haar te zingen.
Eh Nee, Ik weet het niet, Ik weet het niet, Ik zou woorden gezegd hebben
Ik hield niet van mijn pijn.
Ik wacht niet echt.
Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.
en ik hield niet van mijn pijn
en nu zing ik alleen.
Alsof het makkelijk was.
overtuig jezelf
lach niet te veel.
zelf.