Fernando Delgadillo — Mensajes (en vivo) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mensajes (en vivo)" van Fernando Delgadillo.
Songteksten
Recorro a diario una franja de costa
De arena blanca de sol y de sal
Que golpea eternamente noche y día
El oleaje del mar
Aquí he venido a dar por accidente
Para afrontar la existencia y azar
Que lleve el náufrago de sus anhelos
Y la tempestad
Mis caminatas se han vuelto el objeto
De cada mañana que salgo a buscar
En la distancia la vela de un barco
Que algún día vendrá
Le di por nombre «la Isla del Olvido»
Y entre otras cosas me puse a juntar
La variedad de formas de botellas
Que abandona el mar
Y así encontrando ya hace mucho tiempo
En una de ellas me hallé esta señal:
«sigo esperado por ti cada ocaso
En el mismo lugar»
La nota no tenía firma ni fecha
Como tampoco marcaba un lugar
E imaginé que encontraba en el mundo
Otro náufrago más
«Sin tiempo y firma y de ninguna parte
Te salgo a buscar»
Decía el mensaje en la misma botella
Que devolví al mar
Así mi vida en la Isla del Olvido
Adonde cantan las olas del mar
Abandonando maderos sin tiempo
Y sueños sin hogar
De arena blanca en la noche estrellada
De luminosas mañanas sin más
Que andar dejando en la arena mis huellas
Que el mar borrará
Siempre esperando el ala de una vela
Que me quisiera a su viaje invitar
Hallar los restos de aquellos
Que ya no han vuelto a navegar
Se sigue aquí sólo que hace algún tiempo
Que extrañamente he empezado a encontrar
Mensajes de otros naufragios que han visto
Una vela en la mar
Y así como ellos llegan a mi playa
Cada crepúsculo vuelvo a lanzar
A un mensajero nombrando un anhelo
Que tarda en llegar
Junto con unas palabras de aliento
Que escribo a quien las pudiera encontrar
En el mensaje que en esta botella
Confiamos al mar
Songtekstvertaling
Ik reis elke dag een strook kust
Van wit zand van zon en zout
Dat slaat eeuwig nacht en dag
De golven van de zee
Hier kwam ik om per ongeluk te geven.
Om het bestaan en de kans onder ogen te zien
Moge ze de schipbreukeling van haar verlangens dragen.
En de storm
Mijn wandelingen zijn het object geworden
Elke ochtend ga ik op zoek.
In de verte het zeil van een schip
Dat op een dag zal komen
Ik noemde het " het eiland van vergetelheid»
En onder andere begon ik te verzamelen
De verscheidenheid aan flesvormen
De zee verlaten
En zo vond ik al lang geleden
In een van hen vond ik dit bord.:
"Ik blijf elke zonsondergang op je wachten
Op dezelfde plaats»
Het briefje had geen handtekening of datum
Omdat het geen plek markeerde
En ik stelde me voor dat ik vond in de wereld
Nog een schipbreukeling
"Geen tijd en handtekening en nergens
Ik ga je halen.»
Het bericht zat in dezelfde fles.
Dat ik terugkeerde naar de zee
Dus mijn leven op het eiland van vergetelheid
Waar de golven van de zee zingen
Het bos verlaten zonder tijd
En dakloze dromen
Van wit zand in de Sterrennacht
Van heldere ochtenden zonder meer
Die wandeling in het zand mijn voetafdrukken
Dat de zee zal wissen
Altijd wachten op de vleugel van een kaars
Dat ik je wil uitnodigen voor je reis.
Vind de resten van die
Dat ze niet langer hebben gezeild
Het is hier nog maar een tijdje geleden.
Die ik vreemd genoeg begon te vinden
Berichten van andere scheepswrakken die je hebt gezien
Een zeil op zee
En net als ze naar mijn strand komen
Elke schemering gooi ik weer
Naar een boodschapper die een verlangen noemt
Het kost tijd om aan te komen
Samen met een paar woorden van aanmoediging
Dat ik iedereen schrijf die ze kan vinden.
In de boodschap dat in deze fles
We vertrouwen op de zee