Fernando Delgadillo — A Mi Cerrada songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Mi Cerrada" van Fernando Delgadillo.
Songteksten
Miscellaneous
A Mi Cerrada
Llegué cuando todo era un campo sin fin
y la cerrada limitaba el jardín
de mi casa como una extensión
de concreto que marcaba un camino
hacia el mundo.
Y cuando o paraba de lloviznar
mi bicicleta junto a las de otros mas
me llevaba y sacaba del lodo
y la calle era todo un océano
que había que cruzar.
Cuando la calle se llenó de muchachos
y los terrenos de casas y cuartos
con gente decente
pero indiferente a la mía
pensaba que un día volvería a ser igual.
Y es que pasó a ser zona residencial
con autos nuevos y calles de asfalto
y a mí me daba nostalgia
mirar mi cerrada
tan quieta y callada
que ahora era lugar de reunión
de un montón de chicos engreídos
que hablaban de un mundo
tan desconocido por mí
que sentí que debía ser así.
Tuve una novia en un verano de sol
me incorporé con la civilización
al amor y a otros simples momentos
que cubren el tiempo del chico mayor,
recuerdo cuando volvía de trabajar
mi casa era una luz en la obscuridad
y a mi cerrada una calle privada
donde podía hundirme en la noche al llegar.
Y entonces me vinieron a buscar
la calle, la noche y lo que hay detrás
bajo este cielo tan triste
que siempre se viste de gris al clarear
y me habitué al ronroneo vagabundo
del tráfico aéreo, a ese rumor callejero
de los autos que exhaustos discurren
y nunca descansan.
La ciudad es una obscura calle eterna
plagada de extraños que pasan de largo
es la estación cerrada de un metro
que no va a ningún lado,
es un lugar solitario.
Por eso a veces pienso en escapar
pero a mi casa la rodeó la ciudad
y a mí me ató para siempre
a sus calles de luz mortecina
que anda en las esquinas.
Hace algún tiempo a mi vuelta
veía a mi cerrada vieja, reservada y tranquila
pero hoy que la he visto bien, no hallé
mas que un callejón sin salida,
un callejón sin salida.
Songtekstvertaling
Uiteenlopende
Naar Mijn Gesloten
Ik kwam aan toen alles een eindeloos veld was.
en de gesloten tuin beperkte zich.
van mijn huis als verlengstuk
beton dat een pad markeerde
op de wereld.
En toen het stopte met regenen
mijn fiets samen met die van anderen meer
hij haalde me uit de modder.
en de straat was een oceaan
dat we moesten oversteken.
Toen de straat vol zat met jongens
en het land van huizen en kamers
met fatsoenlijke mensen
maar onverschillig tegenover de mijne
Ik dacht dat ik op een dag weer hetzelfde zou zijn.
En het werd een woonwijk
met nieuwe auto ' s en asfaltstraten
en ik had heimwee.
let op mijn gesloten
zo stil en stil
dat was nu een ontmoetingsplaats.
van een stel zelfvoldane jongens.
dat ze over een wereld spraken
zo onbekend voor mij
dat ik dacht dat het zo moest zijn.
Ik had een vriendin op een zonnige zomer
Ik ben bij de beschaving gegaan.
om lief te hebben en andere eenvoudige momenten
dat dekt de tijd van de oudere jongen.,
Ik herinner me dat ik terugkwam van mijn werk.
mijn huis was een licht in het donker
en naar mijn gesloten privé-straat
waar ik kon zinken in de nacht toen ik aankwam.
En toen kwamen ze me zoeken.
de straat, de nacht en wat er achter zit
onder deze trieste hemel
dat kleedt zich altijd in grijs als het licht wordt
en ik raakte gewend aan de zwerver
van het luchtverkeer tot dat straatgerucht.
van de uitgeputte auto ' s
en ze rusten nooit.
De stad is een eeuwige donkere straat
doorzeefd met vreemden die voorbij komen.
het is het gesloten station van een metro
dat gaat nergens heen.,
het is een eenzame plek.
Daarom denk ik er soms aan om te ontsnappen.
maar mijn huis was omringd door de stad
en hij bond me voor altijd vast
naar de straten van het dode licht
hij loopt in de hoeken.
Enige tijd geleden op de terugweg
Ik zag mijn gesloten oude vrouw, stil en stil
maar vandaag dat ik haar goed heb gezien, vond ik niet
meer dan een dood spoor,
impasse.