Fernandel — Les gens riaient songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les gens riaient" van Fernandel.
Songteksten
Je ne sais pas pourquoi, quand je parlais, les gens riaient
Je ne sais pas pourquoi, depuis toujours, c'était comme ça
A l'école, déjà tout enfant,
Lorsque je répondais: «Présent !»
Toute la classe, riait, riait !
Et ces rires, me rendaient triste…
Mais la vie n’est pas une scène
Et souvent j’avais de la peine
Et les gens, qui riaient sans savoir
C’est bizarre…
Comme tout le monde, j’ai eu vingt ans,
Je suis parti au régiment,
Tous mes copains, riaient, riaient !
Et ces rires, me rendaient triste…
J'étais toujours sur la sellette,
Comme un troupier d’une opérette.
Les gens riaient sans savoir,
C’est bizarre…
Puis un jour, j’ai connu l’amour,
J’ai dit: «Je t’aimerai toujours !»
Mais la fille, riait, riait !
Et ses rires m’ont rendu triste…
J’me suis dit: «T'as pas trop de veine.»
Mais j’ai eu beaucoup de la peine.
Les gens riaient de me voir,
C’est bizarre…
Un jour j’en ai fait mon métier
Un peu forcé, presque obligé,
Et le public, riait, riait !
Et je n'étais plus triste !
J’avais trouvé mon existence
Et quelquefois quand je repense
Aux gens qui riaient de me voir
C’est bizarre…
Maintenant, je sais pourquoi, quand je parlais, les gens riaient
Maintenant, je sais pourquoi, quand j’suis heureux comme ça
Songtekstvertaling
Ik weet niet waarom, toen ik praatte, lachten mensen
Ik weet niet waarom het altijd zo is geweest.
Op school, al een kind,
Toen ik zei, "presenteer !»
De hele klas, lachte, lachte !
En dat gelach maakte me verdrietig…
Maar het leven is geen scène.
En vaak had ik problemen.
En mensen die lachten zonder het te weten.
Het is raar.…
Net als iedereen was ik twintig.,
Ik ging naar het regiment.,
Al mijn vrienden, lachten, lachten !
En dat gelach maakte me verdrietig…
Ik zat altijd op het harnas.,
Als een kudde van een operette.
Mensen lachten zonder het te weten.,
Het is raar.…
Op een dag kende ik de liefde,
Ik zei: "Ik zal altijd van je houden !»
Maar het meisje, lachte, lachte !
En zijn gelach maakte me verdrietig…
Ik dacht, " je hebt niet te veel aderen.»
Maar ik had veel problemen.
Mensen lachten me uit.,
Het is raar.…
Op een dag maakte ik het mijn werk
Een beetje geforceerd, bijna gedwongen.,
En het publiek, lachte, lachte !
En ik was niet meer verdrietig !
Ik had mijn bestaan gevonden.
En soms als ik terugdenk
Op mensen die me uitlachten.
Het is raar.…
Nu Weet ik waarom, toen ik praatte, mensen lachten
Nu Weet ik waarom, als ik zo gelukkig ben.