Fen — The gibbet elms songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The gibbet elms" van Fen.
Songteksten
We have stood for centuries*
Sentinels that frame the sky
We have felt the exhalation
Of souls passed under us We have trembled in the cold winds
That lash the soils of death
We have drawn upon the poisoned strength
Of earth steeped in sorrow
Our limbs have twitched and quivered
To the sound of myriad snapping necks
Our roots remained anchored and unmoved
To the whispers of ending that clamour within
All now is silent and still
Yet resting not are the echoes of the lost
As twilight descends and the murders wheel to roost
The fallen rise again like mist
To drape once more from our arms
Like the rotting sails of a long-abandoned vessel
The scars of time have reaved their pain not
As the land sings its death-song again
We have stood for centuries
Sentinels that frame the sky
We have drawn upon the poisoned strength
Of earth steeped in sorrow
A final threnody for a forlorn convoy
That wanders, lost, in this bleak labyrinth
Condemned to the aether beyond time
A memorial pain unyielding that seeps into our souls
Songtekstvertaling
We staan al eeuwen*
Sentinels die de hemel in beeld brengen
We hebben de uitademing gevoeld.
Van de zielen die onder ons kwamen hebben we beven in de koude wind
Die de bodem van de dood strelen
We hebben de vergiftigde kracht gebruikt.
Van de aarde doordrenkt van verdriet
Onze ledematen trillen en trillen.
Op het geluid van myriad die halzen breekt
Onze wortels bleven verankerd en onbeweeglijk.
Op het gefluister van het beëindigen van die schreeuw binnenin
Alles is nu stil en stil
Maar rusten zijn niet de echo ' s van de verlorenen
Als de schemering valt en de moorden op rolletjes lopen
De gevallen herrijzen als mist
Om opnieuw uit onze armen te draperen
Zoals de rottende zeilen van een lang verlaten schip.
De littekens van de tijd hebben hun pijn gewekt niet
Als het land zijn doodslied weer zingt
We staan al eeuwen
Sentinels die de hemel in beeld brengen
We hebben de vergiftigde kracht gebruikt.
Van de aarde doordrenkt van verdriet
Een laatste threnody voor een verloren konvooi.
Dat dwaalt, verloren, in dit sombere labyrint
Veroordeeld tot het uitspansel na de tijd
Een gedenkwaardige pijn die in onze zielen sijpelt.