Fen — Bereft songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Bereft" van Fen.
Songteksten
Alone…
Hollow…
Ashen.
Life promises only death.
And thus I am again sentenced to solitude,
In silent contemplation, a vision framed in grey
Falls upon world-weary eyes and brings torpor.
The years behind left drained and colourless.
I look within to fan the embers,
Charred and enervated beyond recall to flame.
For so long, I have journeyed, one weary step upon another,
The dust of a decade’s failures ground underfoot.
And so I fix my gaze to myriad desolation.
The harsh wind punished a frail simulacra
On the precipice of spiritual oblivion,
Without and within only ashes remain.
As the elements now I shall be.
As one with the enduring stone and the onrishing waters of wild rivers.
As one with the burnished hue of the dawn
And the misty closure of the twilit evenfall.
To cross the foils and stygian peatfields.
To stride unfeeling towards the eternal periphery.
These bitter lands have borne witness to so much
That I now embrace within a lonely
And burned-out will.
When only distant memories chime across a spiritual vacuum,
The last vestiges of life long since extinguished.
A dying visage whipped by storms charged with the stench of despair.
The entirety of my essence, the nucleus of my humanity now scoured.
I am Bereft.
Songtekstvertaling
Alleen…
Hol…
Asgrauw.
Het leven belooft alleen de dood.
En zo ben ik weer veroordeeld tot eenzaamheid.,
In stille bezinning, een visioen in het grijs
Valt op wereldmoede ogen en brengt slaap.
De jaren achter gelaten leeg en kleurloos.
Ik kijk naar binnen om de sintels te ventileren.,
Verkoold en ontstoken zonder terug te roepen tot vlam.
Zo lang heb ik gereisd, de ene vermoeide stap op de andere.,
Het stof van tien jaar mislukkingen onder de voet gelopen.
En dus richt ik mijn blik op myriad desolation.
De harde wind strafte een zwakke simulacra.
Op de afgrond van spirituele vergetelheid,
Zonder en binnen blijft alleen As over.
Zoals de elementen nu zullen zijn.
Als één met de blijvende steen en de wateren van wilde rivieren.
Als een met de brandende tint van de dageraad
En de mistige sluiting van de twilit evenfall.
Om de foils en stygian peatfields over te steken.
Ontvouwen naar de eeuwige periferie.
Deze bittere landen hebben zoveel meegemaakt.
Dat ik nu omhels in een eenzame
En uitgebrande will.
Als alleen verre herinneringen door een spiritueel vacuüm gaan.,
De laatste overblijfselen van het leven zijn al lang uitgedoofd.
Een stervend gezicht, geslagen door stormen, geladen met de stank van wanhoop.
Het geheel van mijn essentie, de kern van mijn menselijkheid is nu verdwenen.
Ik ben beroofd.