Fen — A waning solace songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A waning solace" van Fen.
Songteksten
Nothing that breathed disturbs this enclave*
As the monolithic cosmic millstone
Grinds ever onwards
Crushing meaning beneath cold stone
It is here that I lie
At one with the darkness
Where timelessness breeds tranquillity
And the ravages of frailty thrash
Against the walls
Of a reality long ago
Fractured and scattered
And yet… so slowly
It starts to slip away
(draining, sinking)
My strength weakens
With each shuddering breath
With the fading of the mists
And the dying howls
Of the withering wilderness
Wreathed in decay
Solitude is torn away
My cries pierce the silence like arrows
As this refuge is rent asunder
The fragile fabric collapses
Realisation wracks the spirit
And I stare into the glittering eyes
Of yet more unbridled sufferance
Rending me As this solace wanes, the wind grows colder
This once-verdant landscape now stands
Stooped and alien, stripped of spirit
Nothing remains to soothe a lamenting soul
What was once mine is no more
Ripped open and naked, I bleed
Beneath the wanton iron skies
That pour misery onto a hapless thrall
My nothingness exposed to all…
(So little now still stands
Scorched earth and desolation and legacy of shame
For which I now pass judgement through the vessels
Of a new and forlorn Epoch)
Songtekstvertaling
Niets dat ademde verstoort deze enclave.*
Als de monolithische kosmische molensteen
Steeds verder slijpen
Verpletterende Betekenis onder koude steen
Hier lieg ik.
Eén met de duisternis
Waar tijdigheid leidt tot rust
En de verwoestingen van broze afranselingen
Tegen de muren
Van een realiteit lang geleden
Gebroken en verstrooid
En toch ... zo langzaam
Het begint weg te glippen.
(aftappen, zinken))
Mijn kracht verzwakt
Met elke trillende adem
Met het vervagen van de mist
En de stervende huilt
Van de verschroeide wildernis
Ontwaterd in verval
Eenzaamheid is weggerukt
Mijn kreten doorboren de stilte als pijlen
Als dit toevluchtsoord wordt verscheurd
Het fragiele Weefsel stort in.
Realisatie wracks the spirit
En ik staar in de glinsterende ogen
Van nog meer ongebreideld lijden
Als deze troost afneemt, wordt de wind kouder.
Dit eens-verdant landschap staat nu
Gestoopt en buitenaards, ontdaan van geest
Er is niets meer om een lamme ziel te kalmeren.
Wat ooit van mij was, is niet meer.
Opengereten en naakt, Ik bloed
Onder de moedwillige ijzeren lucht
Die ellende over een ongelukkige thrill gieten
Mijn niets blootgesteld aan alles.…
(Zo weinig nu nog staat
Verschroeide aarde en verwoesting en erfenis van schaamte
Waarvoor ik nu oordeel door de schepen
Van een nieuw en verloren Tijdperk)