Falconer — We Sold Our Homesteads songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "We Sold Our Homesteads" van Falconer.
Songteksten
We sold our homesteads and started on our way
just like the birds will fly when autumn is here to stay.
One day they will return, come spring again that’s when.
But we will never see our native country again.
At first we travelled through the English countryside
on tracks and on wagons as quickly as birds would fly.
It was a lovely sight to see the land at last
but all the glorious sights kept flashing by too fast.
And later when we came to Liverpuddlian bay
the tears of regret finally started to have their say.
The hearts then started burning in each and everyone
we only talked of Sweden that used to be our home.
We all were packed together in one unhealthy cave
it was as if we’d stepped into an open grave.
The food that we had brought from blessed Swedish land
was suddenly forbidden and taken from our hand.
And when we had been sailing for just a week or two
a horrid kind of darkness was clouding our view.
We couldn’t see each other and hardly breathe or walk
it was a gruesome anguish for all people aboard.
The air was filled with hunger and drenched in wretched cries,
the howling and the noises would pierce right through the skies
and death became the ruler that forces us to our knees.
The dead were buried in the horrid fathom of the seas.
Songtekstvertaling
We verkochten onze huizen en begonnen onderweg.
net zoals de vogels zullen vliegen als de herfst hier is om te blijven.
Op een dag komen ze terug, en dan is het weer lente.
Maar we zullen ons vaderland nooit meer zien.
Eerst reisden we door het Engelse platteland.
op sporen en op wagens zo snel als vogels zouden vliegen.
Het was een prachtig gezicht om eindelijk het land te zien.
maar al het glorieuze zicht bleef te snel voorbij flitsen.
En later toen we naar Liverpuddlian bay kwamen
de tranen van spijt begonnen eindelijk hun zegje te doen.
Toen begonnen de harten in iedereen te branden.
we hadden het alleen over Zweden dat vroeger ons thuis was.
We zaten allemaal samen in een ongezonde grot.
het was alsof we in een open graf waren gestapt.
Het voedsel dat we hadden meegebracht uit gezegend Zweeds land
werd plotseling verboden en uit onze hand genomen.
En toen we een week of twee zeilden
een afschuwelijk soort duisternis vertroebelde ons zicht.
We konden elkaar niet zien en nauwelijks ademen of lopen
het was een gruwelijke angst voor alle mensen aan boord.
De lucht was gevuld met honger en doordrenkt met ellendige kreten,
het gehuil en de geluiden zouden dwars door de lucht gaan.
en de dood werd De heerser die ons op de knieën dwingt.
De doden werden begraven in het vreselijke vademom van de zee.