Faith — The Trauma Coil songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Trauma Coil" van Faith.
Songteksten
Another night down on the catherine wheel
Drawn into a corner
A symphony of resounding shrieks in my head
I court a sure, sudden death
But give no quarter
A paper soul tears the heart from the mind
Searing is the morning, a tenement of lights
Lost inside the attic
On the floor again with a head full of rain
Wander with the shadows of shelter and smiles
Bleeding in a stairwell
Fever-staggered steps and a mouth so dry
Three liquid words collapse
Blind and chasing sirens
Five years of night time and a heart made of tin
Allow your sympathies the length of a table
I recognize no brother
Lash out at their smiles and walk in through their eyes
As my knowledge, does the knowing
Split my being from past days
In decision, in departing
In the severance of old ways
With precision, in my silence
I perceive the bitter still
Imposition, these young calling
Withered kisses, or the kill?
Together we stand
We stand so still
Indifference, hollow laughter
Bathes the walls of this lost home
So futile, all attempts
Affectations, long to roam
Ever spinning, vile actress
Answered blindly to the call
The price, child yet again we sit
And watch our private rome fall
I am not well
No, not well at all
Songtekstvertaling
Nog een nacht op het catherine wiel
In een hoek getrokken
Een symfonie van klinkende kreten in mijn hoofd
Ik pleit een zekere, plotselinge dood
Maar geef geen genade.
Een papieren ziel scheurt het hart uit de geest
Searing is the morning, a tenement of lights
Verloren op zolder
Weer op de grond met een hoofd vol regen
Zwerf door de schaduwen van beschutting en glimlach
Bloeding in een trappenhuis
Koortsstappende stappen en een droge mond
Drie vloeibare woorden ineenstorten
Blind en achter sirenes aan
Vijf jaar nacht en een hart gemaakt van tin
Laat uw sympathie de lengte van een tafel
Ik herken geen broer.
Haal uit naar hun glimlach en loop naar binnen door hun ogen
Zoals ik weet, is het weten
Splitste mijn wezen van de afgelopen dagen
Bij besluit, bij vertrek
In de scheiding der oude wegen
Met precisie, in mijn stilte
Ik zie de bittere stilte
Opdringen, deze jonge roeping
Verwelkte kussen, of het doden?
Samen staan we
We staan zo stil.
Onverschilligheid, holle lach
Baadt de muren van dit verloren huis
Zo zinloos, alle pogingen
Affections, long to roam
Altijd draaiende, verachtelijke actrice
Blind beantwoord aan de oproep
De prijs, kind we zitten weer
En onze soldaat rome zien vallen
Ik voel me niet goed.
Nee, helemaal niet goed.