Fabrizio De Andrè — Il Ritorno Di Giuseppe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Ritorno Di Giuseppe" van Fabrizio De Andrè.
Songteksten
Stelle, già dal tramonto,
si contendono il cielo a frotte,
luci meticolose
nell’insegnarti la notte.
Un asino dai passi uguali,
compagno del tuo ritorno,
scandisce la distanza
lungo il morire del giorno.
Ai tuoi occhi, il deserto,
una distesa di segatura,
minuscoli frammenti
della fatica della natura.
Gli uomini della sabbia
hanno profili da assassini,
rinchiusi nei silenzi
d’una prigione senza confini.
Odore di Gerusalemme,
la tua mano accarezza il disegno
d’una bambola magra,
intagliata del legno.
«La vestirai, Maria,
ritornerai a quei giochi
lasciati quando i tuoi anni
erano così pochi.»
E lei volò fra le tue braccia
come una rondine,
e le sue dita come lacrime,
dal tuo ciglio alla gola,
suggerivano al viso,
una volta ignorato,
la tenerezza d’un sorriso,
un affetto quasi implorato.
E lo stupore nei tuoi occhi
salì dalle tue mani
che vuote intorno alle sue spalle,
si colmarono ai fianchi
della forma precisa
d’una vita recente,
di quel segreto che si svela
quando lievita il ventre.
E a te, che cercavi il motivo
d’un inganno inespresso dal volto,
lei propose l’inquieto ricordo
fra i resti d’un sogno raccolto.
Songtekstvertaling
Sterren, Al vanaf zonsondergang,
ze vechten in drommen tegen de hemel.,
zorgvuldige lichten
ik leer het je ' s nachts.
Een ezel met gelijke stappen,
metgezel van uw terugkeer,
markeer de afstand
op de sterfdag.
In uw ogen, de woestijn,
een stuk zaagsel,
kleine fragmenten
van de vermoeidheid van de natuur.
De mannen van het zand
ze hebben moordprofielen.,
gesloten in stilte
uit een gevangenis zonder grenzen.
Geur van Jeruzalem,
je hand streelt de tekening.
van een magere Pop.,
gekerfd hout.
"Je zult haar aankleden, Maria,
je gaat terug naar die spelletjes.
vertrek wanneer je jaren
ze waren zo weinig.»
En ze vloog in je armen
als een zwaluw,
en haar vingers als tranen,
van je wimper naar je keel,
ze suggereerden in het gezicht,
eenmaal genegeerd,
de tederheid van een glimlach,
een bijna gesmoorde genegenheid.
En de verbazing in je ogen
rose uit je handen
dat vouwt rond zijn schouders,
ze bedekten hun heupen.
precieze vorm
van een recent leven,
van dat geheim dat onthuld wordt
als de buik opstijgt.
En voor jou, dat je op zoek was naar de reden
van een bedrog dat niet tot uitdrukking komt in het gelaat,
ze stelt de rusteloze herinnering voor.
tussen de resten van een verzamelde droom.