Fabrizio De Andrè — Disamistade songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Disamistade" van Fabrizio De Andrè.
Songteksten
Che ci fanno queste anime
davanti alla chiesa
questa gente divisa
questa storia sopspesa
a misura di braccio
a distanza di offesa
che alla pace si pensa
che la pace si sfiora
due famiglie disarmate di sangue
si schierano a resa
e per tutti il dolore degli altri
èdolore a metà
si accontenta di cause leggere
la guerra del cuore
il lamento di un cane abbattuto
da un’ombra di passo
si soddisfa di brevi agonie
sulla strada di casa
uno scoppio di sangue
un’assenza apparecchiata per cena
e a ogni sparo all’intorno
si domanda fortuna
che ci fanno queste figlie
a ricamare a cucire
queste macchie di lutto
rinunciate all’amore
fra di loro si nasconde
una speranza smarrita
che il nemico la vuole
che la vuol restituita
e una fretta di mani sorprese
a toccare le mani
che dev’esserci un modo di vivere
senza dolore.
Una corsa degli occhi negli occhi
a scoprire che invece
èsoltanto un riposo del vento
un odiare a metà
e alla parte che manca
si dedica l’autorità
che la disamistade
si oppone alla nostra sventura
questa corsa del tempo
a sparigliare destini e fortuna
che fanno queste anime
davanti alla chiesa
questa gente divisa
questa storia sospesa.
Songtekstvertaling
Wat doen die zielen ons aan?
voor de kerk
deze verdeelde mensen
dit verhaal gaat over uitgaven
arm omvang
remote offense
dat er aan vrede wordt gedacht
moge vrede je raken.
twee ongewapende families van bloed.
ze kiezen de kant van overgave.
en voor alle pijn van anderen
is pijn in de helft
het is tevreden met lichte oorzaken
de oorlog van het hart
de klaagzang van een neergedaalde hond
uit een schaduw
het is tevreden met korte kwellingen
op weg naar huis
een uitbarsting van bloed
een afwezigheid voor het diner
en elk schot rond
je vraagt je geluk af
wat doen die dochters met ons?
om te borduren om te naaien
deze rouwplekjes
geef de liefde op
tussen hen verbergt hij zich.
een verloren hoop
dat de vijand haar wil.
wie wil het terug?
en een vlaag van verbaasde handen
handen aanraken
dat er een manier van leven moet zijn
geen pijn.
Een rush van ogen in de ogen
om dat te ontdekken
het is gewoon een rest van de wind.
een haat in de helft
en het ontbrekende deel
wijdt gezag
dat de disamistade
hij verzet zich tegen ons ongeluk.
deze race van de tijd
het ontsteken van lot en geluk
wat doen deze zielen?
voor de kerk
deze verdeelde mensen
dit geschorste verhaal.