Extremoduro — ¡Qué sonrisa tan rara! songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "¡Qué sonrisa tan rara!" van Extremoduro.
Songteksten
Tu mirada
Envasada al vacío como una mermelada
Solamente necesito una tostá'
Que me la encuentro por debajo de tus bragas
Y si huele a quemao': soy yo
Adivina
¿Cuánto tiempo hace que yo ya no follaba?
Me abrazaste y se me puso dura
Yo ya empiezo a notar desbordarse:
Los pantanos de toa Extremadura
Disimula
Que ha parado la guardia civil
¿Y dónde coño he puesto el pantalón?
Destrozaron nuestra intimidad
Pa' pedir la documentación
¡Tanta curva!
Y las vueltas que nos dió el amor
Se debió mover el Amonal
Y al meter la napia en el camión
A tomar por culo dos y dos
Dejadme de hablar
No me hace reír
La gente normal se podía morir
¡Qué sonrisa tan rara!
Cada mañana
Bajo al infierno y el diablo me lee cuentos
Yo solo canto y digo que son poesías
Y al momento me levanto de la cama
Y al cuarto de hora no tengo ganas de na'
Hago un esfuerzo
Pa' respirar pa' fuera y luego pa' por dentro
Pa' reventar haciendo mucho ruido
Hay quien pensaba que era un nuevo Dios naciendo
Y era un peo' de un exquisito cocido
Dejadme de hablar
No me hace reír
La gente normal se podía morir
¡Qué sonrisa tan rara!
Songtekstvertaling
Uw blik
Vacuüm verpakt als een jam
Ik wil alleen een toast uitbrengen.
Dat ik het onder je slipje vind
En als het naar quemao ruikt, ben ik het.
Doe een gok.
Hoe lang heb ik niet geneukt?
Je omhelsde me en ik werd stoer.
Ik begin al een overloop te merken.:
De moerassen van Toa Extremadura
Verbergen
Dat heeft de Burgerwacht tegengehouden.
En waar heb ik verdomme mijn broek gelaten?
Ze hebben onze privacy vernietigd.
Om documentatie te vragen
Zoveel kromming!
En de wendingen die liefde ons gaf
De Amonale moet verhuisd zijn.
En de napia in de truck leggen.
Om de kont twee en twee te nemen
Hou op met praten.
Het maakt me niet aan het lachen.
Normale mensen kunnen sterven.
Wat een rare glimlach.
Elke ochtend
Ik ga naar de hel en de duivel leest me verhalen voor
Ik zing en zeg dat het Poëzie is.
En op dit moment kom ik uit bed.
En op het kwartier voel ik me niet als na.
Ik doe m ' n best.
PA 'adem pa' buiten en dan pa ' binnen
Pa barst van het lawaai.
Er zijn mensen die dachten dat hij een nieuwe God was die geboren werd.
En het was een peo ' van een voortreffelijk gekookt
Hou op met praten.
Het maakt me niet aan het lachen.
Normale mensen kunnen sterven.
Wat een rare glimlach.