Евгений Гришковец — Эхо songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Эхо" van Евгений Гришковец.
Songteksten
Сколько телефонных номеров ты помнишь наизусть, каких-то важных для тебя
номеров? А сколько номеров в твоей записной книжке? Сколько? Да это неважно,
какая разница! Какой бы номер ты ни набрал, кто-то тебе обязательно ответит,
ответит обязательно!
Ошибиться невозможно — кто-то ответит. Обязательно. Пусть это будет
автоответчик или голос оператора — но голос. Голос!
А если кто-то случайно набрал твой номер, они же ведь тоже не ошиблись.
Интересно, как они могут ошибиться, ведь ответил же ты? Они же позвонили тебе!
Кто же ответил? Это ты ответил. Они услышали твой голос.
Слышишь? Ты послушай! Послушай, слышишь? Тишины нет. В этом городе её не бывает
и быть не может, и даже в самом гулком переулке ночью — кажется,
что было тихо — крикни, и прозвучит эхо. Но это было не эхо, это крикнули
другие люди, крикнули даже не в ответ, а просто потому, что им показалось в эту
секунду, что стало слишком тихо в этом городе. Ты услышал не эхо,
ты услышал голоса.
Видишь свою тень, длинную или короткую? Так вот, запомни, это была не тень.
В этом городе нет теней. Это был другой человек, которому показалось,
что ты — его тень.
Спеши, скорей, скорей, здесь нужно спешить!
Сколько раз в этом городе ты сможешь рассказать свежий анекдот? Сколько?
Да только один раз, только раз, потому что через минуту ты услышишь этот же
анекдот от кого-то другого, только будет уже не смешно. Совсем не смешно.
А ты успел, и поэтому все смеялись. Смеялся весь город, смеялись даже те,
кого ты не знаешь.
А когда ты будешь плакать в этом городе, кто знает, может быть, ты в этот
момент будешь оплакивать чьё-то горе, неизвестное тебе горе, неизвестных людей.
Город плачет — как ты можешь быть в стороне? Послушай. Послушай! Прислушайся…
Слышишь?
А летом город начинает раздеваться. Чудесные девушки снимают с себя почти всё.
Они остаются только в лоскутках прозрачных тканей, и эти лоскутки развеваются
на горячем городском ветру. А знаешь, для кого они раздеваются? Они же
раздеваются не просто так, нет, они делают это для тебя, для тебя лично.
И запомни — они все здесь живут. Все эти чудесные женщины живут здесь. Слышишь.
. Слышишь, как они дышат? Слышишь, как взлетают и опускаются их ресницы?
Слышишь, как где-то падает на пол последняя одежда, где-то там, на окраине?
Послушай.
Послушай, как отчаянно громко звучит музыка в этом городе, это там, где-то там,
глубоко под землей, в переполненном вагоне метро кто-то включил плейер,
и в его маленьких наушниках звучит твоя любимая песня.
Ты понял, да?
Твоя любимая песня.
В чьих-то ушах.
Громко.
Невыносимо.
Songtekstvertaling
Hoeveel telefoonnummers herinner je je uit je hoofd, enkele belangrijke voor jou
nummers? Hoeveel nummers staan er in je adresboek? Hoeveel? Het maakt niet uit.,
wat een verschil! Het maakt niet uit welk nummer je belt, iemand zal je antwoorden.,
het zal zeker reageren!
Je kunt geen fout maken — iemand zal antwoorden. Noodzakelijkerwijs. Laat het zijn
een antwoordapparaat of de stem van een operator, maar een stem. Stem!
En als iemand per ongeluk je nummer heeft gedraaid, hebben ze ook geen fout gemaakt.
Ik vraag me af hoe ze het mis kunnen hebben, omdat je antwoordde? Ze hebben je gebeld.
Wie nam op? Dat heb je beantwoord. Ze hoorden je stem.
Hoor je me? Luister! Luister, hoor je me? Er is geen stilte. Het gebeurt niet in deze stad.
en dat kan niet, en zelfs in de meest echoende steeg ' s nachts-het lijkt,
wat was stil-schreeuwen, en de echo zal klinken. Maar het was geen echo, het was een schreeuw.
andere mensen schreeuwden, zelfs niet in antwoord, maar gewoon omdat het leek hen op dit moment
Het spijt me dat het te stil is in deze stad. Je hoorde geen echo.,
je hoorde stemmen.
Zie je je schaduw, lang of kort? Het was geen schaduw.
Er zijn geen schaduwen in deze stad. Het was een andere persoon die dacht,
dat jij zijn schaduw bent.
Schiet op, schiet op, schiet op, je moet opschieten hier!
Hoe vaak kun je in deze stad een nieuwe grap vertellen? Hoeveel?
Ja, maar één keer, want in een minuut zul je dezelfde horen.
een anekdote van iemand anders, maar het zal niet meer grappig zijn. Helemaal niet grappig.
En dat deed je, en daarom lachte iedereen. De hele stad lachte,zelfs de mensen die er waren lachten.
die je niet kent.
En als je huilt in deze stad, wie weet, misschien zit je in deze
je zult rouwen om iemands verdriet, onbekend verdriet, onbekende mensen.
De stad huilt. hoe kun je aan de zijlijn staan? Luisteren. Luister! Gehoor…
Hoor je me?
En in de zomer begint de stad zich uit te kleden. Prachtige meisjes doen bijna alles uit.
Ze blijven alleen achter in pleisters van transparante weefsels, en deze pleisters flapperen
in de hete stadwind. Weet je voor wie ze zich uitkleden? Zij zijn
ze kleden zich om een reden uit, nee, ze doen het voor jou, voor jou persoonlijk.
En denk eraan, ze wonen hier allemaal. Al deze prachtige vrouwen wonen hier. Horen.
Hoor je ze ademen? Hoor je hun wimpers opstaan en vallen?
Hoor je de laatste van je kleren op de grond vallen, ergens aan de rand van de stad?
Luisteren.
Luister naar hoe wanhopig de muziek is in deze stad, het is daarbuiten, ergens daarbuiten,
diep onder de grond, in een drukke metro, iemand keerde zich tegen een Walkman,
en je favoriete liedje speelt in zijn kleine koptelefoon.
Dat begrijp je toch wel?
Je favoriete liedje.
In iemands oren.
Luid.
Ondraaglijk.