Erutan — The willow maid songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The willow maid" van Erutan.
Songteksten
A young man walked through the forest,
With his quiver and hunting bow.
He heard a young girl singing,
And followed the sound below.
There he found the maiden,
Who lives in the willow.
He called to her as she listened,
From a ring of toadstools red.
'Come with me my maiden,
Come from thy willow bed'
She looked at him serenely
And only shook her head.
'See me now,
A ray of light in the moondance.
See me now,
I cannot leave this place.
Hear me now,
A strain of song in the forest.
Don't ask me,
To follow where you lead.'
A young man walked through the forest,
With a flower and coat of green.
His love had hair like fire,
Her eyes an emerald sheen.
She wrapped herself in beauty,
So young and so serene.
He stood there under the willow,
And he gave her the yellow bloom.
'Girl my heart you've captured,
Oh I would be your groom.'
She said she'd wed him never,
Not near, nor far, nor soon.
'See me now,
A ray of light in the moondance.
See me now,
I cannot leave this place.
Hear me now,
A strain of song in the forest.
Don't ask me,
To follow where you lead.'
A young man walked through the forest,
With an axe sharp as a knife.
I'll take the green-eyed fairy,
And she shall be my wife.
With her I'll raise my children,
With her I'll live my life.
The maiden wept when she heard him,
When he said he'd set her free.
He took his axe and used it,
To bring down her ancient tree.
'Now your willow's fallen,
Now you belong to me.'
'See me now,
A ray of light in the moondance.
See me now,
I cannot leave this place.
Hear me now,
A strain of song in the forest.
Don't ask me,
To follow where you lead.'
She followed him out the forest,
And collapsed upon the earth.
Her feet had walked but a distance,
From the green land of her birth.
She faded into a flower,
That would bloom for one bright eve.
He could not take from the forest,
What was never meant to leave.
Songtekstvertaling
Een jonge man liep door het bos, met zijn koker en jacht boog.
Hij hoorde een jong meisje zingen en volgde het geluid beneden.
Daar vond hij het meisje, die in de wilg woont.
Hij riep naar haar toen ze luisterde, van een ring van toadstools rood.
'Kom met me mee mijn meisje, kom uit uw wilgenbed' ze keek hem sereen aan en schudde alleen haar hoofd.
'Zie me nu, een straal van licht in de beweging.
Als je me nu ziet, kan ik hier niet weg.
Luister naar me, een soort lied in het bos.
Vraag me niet om te volgen waar je naartoe leidt.'Een jonge man liep door het bos, met een bloem en een laag groen.
Zijn liefde had haar als vuur, haar ogen een smaragd glans.
Ze wikkelde zich in schoonheid, zo jong en zo sereen.
Hij stond daar onder de wilg en gaf haar de gele bloem.
Meisje mijn hart heb je gevangen, Oh ik zou je bruidegom zijn. Ze zei dat ze nooit met hem zou trouwen, niet in de buurt, niet ver, niet snel.
'Zie me nu, een straal van licht in de beweging.
Als je me nu ziet, kan ik hier niet weg.
Luister naar me, een soort lied in het bos.
Vraag me niet om te volgen waar je naartoe leidt.'Een jongeman liep door het bos, met een bijl scherp als een mes.
Ik neem de groenogige fee, en zij zal mijn vrouw zijn.
Met haar zal ik mijn kinderen opvoeden, met haar zal ik mijn leven leiden.
Het meisje huilde toen ze hem hoorde, toen hij zei dat hij haar zou bevrijden.
Hij nam zijn bijl en gebruikte het, om haar oude boom neer te halen.
Nu is je wilg gevallen, nu ben je van mij.''Zie me nu, een straal van licht in de beweging.
Als je me nu ziet, kan ik hier niet weg.
Luister naar me, een soort lied in het bos.
Vraag me niet om te volgen waar je naartoe leidt. Ze volgde hem het bos uit en stortte in op de aarde.
Haar voeten hadden slechts een afstand gelopen, van het groene land van haar geboorte.
Ze vervaagde in een bloem, die zou bloeien voor een heldere avond.
Hij kon niet weg uit het bos, wat nooit bedoeld was om weg te gaan.