Eric Andersen — Time Run Like a Freight Train songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Time Run Like a Freight Train" van Eric Andersen.
Songteksten
Outside the rain is falling, the doorways all are filled
With all whose lives just move so slow, leaving only space to fill
Oh, the rain is making patterns now on my windowsill
Of those who never asked to die and were too afraid to kill.
Time run like a freight train, won’t you take me down the line;
There’s so much much I can never say of the ruins left behind.
Oh, my pockets they are empty, there’s so much on my mind.
Time run like a freight train, and take me down the line.
Pamela was anxious I kept her waiting long.
She asked me for a symphony, I only gave her songs,
But I’m weary of these petty wars, I long for perfect sin;
When gravity was my lover and silence was my friend.
But Lila does not care for chains, prefering wind to stone;
Her hungry thighs they sing for me, her mouth moves like a poem.
We’ve loved in green desire’s light so careful not to bruise,
All the secrets we so finely spun, knowing neither likes to lose.
So gather all your shattered mirrors, I’ll take them willingly
To the peddlers and the auction men who will trade them all for dreams,
For there’s nothing left but mercy now for you the one-armed thief;
The poet who pawned his mystery in turn for some relief.
Songtekstvertaling
Buiten de regen valt, de doorgangen zijn allemaal gevuld.
Met iedereen wiens leven zo langzaam beweegt, waardoor er alleen ruimte is om te vullen.
Oh, de regen maakt patronen nu op mijn vensterbank
Van degenen die nooit vroegen om te sterven en te bang waren om te doden.
De tijd loopt als een goederentrein.;
Er is zoveel dat ik nooit kan zeggen over de ruïnes achtergelaten.
Mijn zakken zijn leeg, er is zoveel aan de hand.
De tijd loopt als een goederentrein, en breng me langs de lijn.
Pamela was bang dat ik haar lang liet wachten.
Ze vroeg me om een symfonie, ik gaf haar alleen liedjes,
Maar ik ben moe van deze kleine oorlogen, ik verlang naar perfecte zonde;
Toen zwaartekracht mijn geliefde was en stilte mijn vriend.
Maar Lila houdt niet van kettingen.;
Haar hongerige dijen ze zingen voor mij, haar mond beweegt als een gedicht.
We hebben liefgehad in green desire ' S light zo voorzichtig om geen blauwe plekken te krijgen,
Alle geheimen die we zo fijn gesponnen hebben, wetende dat geen van beiden graag verliest.
Dus verzamel al je verbrijzelde Spiegels, Ik neem ze vrijwillig mee.
Aan de verkopers en de veilingmannen die ze allemaal ruilen voor dromen.,
Want er is niets meer dan genade voor jou, de eenarmige dief.;
De dichter die zijn mysterie op zijn beurt verpandde voor wat verlichting.