Eric Andersen — Looking Glass songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Looking Glass" van Eric Andersen.
Songteksten
In the cattails, a maid did dwell
She sang sweet songs but she loved as well
She was a bit over five feet tall
And she loved no man for she loved them all
In her bed many hours we lay
While the north winds blow and the sparrows play
And in my hand she placed a key
Sayin', «Keep this my love, follow me»
So I swore, for she knew me well
I swore this love, I’d never tell
She said for me, her soul, she’d sell
Even if she must walk the fires of hell
Her hair it rushed and flowed so long
On a silken pillow, it did belong
Her eyes were yellow like the mornin' sun
And they were singin' each one a song
And her skin was dark like a russet dawn
Well in her hair would flow my tears
Of my lonely days, and my bitter years
And on her breast, my soul would sail
And her mouth was as sweet, sweet as ale
She was to me a golden cup
That poured me life, for me to sup
And in her heart was a lookin' glass
And a sturdy ship with a highest mast
For many days, I did remain
Until one day, I forgot her name
Then I knew I’d have to go From where the sparrows played
And the north winds' blow
But then one day, by the cattail pond
My love was dyin', and then she was gone
I buried her where the green grass grows
And there she slept 'til the winter snows
So I sang my sorrow to the trees
And they said, «Go sing it to the breeze»
Well I knew this love no man could believe
So I buried my sorrow, my heart and my key
Songtekstvertaling
In de kattenstaarten, woonde een meid
Ze zong zoete liedjes maar ze hield ook van
Ze was iets meer dan anderhalve meter lang.
En ze hield van niemand, want ze hield van ze allemaal.
In haar bed liggen we vele uren
Terwijl de noordelijke wind waait en de mussen spelen
En in mijn hand legde ze een sleutel
Ik zeg, " hou dit mijn liefste, volg mij»
Dus ik zwoer, want ze kende me goed
Ik zwoer deze liefde, Ik zou het nooit vertellen
Ze zei dat ze voor mij, haar ziel, zou verkopen
Zelfs als ze door het vuur van de hel moet lopen
Haar haar liep zo hard en vloeide zo lang
Op een zijden kussen, het hoorde
Haar ogen waren geel als de ochtendzon
En ze zongen elk een lied
En haar huid was donker als een russet dawn
Nou in haar haar zou mijn tranen stromen
Van mijn eenzame dagen, en mijn bittere jaren
En op haar borst, zou mijn ziel zeilen
En haar mond was zo zoet als bier
Ze was voor mij een gouden beker.
Dat schonk me leven, zodat ik kon eten.
En in haar hart zat een spiegel
En een stevig schip met de hoogste mast.
Voor vele dagen, bleef ik
Tot ik op een dag haar naam vergat.
Dan wist ik dat ik moest gaan van waar de mussen speelden.
En de wind van de noordelijke wind
Maar op een dag, bij de kattenstaartvijver
Mijn liefde ging dood en toen was ze weg.
Ik begroef haar waar het groene gras groeit
En daar sliep ze tot de winter sneeuwde.
Dus zong ik mijn verdriet naar de bomen
En zij zeiden: "zing het in de wind»
Ik wist dat deze liefde niemand kon geloven
Dus ik begroef mijn verdriet, mijn hart en mijn sleutel