Enzo Enzo — Les Grands Horizons songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les Grands Horizons" van Enzo Enzo.
Songteksten
ou sont nos jambes à nos cous
nos tire-d'ailes, nos 400 coups
nos sahara de bacs à sable
nos petites danseuses arabes
ou sont les nuages goulus
qui déboulaient sur les talus
comme des troupeaux de bisons
ou sont nos mappemondes vierges
nos frissons, nos festins de neige
nos à-plus-soif, nos fronts tetus
toutes nos brides rabattues
ou sont nos ratures ou sont-elles
nos cicatrices immortelles
les fissures de nos prisons
ou sont les grands horizons?
ou sont nos zéros de conduite
nos lassos, nos lignes de fuite
nos pertes de vue et d’haleine
la cantine bleu des baleines
nos espadrilles de sept lieus
quand on jouait à saute-banlieue
vers nos ages de déraison
ou sont nos voiles et ou sont elles
nos banderoles de dentelles
la face cachée de nos yeux
et nos vésuve silencieux
nos rages et nos à-bout-de-souffle
qui donc a tricoté des moufles
sur nos points d’interrogation
ou sont les grands horizon?
peut-etre on était pas de taille
on est passés entre les mailles
ou bien on n’s’est pas aperçu
que notre orgueil marchait dessus
a moins que nos dernières boussoles
désossées au dernier sous-sol
sucent les racines du gazon
faudrait pas recoudre les trous
du fond des poches de rimbaud
faudrait q’on s’aime, q'on s'ébroue,
et q’on se trouve un peu moins beaux
sur la peau grise des pavés, hisser haut
le verbe rever
jusq’aux cils de nos maisons
hissons les grands horizon
(Merci à ropers pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
waar zijn onze benen om onze nek?
onze wingmen, onze 400 schoten
onze sahara zandbakken
onze kleine Arabische dansers
of zijn de hebzuchtige wolken
Dijk
zoals beslagen van bizons
waar zijn onze lege wereldkaarten?
onze rillingen, onze feesten van sneeuw
Onze To-meer-dorst, onze tetus fronten
al onze flenzen
of zijn onze bezuinigingen of zijn ze
onze onsterfelijke littekens
de scheuren in onze gevangenissen
waar zijn de grote horizons?
of zijn onze Rij nullen
onze lasso ' s, onze verdwijnlijnen
ons zicht en ademverlies
de Blue Whale kantine
onze zeven place espadrilles
toen we leapfrog speelden
naar onze tijd van waanzin
waar zijn onze zeilen en waar zijn ze?
onze lace banners
het verborgen gezicht van onze ogen
en onze Stille Vesuvius
onze woede en onze ademloosheid
die wanten gebreid
over onze vraagtekens
waar zijn de grote horizons?
misschien waren we te groot.
we gingen tussen de netten door.
of we realiseerden ons niet
dat onze trots erop liep.
tenzij onze laatste kompassen
Zonder been in de laatste Kelder
zuig de wortels van de turf
geen noodzaak om de gaten te hechten
uit de zakken van rimbaud.
we zouden van elkaar moeten houden, we zouden dronken moeten worden.,
en we zijn een beetje minder mooi
op de grijze huid van de kasseien, hijgt hoog
het werkwoord rever
tot aan de wimpers van onze huizen
hissons les grands horizons
(Dank aan ropers voor deze woorden)