Enrico Ruggeri — Rostros Perdidos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rostros Perdidos" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Rojo el semáforo, van por la calle,
miran los árboles, grises, immóviles,
en el vacío de nuestra ciudad,
rostros perdidos se van.
Son las estrellas en este espectáculo,
y el director quien será,
todos en busca del mismo milagro,
la vida es difícil y el cielo sabrá,
rostros perdidos se van.
Dentro del coche, en la puerta del bar,
leen el periódico, hablan en público,
llevan adentro personas, manías,
hasta se escriben poesías.
Y se enamoran, sonríen y lloran,
esconden segretos en sí,
y en el camino su alma abbandona
la vita es muy frágil y el cielo sabrá,
rostros perdidos se van.
El mundo es mío
me tomo la vida como es,
después me rio,
y miro el espectáculo, ya ves,
con ojos de chiquillo.
Por el teléfono, frases, mentiras,
cuantas palabras que nunca te explican
lo que nos empuja a buscar la verdad
Que quieres en realidad?
Cuántos silencios que pocos escuchan,
que el ruido no deja pasar,
cuando estas solo los muros se estrechan,
est odo imposible y el cielo sabrá,
rostros perdidos se van.
El mundo es mío
me tomo la vida como es,
despues me río,
y miro el espectáculo, ya ves,
con ojos de chiquillo.
Cuántos silencios que pocos escuchan,
que el ruido no deja pasar,
cuando estas solo los muros se estrechan,
est odo imposible y el cielo sabrá,
rostros perdidos se van.
El mundo es mío
me tomo la vida como es,
despues me río,
y miro el espectáculo, ya ves,
con ojos de chiquillo.
(Grazie a Emanuele per questo testo)
Songtekstvertaling
Rood het stoplicht, ze gaan door de straat,
ze kijken naar de bomen, grijs, bewegingsloos,
in de leegte van onze stad,
verloren gezichten zijn weg.
Zijn de sterren in deze show,
en de directeur die,
allen op zoek naar hetzelfde wonder,
het leven is hard en de hemel zal het weten,
verloren gezichten zijn weg.
In de auto, bij de deur van de bar,
ze lezen de krant, ze praten in het openbaar.,
ze dragen mensen naar binnen, manias.,
ze schrijven zelfs poëzie.
En verliefd worden, lachen en huilen,
ze verbergen geheimen in zichzelf.,
en op de weg dat zijn ziel verlaat
de vita is erg breekbaar en de hemel zal het weten,
verloren gezichten zijn weg.
De wereld is van mij
Ik neem het leven zoals het is.,
dan lach ik,
en ik kijk naar de show, zie je,
met kinderogen.
Aan de telefoon, zinnen, leugens,
hoeveel woorden ze je nooit uitleggen
wat drijft ons om de waarheid te zoeken
Wat wil je echt?
Hoeveel stiltes horen weinigen.,
dat het geluid niet voorbij gaat,
als je alleen bent, zijn de muren smal.,
dit is onmogelijk en de hemel zal het weten,
verloren gezichten zijn weg.
De wereld is van mij
Ik neem het leven zoals het is.,
dan lach ik,
en ik kijk naar de show, zie je,
met kinderogen.
Hoeveel stiltes horen weinigen.,
dat het geluid niet voorbij gaat,
als je alleen bent, zijn de muren smal.,
dit is onmogelijk en de hemel zal het weten,
verloren gezichten zijn weg.
De wereld is van mij
Ik neem het leven zoals het is.,
dan lach ik,
en ik kijk naar de show, zie je,
met kinderogen.
(Dank aan Emanuele voor deze tekst)