Enrico Ruggeri — Incontro songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Incontro" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
E correndo mi incontrò lungo le scale
Quasi nulla mi sembrò cambiato in lei
La tristezza poi, ci avvolse come miele
Per il tempo scivolato su noi due
Il sole che calava già, rosseggiava la città
Già nostra e ora straniera e incredibile e fredda
Come un istante dèjà-vu, ombra della gioventù
Ci circondava la nebbia
Auto ferme ci guardavano in silenzio
Vecchi muri proponevano nuovi eroi
Dieci anni da narrare l’uno all’altro
Ma le frasi rimanevano dentro in noi
Cosa fai ora? Ti ricordi?
Eran belli i nostri tempi
Ti ho scritto e un anno mi han detto
Che eri ancora via
E poi la cena a casa sua
La mia nuova cortesia
Stoviglie color nostalgia
E le frasi, quasi fossimo due vecchi
Rincorrevano solo il tempo dietro a noi
Per la prima volta vidi quegli specchi
Capii i quadri, i sopramobili ed i suoi
I nostri miti morti ormai
La scoperta di Hemingway
Il sentirsi nuovi, le cose sognate ora viste
La mia America e la sua diventate nella via
La nostra città così triste
Carte e vento volan via nella stazione
Freddo e luci accese, forse per noi, lì
Ed in fine, in breve, la sua situazione
Uguale, quasi, a tanti nostri films
Come in un libro scritto male
Lui si era ucciso per Natale
Ma il triste racconto sembrava assorbito dal buio
Povera amica che narravi
Dieci anni in poche frasi
E io i miei in un solo saluto
E pensavo, dondolato dal vagone
'cara amica, il tempo prende e il tempo dà.'
Noi corriamo sempre in una direzione
Ma quale sia e che senso abbia, chi lo sa?
E restano i sogni senza tempo
Le impressioni di un momento
Le luci nel buio
Le case intraviste da un treno
Siamo qualcosa che non resta
Frasi vuote nella testa
E il cuore, di simboli pieno
Songtekstvertaling
En hij rende de trap af.
Bijna niets leek te veranderen in haar
Verdriet wikkelde ons dan als honing
Voor de tijd gleed uit over ons twee
De zon die al onderging, bloosde de stad
Al van ons en nu buitenlands en ongelooflijk en koud
Als een instant dèjà-vu, schaduw van de jeugd
De mist omsingelde ons.
Stilstaande auto ' s keken ons aan.
Oude muren stelden nieuwe helden voor.
Tien jaar om het elkaar te vertellen.
Maar de zinnen bleven in ons.
Wat doe je nu? Weet je nog?
Onze tijden waren prachtig.
Ik schreef Je en een jaar werd me verteld
Dat je nog steeds weg was.
En dan eten bij hem thuis.
Mijn nieuwe hoffelijkheid
Nostalgie-gekleurd Tafelgerei
En de zinnen, We waren bijna twee oud.
Ze zaten achter ons aan.
Voor het eerst zag ik die spiegels
Ik begreep de schilderijen, de meubels en zijn
Onze dode mythes nu
De ontdekking van Hemingway
Het gevoel nieuw, de dingen dromen nu gezien
Mijn Amerika en de zijne staan in de weg.
Onze stad is zo triest
Kaarten en wind vliegen weg in het station
Koud en licht aan, misschien voor ons, daar
En tenslotte, kort gezegd, zijn situatie
Bijna hetzelfde als veel van onze films.
Als in een slecht geschreven boek
Hij pleegde zelfmoord voor Kerstmis.
Maar het trieste verhaal leek opgenomen in het donker
Arme vriend die je vertelde
Tien jaar in een paar zinnen
And i mine in one greeting
En ik dacht, geschud door de wagen
'beste vriend, tijd neemt en tijd geeft.'
We lopen altijd in één richting.
Maar wat is het en wat is het nut, wie weet?
En de tijdloze dromen blijven
Indrukken van een moment
De lichten in het donker
De huizen die je zag vanuit een trein
Wij zijn iets dat niet blijft
Lege zinnen in het hoofd
En het hart, vol symbolen