Enrico Ruggeri — Il treno del nord songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il treno del nord" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Un’unica valigia piena
guarda la sua stanza appena il tempo per uscire fuori
per prendere quel treno grigio fumo
colorato come gli ultimi dei suoi pensieri
e corre sulla ferrovia
la voglia di scappare via
e vivere una nuova vita
conoscere persone
cambiare condizione
in cerca di una risalita
prendimi per mano
verso nuovi inganni
accesi e luminosi più di questi anni
mostrami la strada
sfonda questo muro
tra i solchi della mano
leggi il mio futuro
misterioso e pieno
come questo treno
che ci stringe al seno e incontra il mondo
pochi gli indirizzi in mano
e pure già così lontano
quello che ha lasciato indietro
per vivere nel sogno di passare
dalla parte giusta di quel vetro
e corre sul binario vuoto
caldo come fosse fuoco
il vortice di quei pensieri
e vada come vada
che sia quello che sia
pur che non sia com’era ieri
prendimi per mano
verso l’orizzonte
tra la mia volontà e le gocce sulla fronte
mostrami la strada
segna la partenza
fammi più forte in mezzo a questa indifferenza
che colpisce in pieno
come questo treno
che ci stringe al seno e incontra il mondo
prendimi per mano
verso nuovi inganni
accesi e luminosi più di questi anni
mostrami la strada
sfonda questo muro
tra i solchi della mano
leggi il mio futuro
misterioso e pieno
come questo treno
che ci stringe al seno e incontra il mondo.
(Grazie a Paola Nasca per questo testo)
Songtekstvertaling
Eén volle koffer.
pas op voor haar kamer.
om die rokerige grijze trein te nemen.
kleurrijk als de laatste van zijn gedachten
en hij rent op de spoorlijn.
de drang om weg te lopen
en een nieuw leven leiden
mensen kennen
toestand wijzigen
op zoek naar een lift
pak mijn hand.
naar nieuwe misleidingen
verlicht en helder meer dan deze jaren
toon me de weg
breek door deze muur
tussen de groeven van de hand
lees mijn toekomst
mysterieus en vol
zoals deze trein.
wie knijpt ons in de borst en ontmoet de wereld
weinig adressen in de hand
en zelfs al tot nu toe
wat hij achterliet
om te leven in de droom van het voorbijgaan
aan de rechterkant van dat glas
en het loopt op het lege spoor
heet als vuur.
de draaikolk van die gedachten
en ga als je gaat
wat het ook is.
zolang het maar niet is zoals gisteren.
pak mijn hand.
naar de horizon
tussen mijn wil en de druppels op mijn voorhoofd
toon me de weg
markeer het vertrek
maak me sterker midden in deze onverschilligheid.
volledig aanvallen
zoals deze trein.
wie knijpt ons in de borst en ontmoet de wereld
pak mijn hand.
naar nieuwe misleidingen
verlicht en helder meer dan deze jaren
toon me de weg
breek door deze muur
tussen de groeven van de hand
lees mijn toekomst
mysterieus en vol
zoals deze trein.
die ons aan onze borsten houdt en de wereld ontmoet.
(Dank aan Paola Nasca voor deze tekst)