Enrico Ruggeri — Il tempo (Che immobile va) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il tempo (Che immobile va)" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Tavolo messo all’angolo con sopra le bevande
Noi ballavamo i lenti chiudendo le serrande
Io mi sedevo timido e non mangiavo mai
Perché mi domandassero «Cos'hai?»
Tu già desiderabile, io che crescevo piano
Io così vulnerabile col mio bicchiere in mano
E raccontavo aneddoti, frutto di fantasia
Ma non osavo mai condurti via
Questo rumore del tempo che va
È un ritorno, una nuova partenza
Ma rimane la stessa presenza
Che porto nel cuore
Cambia, ma poco ci insegna
Ogni giorno che scivolerà
Mentre una mano disegna
Il percorso del tempo
Che immobile va…
Le voci dai megafoni, le manifestazioni
I furti dei microfoni, le giustificazioni
Io consegnavo subito, poi me ne andavo via;
Molto rumore, poca compagnia
Sento il sapore del tempo che va:
È un respiro già molto pesante
Resta qualche persona distante
Che porto nel cuore
Tieniti stretto al presente
Che domani poi scivola via
Qualche distacco apparente
Regala momenti di malinconia
Teneramente cinico, bastian contrario attento;
Animo inconsapevole di ciò che c’era dentro
Quanto volevo averti, oggi chissà chi sei?
Magari non ti riconoscerei
Questo rumore del tempo che va
È un ritorno, una nuova partenza
Ma rimane la stessa presenza
Che porto nel cuore
Cambia, ma poco ci insegna
Ogni giorno che scivolerà
Mentre una mano disegna
Il percorso del tempo
Che immobile va…
.il tempo che immobile va…
Songtekstvertaling
Tafel op de hoek met een drankje
We dansten de lenzen sluiten de luiken
Ik zat verlegen en at nooit.
Waarom zouden ze mij vragen, " wat heb je?»
Je bent al begeerlijk, ik die langzaam opgroeide
Ik ben zo kwetsbaar met mijn glas in mijn hand
En ik vertelde anekdotes, de vrucht van fantasie
Maar ik durfde je nooit weg te leiden.
Dit geluid van de tijd gaat
Het is een terugkeer, een nieuw vertrek
Maar het blijft dezelfde aanwezigheid.
Die ik in mijn hart draag
Het verandert, maar weinig leert ons
Elke dag die glijdt
Terwijl een hand trekt
Het pad van de tijd
Welke eigendom gaat…
Stemmen van megafoons, demonstraties
De diefstal van Microfoons, de rechtvaardiging
Ik zou meteen leveren, dan zou ik vertrekken.;
Veel lawaai, klein gezelschap.
Ik voel de smaak van de tijd die gaat:
Het is al een zware adem.
Blijf een paar afstandelijke mensen
Die ik in mijn hart draag
Hou je vast aan het heden.
Dat morgen dan wegglipt
Een schijnbare afstandelijkheid.
Geef momenten van melancholie
Voorzichtig.;
Geest onbewust van wat er in zat
Hoe graag ik je vandaag wilde hebben, wie weet wie je bent?
Misschien zou ik je niet herkennen.
Dit geluid van de tijd gaat
Het is een terugkeer, een nieuw vertrek
Maar het blijft dezelfde aanwezigheid.
Die ik in mijn hart draag
Het verandert, maar weinig leert ons
Elke dag die glijdt
Terwijl een hand trekt
Het pad van de tijd
Welke eigendom gaat…
. de tijd die onbeweeglijk gaat…