Enrico Ruggeri — Il Giudizio Universale songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Giudizio Universale" van Enrico Ruggeri.
Songteksten
Lungo le file di sale
andava il vento che pace non ha;
pioggia di gocce di mare
sopra il fango di città.
File di muri di cera
in mano al vento che vero non è;
sole che viene di sera,
non si spiegano perchè.
E' la vita che piano muore
ed il cielo non ha colore;
è la vita che si allontana
e il mondo grida il suo dolore.
E' la vita che lenta cade
tra la polvere delle strade.
Una nuvola si allontana;
guarda dove và.
Siamo tutti qua.
Ecco ci fanno chiamare,
siamo pronti a sapere di noi;
sorsi di vino da bere
con il pane che ci dai.
Cosa dovevano fare allora
quelli che furono re?
Ciò che dovevano dare
loro presero per sè.
E chi fece morire il cuore
nella lotta per un potere
e chi fece cadere il fuoco
lungo mille e più frontiere
e chi diede ai ragazzi spade
tra la polvere delle strade,
ora sono venuti in fila
a chiedere pietà;
sono tutti qua.
E ci accompagneranno
quelle verità
che potevamo immaginare
centinaia di anni fa.
E ci ritroveranno
le persone che
non pensavamo di trovare
qui con te,
nella luce che ora c'è.
E' la luce che si risveglia,
è la luce che ci assomiglia,
perchè tutta la vita è stata
sempre della luce figlia.
Una luce che si concede
tra la polvere delle strade.
Una nuvola si avvicina;
ci raccoglierà.
Siamo tutti qua,
siamo soli qua,
siamo soli
Songtekstvertaling
Langs de rijen van zout
was de wind die vrede niet heeft;
regen van zeedruppels
boven de stadsmud.
Rijen wasmuren
in de hand van de wind is dat waar niet;
zon komt in de avond,
ze leggen niet uit waarom.
Het is het leven dat langzaam sterft.
en de hemel heeft geen kleur;
het leven gaat weg.
en de wereld schreeuwt om zijn pijn.
Het is het leven dat langzaam valt
in het stof van de straten.
Een wolk beweegt weg;
kijk waar hij heen gaat.
We zijn er allemaal.
Hier noemen ze ons,
we zijn klaar om over ons te weten.;
te drinken slokjes wijn
met het brood dat je ons geeft.
Wat ze toen moesten doen
waren dat koningen?
Wat ze moesten geven
ze namen het voor zichzelf.
En die het hart deed sterven
in de strijd om de macht
en degene die de hel heeft doen neerdalen.
langs duizend en meer grenzen
en wie gaf de kinderen zwaarden
tussen het stof van de straten,
nu staan ze in de rij.
om genade te smeken.;
ze zijn er allemaal.
En ze zullen ons vergezellen.
die waarheden
dat kunnen we ons voorstellen
honderden jaren geleden.
En ze zullen ons vinden.
de mensen die
we dachten niet dat we het zouden vinden.
hier bij jou.,
in het licht dat er nu is.
Het is het licht dat ontwaakt,
het is het licht dat op ons lijkt.,
want al het leven is
altijd een lichte dochter.
Een licht dat wordt verleend
in het stof van de straten.
Een wolk nadert;
hij haalt ons op.
We zijn er allemaal.,
we zijn hier alleen.,
we zijn alleen.